Σ᾽ ένα μοναστήρι ζούσε ένας ευλαβέστατος Ιερεύς.
Ολιγογράμματος ήταν ο Ιερεύς, αλλά κληρικός δυνατής πίστεως,
μεγάλης αρετής και πολλών πνευματικών αγώνων. Παρέμενε στην Προσκομιδή
όρθιος για πολλές ώρες, παρ’ όλο πού είχαν ανοίξει οι φλέβες των ποδιών
του και έτρεχαν.
Πολλές φορές φαίνονταν τα αίματα, πού έτρεχαν κάτω στο
έδαφος από την ορθοστασία για την μνημόνευση των πολλών ονομάτων. Μέχρι
τελευταίας στιγμής άνθρωπος Θυσίας και μάλιστα εκοιμήθη αμέσως μετά από
Θεία Λειτουργία.
