Ο ταπεινός ασχολείται με τον εαυτόν του. Ο υπερήφανος ασχολείται με τους άλλους.

Ο ταπεινός ασχολείται με τον εαυτόν του. 
Ο υπερήφανος ασχολείται με τους άλλους.
- Ο ταπεινός γνωρίζει τον εαυτόν του. 
Ο υπερήφανος δεν γνωρίζει τον εαυτόν του.
- Ο ταπεινός δέχεται με υπομονή ό,τι δεν μπορεί ν’ αλλάξει και περιμένει. Ο υπερήφανος θέλει να γίνονται όλα όπως τα θέλει και όταν τα θέλει.
- Ο ταπεινός αναπαύεται και αναπαύει. 
Ο υπερήφανος αναστατώνεται και αναστατώνει.
- Ο ταπεινός παίρνει όλα τα σφάλματα πάνω του.
 Ο υπερήφανος τα μεταβιβάζει στους άλλους,
- Ο ταπεινός δοξάζει και ευγνωμονεί το Θεό για όλα!

Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου (Αρχή Τριωδίου) Αναβαίνωμεν!

«Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι» (Λουκ. 18,10)

Ἡ ζωὴ αὐτὴ ποὺ ζοῦμε ἐδῶ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ζυμωμένη μὲ δάκρυα. 
Κανείς ἐν τού­τοις δὲν μπορεῖ ν᾽ ἀρνηθῇ, ὅτι ἔχει καὶ ὧρες χαρᾶς, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι χαρὰ ἀπὸ χαρὰ διαφέ­ρει. 
Χαρὰ τοῦ φιλαργύρου π.χ. εἶνε τὸ κέρδος, χαρὰ τοῦ φιλοδόξου τὰ ἀξιώματα, χαρὰ τοῦ σαρκολάτρου ἡ ἡδονή, χαρὰ τοῦ φιλάθλου ἡ νίκη τῆς ὁμάδος του, χαρὰ τῆς νέας οἱ ἀρρα­βῶ­­νες καὶ ὁ γάμος της

Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου. Το Ευαγγέλιο της Κυριακής. Υπερηφάνεια και ταπείνωση....!

 Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου (Λουκά 18,10 - 14)

Ο ΚΟΣΜΟΣ λέει, ὅτι σήμερα «ἀρχίζει τὸ Τριῴδιο». 
Τί σημαίνει Τριῴδιο; Ἡ λέξι χρησιμοποιεῖται σὲ δύο γλῶσσες· στὴ γλῶσσα τοῦ διαβόλου καὶ στὴ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ. 
Τί προτιμᾶτε ἐσεῖς; 
Στὴ γλῶσσα τοῦ διαβόλου Τριῴδιο ίσον καρναβάλια, χοροί, διασκεδάσεις, φαγοπότια, ὄργια.

Πολλοί έκαναν θαύματα αλλά μετά δεν πρόσεξαν...

Δύσκολο στον άνθρωπο να έχη δόξα και τιμή χωρίς ζημία στην ψυχή του.

Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν• και στους αγίους. 
Γιατί, έστω και αν τους έδωκε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως δεν ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη• όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά εθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!

Μεγάλη παγίδα η κενοδοξία!

Ότι κάνεις να το κάνεις με φιλότιμο, για τον Χριστό και όχι από κενοδοξία για το «μπράβο».
Λίγο αν μας εγκαταλείψει η Χάρις του Θεού, τίποτε δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε. Είναι απλά τα πράγματα. Έχει, ας υποθέσουμε, κάποιος μερικές ικανότητες και υπερηφανεύεται γι' αυτές. Πρέπει να σκεφθεί: Που τις βρήκε; Του τις έδωσε ο Θεός. Αυτός τι έκανε; Τίποτε. Δίνει λ.χ. ο Θεός σε κάποιον λίγο παραπάνω μυαλό και μπορεί να έχει μια μεγάλη επιχείρηση και να ζει άνετα.

Ἡ ἀγαπη οὐ περπερεύεται

Τι θα πει «περπερεύομαι»; θα πει κομπάζω, υπερηφανεύομαι.
Και «φυσιούμαι» τι θα πει; θα πει φουσκώνω από κενοδοξία. 

