Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Άγιος Αντώνιος +17 Ιανουαρίου

«Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. 67,36)
Ανέκδοτα από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου 
ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ ἑορτὴ ἑνὸς γίγαντος τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου, ποὺ ὠνομάσθη «ὁ ἥρωας τῆς ἐρήμου». Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος εἶνε ἀγαπητὸς στὸ λαό μας. Ἐκκλησίες κτισμένες ἐπ᾽ ὀνόματί του σὲ διάφορα μέρη πανηγυρίζουν σήμερα, καὶ πολ­λοὶ ἄντρες ἀλλὰ καὶ γυναῖκες φέρουν τὸ ὄνομά του (Ἀντώνιοι καὶ Ἀν­τωνίες) καὶ ἑορτάζουν. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο ἐφαρ­μοσμένο καὶ εἰκονογραφημένο. Ἀπέδειξε, ὅτι τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶνε θεωρία· γίνον­ται πρᾶξι. Ὁ βίος του εἶνε ἕ­νας κῆπος. Ἀλλ᾽ ὅ­ταν ἐπισκεπτώμεθα ἕνα κῆπο, δὲν κόβουμε ὅ­­λα τὰ λουλού­δια· διαλέγουμε μερικὰ καὶ φτει­άχνουμε μιὰ ἀν­θο­δέσμη. Ἔτσι καὶ σήμερα θὰ ἐπισκεφθοῦμε τὸν πνευματικὸ κῆπο, τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου, θὰ ποῦμε μερικὲς λεπτο­μέ­ρειες ἀπὸ αὐτόν,
θὰ συλλέξουμε μερι­κὰ ἀνέκδοτα διδακτικὰ καὶ ὠφέλιμα γιὰ μᾶς.


   Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος, ἀγαπητοί μου, γεννήθη­κε στὴν Αἴγυπτο τὴν ἐποχὴ τῶν τελευταίων δι­­ωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, πρόλαβε δηλαδὴ νὰ δῇ τὴ νίκη καὶ ἐπικράτησι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἡ οἰκογένειά του ἦταν πλούσια. Νωρὶς ὅμως ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ μητέρα, καὶ κληρόμησε μία σημαντικὴ περιου­σία. Ἀλλὰ δὲν τὸν νίκησαν τὰ χρήματα, ὅ­πως ἄλ­λους, δὲν θαμπώθηκε ἀπὸ τὰ ἀργύρια. Πήγαινε πάντα στὴν ἐκκλησία, ἐκκλησιαζό­ταν τακτικά. Καὶ μιὰ μέρα ἄκουσε τὸ εὐαγγέλιο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς λέει σὲ ἕνα νέο· «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς»· ἂν θέ­λῃς τὴν τελειότητα, πήγαινε καὶ πούλησε τὰ ὑπάρχον­τά σου καὶ δῶσ᾽ τα στοὺς φτωχούς (Ματθ. 19,21). Τὸ ἄκουσε αὐτό, καὶ μόλις βγῆκε ἀπὸ τὴν ἐκ­κλησία πῆρε τὴν ἡρωϊκὴ ἀπόφασι ―διότι δὲν εἶνε εὔκολο αὐ­τό― τί νὰ κάνῃ· νὰ πουλήσῃ ὅ­­λα τὰ ὑπάρχον­τά του καὶ νὰ γίνῃ φτωχός· ὁ πλούσιος νὰ γί­νῃ φτωχὸς ἑκουσίως, μὲ τὴ θέλησί του! Καὶ ἐξετέλεσε αὐτὴ τὴν ἀπόφασι· διένειμε ὅλα τ᾽ ἀγα­θά του στοὺς φτωχοὺς καὶ βγῆκε στὴν ἔρημο. Ἀκούγεται καὶ σήμερα τὸ «Πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα»· ποιός τὸ ἐφαρμόζει; Ἡ πατρίδα μας ὡς σύνολο εἶνε φτωχή, ἀλλὰ εἶνε γεγονὸς ὅτι ἔχει μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέ­ρους πλουσίους. Μερικὲς οἰκογένειες κολυμ­ποῦν στὸ χρῆμα καὶ πήχτωσαν τὴ θάλασσα μὲ τὰ καράβια τους. Ἀπ᾽ αὐτοὺς ποιός ἀκούει τὰ λόγια αὐτά; Ὄχι ὅλα, ὄχι τὰ μισά, ὄχι τὸ ἕνα τέ­ταρτο· οὔτε τὸ ἕνα χιλιοστὸ δὲν δίνουν, τὰ θέλουν ὅλα γιὰ τὸν ἑαυτό τους. ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ιστἘνῷ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος, αἰρόμενος στὸ ὕψος τῆς εὐαγγελι­κῆς τελειότητος, εἶπε· ὅλα γιὰ τὸν πλησίον! ⃝ Τὸ ἕνα ἀνέκδοτο εἶνε αὐτό. Τὸ ἄλλο τώρα. Παρὰ τὰ πλούτη του ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ἦταν ἀ­­γράμματος, δὲν πῆγε σὲ σχολεῖο. Καὶ δὲν πῆ­γε, δι­ότι τὰ σχολεῖα ἦταν εἰδωλολα­τρι­κὰ καὶ κινδύνευε νὰ μολυνθῇ ἀπὸ τὸ μίασμα τῆς πλά­νης. Ἔμεινε ἀ­γράμματος, ἀλ­λὰ τί μὲ τοῦτο; Ἡ διάνοιά του ἦταν διαυγὴς καὶ ἡ μνήμη του ζωηρά. Ὅ,­τι ἄκουγε στὴν ἐκ­κλησία, τὸ τύπωνε βαθειὰ στὸ νοῦ του. Ἔτσι, θυμόταν ὅλα τὰ ἀναγνώσματα τῆς λατρείας καὶ γνώριζε, αὐτὸς ὁ ἀγράμματος, τὴν ἁγία Γραφὴ ἀπ᾽ ἔξω. Μιὰ μέρα κάποιοι σοφοὶ τῆς Ἀλεξανδρείας πῆγαν στὴν ἔρημο νὰ τὸν δοῦν, καὶ τὸν ρώτη­­σαν πειρακτικά· ―Διαβάζεις κανένα βιβλίο; ―Ἔχω ἕνα βιβλίο, ἀπήντησε, ποὺ ἐ­σεῖς δὲν τὸ ξέρετε. ―Ἐμεῖς στὴν Ἀλεξάνδρεια, τοῦ εἶ­παν, ἔχουμε τὴν πιὸ σπουδαία βιβλιοθήκη τοῦ κόσμου, μὲ πλῆθος βιβλία. Ἐσὺ ἀγράμμα­τος, καὶ ἐδῶ στὴν ἔρημο, τί βιβλίο ἔχεις; ―Τὸ βιβλίο ποὺ ἔχω καὶ διαβάζω ἔχει ἀμέτρητες σε­λίδες· χίλια χρόνια νὰ ζήσῃ κανείς, οὔτε τὴν ἀρχή του δὲν μαθαίνει. ―Μὰ μᾶς κοροϊδεύεις; Ποιό εἶνε ἐπὶ τέλους τὸ βιβλίο σου; Τότε ἐκεῖνος ἔδειξε τὰ δέντρα, τὰ φυτά, τὰ ζῷα, τὴ θάλασσα, τὰ ποτάμια, τὶς λίμνες, ὅ,τι ὡ­ραῖο ἔ­χει ἡ γῆ· ἔδειξε καὶ τὸν ἀπέραντο οὐρανό, μὲ τὸν ἥλιο, τὸ φεγγάρι, τὰ ἄστρα. Αὐτὸ εἶνε, εἶπε, τὸ βιβλίο ποὺ μελετῶ· εἶνε τὸ βιβλίο τῆς φύσεως… Εἶχε δίκιο· διότι πράγματι, ἀκόμα κ᾽ ἕνα λου­λούδι κ᾽ ἕνα μυρμήγκι καὶ μιὰ μέλισσα κ᾽ ἕνα μόριο τῆς ὕλης, διδάσκει τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Τὸ βιβλίο αὐτὸ σήμερα μένει ἀμελέτητο. ⃝ Ἡ φήμη τοῦ ἁ­γίου εἶχε φθάσει στὰ πέρατα τῆς γῆς· ἔφθασε καὶ στὴν Κωνσταντινούπολι, μέχρι τὰ ἀνάκτορα ὅπου ἦταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος. Τότε ὁ βασιλεὺς ἔγραψε μία ἐπιστο­λὴ στὸν ἅ­γιο ἀσκητὴ καὶ τὴν ἔστειλε στὸ ἀσκη­τήριό του, ἐκεῖ στὴν ἔρημο, μὲ βασιλικὸ ταχυ­δρόμο. Οἱ μοναχοὶ θαύμαζαν γιὰ τὴν τιμὴ πρὸς τὸν πνευματικό τους πατέρα, καὶ ἀνυπομονοῦσαν νὰ μάθουν τί λέει τὸ γράμμα. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ὅμως δὲν ἔδωσε σημασία· δὲν ἄ­νοιξε τὴν ἐπιστολή, ὅπως θὰ κάναμε ἐμεῖς. Κάλεσε τοὺς μοναχοὺς καὶ τοὺς εἶπε· Θαυμάζετε, διότι ἕνας αὐτοκράτορας μᾶς ἔστειλε ἐπιστολή; Ἐγὼ δὲν θαυμάζω αὐτό, θαυμάζω κάτι ἄλλο· ὅτι «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόν­των καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. 6,15), ἐνώπι­ον τοῦ ὁποίου ὅλοι μαζὶ οἱ ἄρχοντες τῆς γῆς εἶνε ἕνα πελώριο μηδενικό, μᾶς ἔστειλε γράμ­μα. Ποιό γράμμα; Τὴν ἁγία Γραφή. Ἔχουμε τὸ ἐνδιαφέρον νὰ διαβάζουμε τὸ Γράμμα του; ⃝ Ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου ὁ ἅγιος Ἀντώνιος. Δὲν ἔμενε ὅμως στὴν ἔρημο πάντοτε. Ὅταν ἐ­πληροφορεῖτο ὅτι κάτω στὸν κόσμο γίνονται ταραχές, ὅτι λύκοι ἄγριοι, αἱρετικοί, κατασπα­ράζουν τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, κατέβαινε καὶ ἐμφανιζόταν στὴν πόλι. Καὶ ἡ ζωντανὴ παρου­σία, τὸ παράδειγμα καὶ τὰ λόγια του ἔλαμ­παν σὰν ἥλιος. Ἀναφέρεται, ὅτι τὶς λίγες μέρες ποὺ ἔμενε στὴν Ἀλεξάνδρεια πίστευαν τόσοι ὅσοι δὲν πίστευαν ὅλο τὸν ἄλλο χρόνο μὲ τὰ κηρύγματα τῶν κηρύκων καὶ τῶν θεολόγων. ⃝ Εἶχε φτάσει σὲ τέτοιο ὕψος ἀρετῆς, ὥστε ὁ μέγας Σισώης τὸν θαύμαζε καὶ ἔλεγε· Ἂν εἶ­χα ἕνα λογισμὸ ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς ποὺ ἔχει ὁ Ἀντώνιος, θὰ γινόμουν ὅλος πῦρ. Αὐ­τὸς ἦ­ταν ὁ Ἀντώνιος. Καὶ ἔφθασε σὲ ἡλικία 105 ἐ­τῶν. Πάλευε ἐπὶ 80 χρόνια καὶ νίκησε· νίκησε τὴ σάρκα μὲ τὴ νηστεία, τὸν διάβολο μὲ τὴν ἀ­­διάλειπτη προσευχή, καὶ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο μὲ τὴν ὅλη