Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Ύψωση του Τιμίου Σταυρού +14 Σεπτεμβρίου

Ο Σταυρός κάνει θαύματα
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἑορτὴ μεγάλη, ἡ Ὕ­ψωσις τοῦ τιμίου σταυροῦ. Ἡ ἡμέρα αὐτὴ ὑπενθυμίζει τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅλα μᾶς μεταφέρουν στὸ Γολγοθᾶ, στὴν ἡμέρα ἐ­κείνη ποὺ σταυρώθηκε ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου.
Γιὰ τὸ σταυρὸ λοιπὸν θὰ μιλήσουμε κ᾽ ἐμεῖς. Ἀλλὰ ποιός μπορεῖ νὰ τὸν ὑ­μνήσῃ πρεπόντως;
 Ὁ­­μολογοῦμε τὴν ἀδυναμία μας. Σκουλήκια ἐ­μεῖς, ποὺ σέρνονται δίπλα στὸ βράχο τοῦ ­Γολ­γο­θᾶ, ἂς τολμήσουμε σήμερα νὰ ψελλίσουμε λίγες λέξεις γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ σταυροῦ.
Σταυρός, ἡ σημαία τῆς Χριστιανοσύνης, τὸ ἀ­κατα­μάχητο ὅ­πλο, «ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησί­ας» (ἐξαπ.), τὸ ἐναέριο βῆμα, ὁ ἄμβωνας ἀπ᾽ ὅπου ἀ­κού­στηκαν τὰ ὑψηλότερα ῥήματα. Σταυ­ρός, τὸ ἄ­στρο τῆς ἡμέρας, ἡ κι­βωτὸς τοῦ Νῶε, τὸ οὐράνιο τόξο, ὁ ἥλιος ποὺ φωτίζει καὶ θερμαίνει τὸν κόσμο. «Σταυρὲ τοῦ Κυρίου, βοήθει» μας.
Ὁ Σταυρὸς ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ θαύματα εἰς πεῖσμα τῶν δαι­μόνων καὶ τῶν σκοτει­νῶν δυνάμεων. Ὄχι μόνο στὴν καινὴ διαθήκη, ἀλλὰ καὶ ἀ­πὸ τοὺς χρόνους τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Ὅπως τὸ πρωί, ὅταν ῥοδί­ζῃ ἡ αὐγή, λέ­με ὅτι σὲ λίγο ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, ἔτσι καὶ στὸν ἀρ­χαῖο κόσμο ὑπῆρχαν σημεῖα ποὺ ἔδειχναν ὅτι ἔρχεται ὁ σταυρός, ἔρχεται ὁ Χριστός. Μερι­κὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα αὐτὰ θ᾽ ἀναφέρουμε.
⃝ Τὸ ἕνα ἔγινε στὴν Ἐρυθρὰ θάλασ­σα. Οἱ Ἑ­βραῖοι ἦταν σκλάβοι στὸν φαραώ. Ἐπὶ τέλους ἐλευθερώθηκαν καὶ γύριζαν στὴν πατρίδα τους. Μὲ ἡγέτη τὸ Μωυσῆ ἔφθασαν στὴν παραλία τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης. Ἔ­πρεπε νὰ περάσουν ἀπέ­ναντι καὶ μάλιστα σύντομα, γιατὶ οἱ Αἰγύπτιοι μετανόησαν, τοὺς κατεδίωκαν νὰ τοὺς κά­νουν πά­λι σκλάβους. «Μπρὸς γκρεμὸς καὶ πίσω ῥέμα». Τί νὰ ἔκαναν τὴ δύσκολη ἐκείνη στι­γμή; Ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι, δικαίωμά τους· ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι ὅλα εἶνε δυνα­τὰ στὸ Θεό. Τί ἔγινε; Θαῦμα. Ὁ Μωυ­σῆς στάθηκε στὴν ὄ­χθη, σήκωσε τὸ ῥαβδί του κ᾽ ἔ­κανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυ­ροῦ, σταύρωσε τὴ θάλασσα. Καὶ ἡ θάλασσα σχί­στηκε στὰ δύο, φάνηκε ὁ πυθμέ­νας, ἄ­νοιξε δί­οδος – δρόμος πλατύς· δεξιὰ κι ἀ­ριστε­­ρὰ ὑ­ψώθηκαν τείχη ὄχι ἀ­πὸ λίθους ἢ πλίνθους ἀλλ᾽ ἀ­πὸ νερό, πελώρια ὑδάτινα τείχη· καὶ μέσ᾽ ἀ­πὸ τὴν δίοδο αὐτὴ πέ­ρασε ὅλος ὁ Ἑβραϊκὸς λα­ὸς χωρὶς νὰ βραχοῦν τὰ πόδια τους. Μόλις βγῆ­καν αὐτοὶ ἀπὸ τὴν δί­οδο, νά καὶ ἔρχεται ὁ φαραὼ μὲ τὰ ἅρματά του. Τολμοῦν, προχωροῦν, μπαίνουν στὴν δίοδο· ἀλλ᾽ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέ­ρος ὁ Μωυσῆς ὑψώνει τὸ ὅπλο του, τὸ ῥαβδί του – σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Σταύρωσε πάλι τὴν Ἐ­ρυθρά, ἡ θάλασσα ἐπα­νῆλθε στὴ φυσική της κατάστασι, τὰ τείχη τὰ ὑδάτινα ἔπεσαν κ᾽ οἱ Αἰγύπτιοι θάφτηκαν μέσα στὰ νερά (βλ. Ἔξ. κεφ. 14ο).