Υψώνω τον εαυτό μου πάρα πάνω από την αξία που έχω. Φαντάζομαι ότι έχω κάτι το μεγάλο, χωρίς να έχω τίποτα. Φουσκώνω σαν το μπαλόνι, σαν την φούσκα, που πάει ψηλά και μέσα της ουδεμία αξία έχει, αλλά αέρα.

Περί υπερηφάνειας και ταπεινοφροσύνης

Κυριακή Τελώνου & Φαρισαίου (Λουκά. 18,10-14)

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡμέρα σημαν­­τι­κή. Ἀρχίζει τὸ Τριῴδιο.
Ἀλλὰ τί εἶνε Τριῴδιο; Ἐὰν ρωτήσουμε αὐ­τοὺς ποὺ δὲν ἔ­χουν σχέσι μὲ τὴν Ἐκκλησία, θὰ μᾶς ποῦν· Τριῴ­διο θὰ πῇ γλέντι, χορός, φαγοπότι, μασκαρέματα, καρναβάλι. Ἡ Ἐκκλησία μας ὅμως λέει· ὄχι, αὐτὸ εἶνε παρανόησις τοῦ Τρι­ῳδίου. Τριῴδιο ἴσον ἡ ἁγιωτέρα περίοδος τοῦ ἔ­τους. Τριῴδιο ἴσον προσευχή,

Η Προσευχή. Κυριακή της Χαναναίας (Ματθ. 15,21-28). Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 29.1.2012

«Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις» (Ματθ. 15,28)

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε ἕνα βιβλίο· ἀλλὰ τί βιβλίο! Τὰ ἄλλα βιβλία εἶνε χαλίκια· τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε διαμάντι. Γι᾽ αὐτὸ ἡ θέσι του δὲν εἶνε μόνο στὴν ἐκκλησία ἀλλὰ καὶ στὸ σπίτι. Νὰ μὴν περνάῃ μέρα χωρὶς ἁγία Γραφή. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει, ὅτι ὅ­που εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο φεύγει ὁ διάβολος.

* * *

Τί λέει λοιπὸν σήμερα τὸ εὐαγγέλιο; Μιλάει γιὰ μιὰ

π. Ανδρέας Κονάνος - Έχω πολύ εγωισμό

Εγωισμός, το αναρχικό παιδί της υπερηφανείας

 - Γέροντα, άλλο πάθος είναι η υπερηφάνεια και άλλο ο εγωισμός;

- Η υπερηφάνεια, ο εγωισμός , η κενοδοξία κ.λπ., εκτός από την έπαρση που είναι εωσφορικός βαθμός, είναι το ίδιο πάθος με μικρές διαφορές και διαβαθμίσεις.

Ο εγωισμός είναι το αναρχικό παιδί της υπερηφανείας∙ δεν το βάζει κάτω, επιμένει.

Όπως όμως τα δένδρα που δεν λυγίζουν, σπάζουν τελικά από τον αέρα, έτσι και ο άνθρωπος που έχει εγωισμό, επειδή δεν κάμπτεται, σπάζει τελικά τα μούτρα του. 

Μεγάλο κακό ο εγωισμός! 

Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἕνα ὀρθάνοιχτο παράθυρο, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὅλες οἱ ἀρετὲς ἐξανεμίζονται

 

Τί ἄραγε ὑπάρχει στὶς τέσσερις γωνιὲς τῆς γής, θνητὲ ἄνθρωπε, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ μᾶς κάνει περήφανους, παρεκτὸς ἀνοησίες καὶ δαιμονικὲς ψευδαισθήσεις; Μήπως δὲν ἤρθαμε στὸν κόσμο γυμνοὶ κι ἀνήμποροι; Καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο δὲν θὰ ἀναχωρήσουμε ἀπ’ τὸν κόσμο; Ὅ,τι ἔχουμε, δὲν τὸ ἔχουμε δανειστεῖ; Μὲ τὸ θάνατό μας δὲν θὰ ἐπιστρέψουμε ὅλα τὰ δανεικά; Ώ, πόσες φορὲς ἔχει εἰπωθεῖ αὐτὸ καὶ ἀγνοηθεῖ; Ὁ σοφὸς ἀπόστολος λέει: «Γιατί τίποτε δὲ φέραμε μαζί μας ὅταν ἤρθαμε στὸ κόσμο κι εἶναι φανερὸ πὼς οὔτε μποροῦμε νὰ βγάλουμε τίποτα φεύγοντας» (Ἃ’ Τιμόθεον 6:7). Ὅταν προσφέρουμε τὴ θυσία μας στὸ Θεό, τὸ κοινὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί, λέμε: Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν Σοῖ προσφέρομεν. Διότι τίποτε ἀπ’ ὅσα ἔχουμε ἐδῶ στὸν κόσμο δὲν εἶναι δικά μας, οὔτε καν ἕνα ψίχουλο ψωμὶ ἢ μία σταγόνα κρασί· στ’ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ μὴν εἶναι τοῦ Θεοῦ. Πραγματικὰ ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι θυγατέρα τῆς ἀνοησίας, ἡ θυγατέρα ἑνὸς σκοτισμένου νοῦ, γεννημένη ἀπὸ φαύλους δεσμοὺς μὲ τοὺς δαίμονες.

Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἕνα ὀρθάνοιχτο παράθυρο, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὅλες οἱ ἀρετὲς -καὶ τὰ καλὰ ἔργα ἀκόμη- ἐξανεμίζονται. Τίποτε δὲν μᾶς κάνει τόσο κενοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καὶ τόσο ἀνάξιους ἐνώπιόν του Θεοῦ, ὅσο ἡ ὑπερηφάνεια. Ἂν ὁ Κύριος δὲν εἶναι ὑπερήφανος, γιατί νὰ εἴμαστε ἐμεῖς; Ποιὸς νὰ ἔχει περισσότερο δίκαιο νὰ εἶναι ὑπερήφανος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὸν κόσμο καὶ ὁ ὁποῖος τὸν συντηρεῖ μὲ τὴ δύναμή Του; Δεῖτε! Ἐκεῖνος ταπεινώνει τὸν Ἑαυτό Του σὰν δοῦλος καὶ ὑπήκοος, ὁ ὁποῖος διακονεῖ ὅλο τὸν κόσμο· ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ Σταυροῦ!

Ώ, ταπεινὲ Κύριε, κάψε μέσα στὶς καρδιές μας μὲ τὴ φωτιὰ τοῦ Ἅγιού Σου Πνεύματος τὸ σπόρο τῆς ὑπερηφάνειας, ποὺ σπέρνει ὁ διάβολος καὶ φύτεψε μέσα τῆς τὸν εὐγενικὸ σπόρο τῆς ταπείνωσης καὶ τῆς πραότητας.

Γιατί Σὲ σένα ἀνήκει κάθε δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνηση στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

(Ἄγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδας», ἔκδ.Ἄθως)

eatheia.blogspot.com

Την υπερηφάνεια την τσακίζεις με την βοήθεια του αδελφού

 - Γέροντα, στενοχωριέμαι, όταν οι αδελφές μου κάνουν κάποια παρατήρηση.
- Έχεις υπερηφάνεια, γι’ αυτό στενοχωριέσαι. Την υπερηφάνεια την τσακίζεις με την βοήθεια του αδελφού, όταν του δίνης το δικαίωμα να σου κάνη παρατηρήσεις και δέχεσαι μια κουβέντα που θα σου πη. Έτσι λαμπικάρεται η ψυχή.
Επειδή το υψηλό φρόνημα δύσκολα το αντιλαμβάνεται κανείς μόνος του, πρέπει να δέχεται τους άλλους σαν γιατρούς του και να παίρνη όλα τα φάρμακα που του δίνουν, για να απαλλαγή από αυτό. Και όλοι οι άνθρωποι έχουν στην τσέπη τους φάρμακα για τους άλλους: οι μεν καλοί συμβουλεύουν με πόνο και αγάπη τον άρρωστο, οι δε κακοί τον ελέγχουν με κακία και πάθος- αυτοί μάλιστα πολλές φορές γίνονται καλύτεροι χειρουργοί από τους πρώτους , γιατί προχωρούν το νυστέρι πιο βαθιά.
- Εγώ, Γέροντα, είμαι κουτή και πολλές φορές δεν καταλαβαίνω γιατί μου κάνουν παρατήρηση.
- Καλύτερα πες: «Είμαι τετραπέρατη, αλλά δεν έχω ταπείνωση». Εσύ, ενώ σφάλλεις και σου κάνουν παρατήρηση, πας να δικαιολογηθής. Πώς να φθάσης σε κατάσταση να παίρνης επάνω σου το σφάλμα, όταν δεν σφάλλης και σε κατηγορούν; Ο άνθρωπος που δικαιολογεί τον εαυτό του, όταν του κάνουν μια παρατήρηση, εξοντώνει συνέχεια την ταπείνωση. Ενώ ο άνθρωπος που ρίχνει όλο το βάρος επάνω του για κάποιο σφάλμα του, ταπεινώνεται και τον λούζει η Χάρις του Θεού.
- Γέροντα, εγώ νομίζω ότι δεν προσπαθώ να αποδείξω ότι έχω δίκαιο, αλλά να εξηγήσω ότι πρόκειται για παρεξήγηση.
- Έχω δει ότι έχεις μια κρυφή υπερηφάνεια που εκδηλώνεται με την δικαιολογία. Να προσπαθήσης να μη δικαιολογήσαι, ό,τι κι αν σου πουν• να βάζης μια ειλικρινή μετάνοια• αυτό φθάνει. Με το «ευλόγησον» της ειλικρινούς μετάνοιας κόβεται η υπερηφάνεια.
- Γέροντα, σήμερα ένα παιδάκι στο αρχονταρίκι έκανε μια αταξία. Του έλεγε η μητέρα του: «πες συγγνώμη», και αυτό απαντούσε: «τα κόκκαλά μου πονάνε», και «συγγνώμη» δεν έλεγε. Γιατί μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο πολύ να πουν «ευλόγησον;
- Η υπερηφάνεια δεν αφήνει τον άνθρωπο να πη «ευλόγησον».


Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

Έχεις μεγάλο εγωισμό μέσα σου, θέλεις να σ' αγαπούν όλοι. - π. Πορφύριος

Μια φορά ήτανε ένα αγόρι, είχε έρθει εδώ και μου 'λεγε: «Γέροντα, έχουμε την αδελφή μου και υποφέρει πολύ».

                Λοιπόν, του λέω τι;

                «Αυτή, λέει, παθαίνει επιληψία και μας έχει ξετρελάνει όλους στο σπίτι. Λοιπόν, ακούστέ με, είναι ένα ωραίο παράδειγμα και αυτό. Δεν κάνει να λέω ονόματα, αλλά που να καταλάβετε τώρα. Του λέω, κοίτα δω, η αδελφή σου ξεύρεις δεν έχει επιληψία.

Μου λέει, έχει και ταράζεται πολύ και δαγκάνει και τα χείλη της η καημένη. Του λέω, το κάνει έτσι. Όχι, μου λέει, δεν γίνεται, δεν το κάνει έτσι. Την πιάνει. Του λέω, να την φέρεις.

Λέει, να την φέρω αύριο; Φέρτηνε του λέω. Λοιπόν, την άλλη μέρα πλακώνει η κοπελίτσα, μια ωραία κοπέλα με τα μαλλιά πίσω έτσι, σαν αλογοουρά. Ε! και λέει, μ' έφερε ο αδελφός μου, να μου πεις συμβουλές, μου λέει, γιατί υποφέρω από επιληψία και στενοχωριούνται στο σπίτι όλοι.

Της λέω, έλα εδώ κάτσε. Ξεύρεις τι είδα εγώ από μακριά μόλις μου έλεγε ο αδελφός σου ότι πάσχεις από <επιληψία>; Έβλεπα ότι το κάνεις μόνη σου αυτό το πράγμα. Όχι, μου λέει, δεν το κάνω. Δεν το κάνω, μου λέει. Της λέω, το κάνεις μόνη σου.

Όχι δεν το κάνω, μου λέει. Να σκεφτείς, λέει, ότι, όταν συνέρθω πολλές φορές, έχω δαγκάσει τα χείλη μου και βγάζουν αίμα. Μωρέ, το ξέρω, της λέω. Αλλά άκουσε να σου πω, πως γίνεται. Της λέω, εσύ έχεις μεγάλον εγωισμόν μέσα σου, θέλεις να σ' αγαπούνε όλοι. Και πολλές φορές, όταν δεις του γονείς σου να περιποιούνται κάποιον αδερφό σου, ε! το κάνεις μόνη σου.