του πνευματικότητα. Γι᾽ αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία ὠνομάστηκε μέγας. Μέγας ὠνομάστηκε βέβαια καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών. Ἀλλὰ ἄλλο τὸ κατὰ κόσμον μεγαλεῖο καὶ ἄλλο τὸ κατὰ Θεόν. Μέγας ὁ Ἀ­λέξανδρος, διότι ἔφθασε μέχρι τὸ Γάγγη ποταμὸ καὶ ἵδρυσε τὴ μεγάλη ἐκείνη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία. Ἀλλὰ ὁ Ἀλέξανδρος, ἐνῷ νίκησε τοὺς ἄλλους, νικήθηκε φοβερὰ – ἀπὸ ποιόν; Ἀπ᾽ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ ἕνα πάθος. Λογομάχησε, καὶ πάνω στὸ θυμό του σκότωσε τὸν καλύτερό του φίλο, τὸν Κλεῖτο, ποὺ τοῦ εἶχε σώσει τὴ ζωὴ στὴ μάχη τοῦ Γρανικοῦ. Ἂν μὲ ρωτήσετε, ποιός εἶνε ὁ χειρότερος ἐ­­χθρός μας, θὰ σᾶς πῶ· ὁ ἑαυτός μας μὲ τὰ πά­θη του. Δὲν ὑπάρχει χειρότερος. Αὐτὸς μᾶς κάνει τόσο κακὸ ὅσον κανείς ἄλ­λος. Γι᾽ αὐτὸ οἱ ἀρχαῖοι ἔλεγαν, ὅτι ἡ μεγαλυτέρα νίκη εἶνε τὸ «νικᾶν ἑαυτόν», νὰ νικάῃ κανεὶς τὸν ἑαυτό του. ⃝ Ἀλλὰ ἡ ἁγιότης δὲν εὐδοκιμεῖ μόνο στὰ μοναστήρια· εὐδοκιμεῖ παντοῦ. Αὐτὸ μᾶς λέει ἕ­να ἄλλο, τελευταῖο, ἀνέκδοτο τοῦ ἁγίου. Ὁ δι­άβολος πείραξε τὸν Μέγα Ἀντώνιο μὲ μιὰ ἰ­δέα ποὺ τοῦ ἔρριξε. ―Ἀντώνιε, τοῦ εἶπε, τώρα πιὰ ἐσὺ δὲν εἶσαι ἄνθρωπος, εἶσαι ἄγγελος· δὲν ὑ­πάρχει ἄλλος πιὸ ἅγιος ἀπὸ σένα… Ἄκουσε ὅμως καὶ μιὰ θεία φωνὴ νὰ λέῃ· Ὄχι, Ἀντώνιε, μὴν τὸ πιστεύεις αὐτό· δὲν εἶσαι σὺ ὁ ἁ­γιώτερος, εἶνε κάποιος ἄλλος. Θὰ σὲ ὁδηγήσω νὰ τὸν δῇς… Τὸν πῆρε λοιπὸν ἕνας ἄγγελος καὶ τὸν ὡδήγησε – ποῦ; Ὄχι σὲ κάποιο ἀσκητήριο, ἀλλὰ μέσα στὴν Ἀλεξάνδρεια, ποὺ ἦταν ἀπὸ τὶς πιὸ διεφθαρμένες πόλεις. Τοῦ ἔδειξε σ᾽ ἕνα σοκάκι ἕνα ὑπόγειο καὶ τοῦ λέει· Ἐδῶ κατοικεῖ ὁ πιὸ ἅγιος ἄνθρωπος. Κατεβαίνει ὁ ἅγιος Ἀντώνιος καὶ βλέπει ἕνα τσαγκάρη. Ἀ­πόρησε καὶ τὸν ρωτάει· ―Τί κάνεις; πῶς ζῇς; ―Νά, λέει, μεροδούλι μεροφάι. Σηκώνομαι τὸ πρωί, κάνω τὸ σταυρό μου, ἔρχομαι ἐδῶ, δουλεύω νὰ βγάλω τὸ ψωμὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά μου, καὶ ἀπό ᾽κεῖνο ποὺ κερδίζω δίνω καὶ σὲ πιὸ φτωχούς. Κάνω τὴν προσευχή μου, κλαίω γιὰ τ᾽ ἁμαρτήματά μου, εὐχαριστῶ καὶ δοξάζω τὸ Θεὸ γιὰ τὸ ἔλεός του. ―Τίποτ᾽ ἄλλο δὲν κάνεις; ―Ὄχι. Καὶ θαύμασε ὁ μέγας Ἀντώνιος. Μπορεῖ νὰ πᾷς στὸ Ἅγιο Ὄρος ἢ στοὺς Ἁ­γίους Τόπους καὶ νὰ κολαστῇς, ἐὰν δὲν προσ­έχῃς· καὶ μπορεῖ νὰ μείνῃς μέσ᾽ στὴν κοινωνία, νὰ ἀσκήσῃς τὴν ἀρετὴ καὶ νὰ ἁγιάσῃς. Συνεπῶς μὴ προφασίζεσαι. Μπορεῖ νὰ ἔχῃς καὶ γυναῖκα καὶ παιδιὰ καὶ ἐπάγγελμα καὶ θέσι στὸ δημόσιο· μπορεῖ νὰ εἶσαι ἐργάτης ἢ ἀξι­ωματικὸς ἢ στρατιώτης· ὅπου καὶ νά ᾽σαι, ἀρ­κεῖ νὰ πιστεύῃς στὸ Θεό. Δὲν εἶνε ὁ τόπος ποὺ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο· ὁ τρόπος τὸν ἁγιάζει, καὶ ὀφείλουμε νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἁγιότητα.