⃝ Ἕνα θαῦμα αὐτό. Τὸ ἄλλο θαῦμα τῆς παλαι­ᾶς διαθήκης ποὺ προανήγγελλε τὴ δύναμι τοῦ σταυροῦ εἶνε ὅταν βρέθηκαν στὴν ἔρημο καὶ δὲν ὑπῆρχε σταλαγματιὰ νερό. Τότε ὁ Μωυ­σῆς μὲ τὸ ῥαβδί του, ποὺ ἦταν τύπος τοῦ σταυ­ροῦ, χτύπησε τὸ βράχο κι ἀνέβλυσε πηγὴ ποὺ πότισε καὶ δρόσισε τοὺς Ἰσραηλῖτες (βλ. Ἔξ. κεφ. 17,1-7).
⃝ Τὸ τρίτο θαῦμα ἔγινε ἐκεῖ ποὺ ἀντιμετώ­πισαν τὸν Ἀμαλήκ, φοβερὸ ἐχθρὸ ποὺ νικοῦσε τοὺς Ἑβραίους. Ἀλλ᾽ ὅταν ὁ Μω­υσῆς, ποὺ παρακολουθοῦσε ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ, ἅπλωνε τὰ χέρια του –κι ὅταν κάποιος ἐκτείνῃ τὰ χέρια σχηματίζει σταυρό–, οἱ Ἑβραῖοι ὑπερ­ίσχυαν· κ᾽ ἔτσι ὁ Ἀμαλὴκ νικήθηκε (βλ. Ἔξ. κεφ. 17,8-16).
⃝ Καὶ τὸ τέταρτο θαῦμα εἶνε ὅταν ἀργότερα, προ­χωρώντας μέσα στὴν ἔρημο, βγῆκαν φίδια ποὺ τοὺς δάγκωναν καὶ τοὺς θανάτωναν. Τότε ὁ Μωυ­σῆς ὕψωσε πάνω σ᾽ ἕνα ξύλο ἕνα χάλκι­νο φίδι, ποὺ προ­τύπωνε τὸν Ἐσταυρωμένο· κι ὅ­ταν κάποιον τὸν δάγκωνε φίδι, γύριζε καὶ ἀτέ­­νιζε τὸ χάλκινο φίδι, καὶ ἔτσι σῳζόταν (βλ. Ἀρ. 21,4-9).

* * *

Τὰ θαύματα ἐκεῖνα, στὰ παλιὰ πρὸ Χριστοῦ χρόνια, προμήνυαν τὸ μεγάλο θαῦμα ποὺ συν­έβη κατόπιν στὸ Γολγοθᾶ. Τὸ ὅτι σείστηκε ἡ γῆ, κλονίστησαν τὰ θεμέλιά της, ὅτι ἄνοιξαν τάφοι, ἀναστήθηκαν νεκροὶ καὶ περπατοῦ­σαν μέσ᾽ στὰ Ἰεροσόλυμα, ὅτι σκοτίστηκε ὁ ἥ­λιος «ἀπὸ ἕ­κτης ὥρας …ἕως ὥρας ἐνάτης» (Ματθ. 27,45), ὅτι σχίστηκε τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ, αὐτὰ εἶνε μικρὰ θαύματα. Τὸ μεγάλο ποιό εἶνε· ὅτι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε ὁ σατανᾶς νι­κήθηκε κατὰ κράτος! Τὸ μέγα θαῦμα εἶνε ὅτι τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔγινε Ἰορδάνης καὶ θάλασσα, μέσα στὴν ὁποία πλένονται τὰ πλήθη τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἕνα σταγονίδιο, ἕνα ἠ­­λεκτρό­νιο ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου φτάνει γιὰ νὰ ξεπλυθοῦν οἱ ἁμαρτίες τοῦ κόσμου ὅ­λου. «Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν», λέει ὁ προφήτης Ἠσα­ΐας (53,5). «Καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ …καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας», λέει ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (Α΄ Ἰω. 1,7). Αὐτὸ εἶνε τὸ μέγα θαῦμα. Ἔκτοτε ὅσοι πιστεύουν εἰλικρι­νὰ στὸν Ἐσταυρωμένο καὶ ἀκολουθοῦν τὰ διδά­γματά του, αὐτοὶ παρὰ τὰ ἐμπόδια θριαμβεύουν. Δι­ότι ὁ σταυρὸς εἶνε ὅπλο ἀκαταμάχητο.
Θέλετε ν᾽ ἀναφέρουμε καὶ θαύματα ποὺ συν­έβησαν μετὰ τὴ σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ μας;
⃝ Τὸ 313 μ.Χ. ἔξω ἀπὸ τὴ ῾Ρώμη, στὴ Μαλβία γέ­φυρα, συγκρούσθηκαν δύο στρατοί, τῶν εἰ­δωλολατρῶν καὶ τῶν Χριστιανῶν τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος εἶδε στὸν οὐρα­νὸ νὰ λάμπῃ ὁ σταυρὸς μὲ τὰ γράμματα «Ἐν τούτῳ νίκα», κι ἀπὸ τότε ὕψωσε ὡς λάβαρό του τὸν τίμιο σταυρό. Ἔτσι νίκησε, μετέφερε τὴν ἕ­δρα του, καὶ τὸ Βυζάντιο ἔγινε ὁ φάρος ποὺ ἐπὶ χίλια χρόνια φώτισε Ἀνατολὴ καὶ Δύσι.
⃝ Θέλετε δεύτερο θαῦμα; Ἡ μητέρα τοῦ Μεγά­λου Κωνσταντίνου, ἡ ἁγία Ἑλένη, πῆγε στοὺς Ἁγίους Τόπους γιὰ νὰ βρῇ τὸν τίμιο σταυρό, ποὺ οἱ Ἑβραῖοι τὸν εἶχαν ῥίξει μέσ᾽ στὰ κόπρια βαθειὰ στὴ γῆ κ᾽ ἦταν ἄφαν­τος, ἀργότερα δὲ στὸ λόφο ἐκεῖνο χτίστηκε ναὸς τῆς Ἀ­φροδίτης. Ἔσκαψε ἡ ἁγία καὶ βρῆκε τοὺς τρεῖς σταυρούς, τοῦ Κυρίου καὶ τῶν δύο λῃστῶν. Ποιός ἀπὸ αὐ­τοὺς νὰ ἦταν ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου; Ἔκανε δο­κιμή. Δοκίμασε τὸν ἕνα πάνω σ᾽ ἕνα νεκρό· τίποτε. Δοκίμασε τὸν δεύτερο πάνω στὸ νεκρό· τίπο­τε. Δοκίμασε τὸν τρίτο· καί, ὤ τοῦ θαύματος, ὁ νεκρὸς ἀναστήθηκε.