Ξεύρεις πως γίνεται αυτό το πράγμα, και κάνεις έτσι και το κάνεις. Δηλαδή, ανοίγεις, σε κυριεύει ο δαίμονας και από κει και πέρα τα χάνεις. Πέφτεις κάτω, αφρίζεις, χτυπιέσαι, δαγκάνεις τα χείλη σου, για θυμήσου το, της λέω, ρε κόρη; Ε! αυτό το κάνω, μου λέει. Λέω, πως το κάνεις, γιατί το κάνεις; Να, όταν με στενοχωρήσουν δεν έχω τίποτ' άλλο να κάνω, κάνω αυτό για να το καταλάβουν να μη με στενοχωρούν, να μ' αγαπούν και να μου φέρνουνε εκείνο που θέλω.

Λέω, καλά τα λες αυτά, το καταλαβαίνεις; Το καταλαβαίνω. Το καταλαβαίνεις ότι το κάνεις μόνη σου; Τώρα, λέει, το κατάλαβα ότι το κάνω μόνη μου. Το προκαλώ, λέει, αλλά έπειτα χάνομαι. Απ' εκεί και πέρα χάνομαι, με πιάνει αυτό, πάει, δεν ξεύρω τι κάνω, μου λέει, είμαι κατειλημμένη πια από το κακό.

                Τ' ακούσατε αυτό; Τ' ακούσατε; Είναι σπουδαίο. Δηλαδή, πως ανοίγεις την θύρα.

 

http://namarizathema.blogspot.com/2010/07/blog-post_5091.html

Η υπερηφάνεια είναι ένα ορθάνοιχτο παράθυρο, μέσα από το οποίο όλες οι αρετές εξανεμίζονται

Τί άραγε υπάρχει στις τέσσερις γωνιές της γης, θνητέ άνθρωπε, το οποίο μπορεί να μας κάνει περήφανους, παρεκτός ανοησίες και δαιμονικές ψευδαισθήσεις; Μήπως δεν ήρθαμε στον κόσμο γυμνοί κι ανήμποροι; Και με τον ίδιο τρόπο δεν θα αναχωρήσουμε απ’ τον κόσμο; Ό,τι έχουμε, δεν το έχουμε δανειστεί; Με το θάνατό μας δεν θα επιστρέψουμε όλα τα δανεικά; Ω, πόσες φορές έχει ειπωθεί αυτό και αγνοηθεί; Ο σοφός απόστολος λέει: «Γιατί τίποτε δε φέραμε μαζί μας όταν ήρθαμε στο κόσμο κι είναι φανερό πως ούτε μπορούμε να βγάλουμε τίποτα φεύγοντας» (Α’ Τιμόθεον 6:7). Όταν προσφέρουμε τη θυσία μας στο Θεό, το κοινό ψωμί και το κρασί, λέμε: Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν. Διότι τίποτε απ’ όσα έχουμε εδώ στον κόσμο δεν είναι δικά μας, ούτε καν ένα ψίχουλο ψωμί ή μια σταγόνα κρασί· στ’ αλήθεια δεν υπάρχει κάτι που να μην είναι του Θεού. Πραγματικά η υπερηφάνεια είναι θυγατέρα της ανοησίας, η θυγατέρα ενός σκοτισμένου νου, γεννημένη από φαύλους δεσμούς με τους δαίμονες.

Η υπερηφάνεια είναι ένα ορθάνοιχτο παράθυρο, μέσα από το οποίο όλες οι αρετές -και τα καλά έργα ακόμη- εξανεμίζονται. Τίποτε δεν μας κάνει τόσο κενούς ενώπιον των ανθρώπων και τόσο ανάξιους ενώπιον του Θεού, όσο η υπερηφάνεια. Αν ο Κύριος δεν είναι υπερήφανος, γιατί να είμαστε εμείς; Ποιός να έχει περισσότερο δίκαιο να είναι υπερήφανος από τον ίδιο τον Κύριο, ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο και ο οποίος τον συντηρεί με τη δύναμή Του; Δείτε! Εκείνος ταπεινώνει τον Εαυτό Του σαν δούλος και υπήκοος, ο οποίος διακονεί όλο τον κόσμο· υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού!

Ω, ταπεινέ Κύριε, κάψε μέσα στις καρδιές μας με τη φωτιά του Άγιου Σου Πνεύματος το σπόρο της υπερηφάνειας, που σπέρνει ο διάβολος και φύτεψε μέσα της τον ευγενικό σπόρο της ταπείνωσης και της πραότητας.

Γιατί Σε σένα ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση στους αιώνες. Αμήν.

(Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδας», εκδ.Άθως)

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/11/blog-post_3282.html#ixzz16Nm0HxoF