* * *


Εἴθε, ἀγαπητοί μου, ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τῶν ἁγίων Ἀν­τωνίου καὶ Ἀθανασίου νὰ δώσῃ καὶ σ᾽ ἐμᾶς φωτισμό, νὰ βαδίσουμε στὰ ἴχνη τους· ἀμήν.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 17-1-1982
 http://www.augoustinos-kantiotis.gr

 

 

Κλικ εδώ. Εορτασμός Αγίου Αντωνίου στο Καμάρι Σαντορίνης 17.1.2014 

 

 

 

 

Κλικ εδώ. Εορτασμός Αγίου Αντωνίου "ο ατραγούδιστος" στο Ημεροβίγλι της Σαντορίνης 17.1.2012

 

 

 

 

Κλικ στις ιστοσελίδες μας: Αρμενιστής, Εμείς και η Κοινωνία μας, Γιάννης Αργυρός Σαντορίνη

Τα λάθη είναι πολλά όπου η αγάπη είναι λίγη. Εκεί που η αγάπη περισσεύει τα λάθη εξαφανίζονται!

Ανακοίνωση των διαχειριστών της ιστοσελίδας μας

Οι απόψεις που δημοσιεύονται δεν απηχούν κατ' ανάγκη και τις απόψεις των διαχειριστών.
Οι φωτογραφίες προέρχονται από τα site και blog που μνημονεύονται ή από google search ή από άλλες πηγές και ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους.
Τα αποσπάσματα video που δημοσιεύονται προέρχονται από άλλα site τα οποία και αναφέρονται (σαν Πηγή) ή περιέχουν το λογότυπο τους.
Εάν παρόλα αυτά κάποιος/α θεωρεί ότι θίγεται από ανάρτηση του Blog, καλείται να επικοινωνήσει στο atladidas@gmail.com προς αποκατάσταση του θέματος.