⃝ Τὸ ἄλλο εἶνε νεώτερο θαῦμα, στὸν βίο τοῦ ἁ­γίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ποὺ ἑ­ωρτάσαμε στὶς 24 Αὐγούστου. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὅπου πήγαινε ἔστηνε ἕνα σταυρὸ καὶ κάτω ἀ­πὸ αὐτὸν ἐκήρυττε. Ἔτσι ἔκανε καὶ στὸ Μουζάκι τῆς Θεσσα­λίας. Πέρασε ὅμως ἕνας Τοῦρ­κος ἀγᾶς καὶ τὸν εἶδε· πῆρε τσεκούρι, γκρέμισε τὸ σταυρό, τὸν ἔκανε σανίδια, τὰ πῆρε στὸν ὀντᾶ του καὶ τά ᾽βαλε στὸ κρεβάτι του γιὰ νὰ κοιμᾶται πάνω σ᾽ αὐτά. Κοιμήθηκε; Μόλις ξάπλωσε, ἔγινε σεισμός· ὁ ἀγᾶς ἔπεσε χάμω, φώναζε καὶ ζητοῦ­σε τὴ βοήθεια τοῦ σταυροῦ. Τὴν ἑπομένη ἡμέ­ρα, μετανοιωμένος, ταίριαξε τὰ ξύλα, πῆρε τὸ σταυρὸ στὸν ὦμο, τὸν ἔφερε πάλι ἐκεῖ ποὺ ἦ­ταν, καὶ κάθε μέρα ἐρχόταν κι ἄναβε καντήλι.
⃝ Ἀλλὰ καὶ στὸν αἰῶνα μας ὁ σταυρὸς θαυμα­τουργεῖ. Τὸ 1912 στὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς Ὀθωμα­­νικῆς αὐτοκρατορίας, ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε παρὰ ἕνα μόνο ἀξιόμαχο καράβι, τὸν «Ἀβέρωφ». Τό­­τε πάνω στὴ γέφυρα τοῦ πλοίου στάθηκε ὁ κυ­­βερνήτης, ὁ Κουντουριώτης, ποὺ εἶχε τίμιο ξύλο. Τὸ ἔφερε καὶ λέει· Μπρός, παιδιά, θὰ νικήσουμε, θὰ νικήσῃ ὁ σταυρός! Καί, ἕνα καράβι αὐτό, «μάντρωσε» μέσα στὸν Ἑλλήσπον­το ὁλόκληρο τὸ στόλο τῶν Τούρκων.

* * *

Παρ᾽ ὅλα ὅμως τὰ θαύματα, ἀγαπητοί μου, ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ ἐ­χθροὶ τοῦ σταυροῦ.
⃝ Εἶνε πρῶτα – πρῶτα οἱ χιλιασταί. Στὴ Θεσσα­λονίκη ἕνας χιλιαστὴς εἶδε νὰ ἔχουν σχημα­­τί­σει ἔξω ἀπ᾽ τὴν πόρτα του ἕνα σταυρό, κ᾽ ἐ­πει­δὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὸν ἀπαλείψῃ, ἔβαλε φω­τιὰ καὶ τὸν ἔκαψε. Μῖσος θανάσιμο, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι.
⃝ Ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ εἶνε ἐκεῖνοι ποὺ ἀ­νοίγουν τὸ βρωμερό τους στόμα καὶ τὸν βλαστη­μοῦν· ἐνῷ δὲν θά ᾽πρεπε στὴν Ἑλλάδα οὔτε ἕνας νὰ βλαστημάῃ τὸν τίμιο σταυρό.
⃝ Ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ ὅμως εἴμαστε κ᾽ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου. Πῶς; Λέμε ὅτι τὸν τιμοῦμε, ἀλ­λὰ τὰ ἔργα μας δὲν εἶνε ἄξια τοῦ σταυροῦ. Τί ση­μαίνει σταυρός; Σταυρὸς ἴσον ἀλήθεια, δικαιοσύνη, ταπείνωσις, συγχώρησις, ἐλευθερία, ὅ,τι ὡραῖο καὶ ὑψηλό. Σταυρὸς ἴσον ἀγάπη μέχρι αὐταπαρνήσεως· «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», «ἀ­γαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν» (Ἰω. 13,34. Ματθ. 5,44). Τὰ ἔχουμε αὐτά; τότε ἀξίως τιμοῦμε τὸν σταυρό· δὲν τὰ ἔχουμε; τότε εἴμαστε ἐχθροὶ κ᾽ ἐμεῖς τοῦ σταυροῦ, ὄχι ἀμέσως ἀλλὰ ἐμμέσως.
Σταυρός, λοιπόν, παντοῦ· στὰ στήθη μας, στὰ σχολεῖα, στὴν ἀγορά, στὰ δικαστήρια, στὸ στρατό, στὸ σπίτι. Σταυρὸς μόλις ξυπνᾶμε, στὸ φαγητό, τὸ βράδυ – τὰ μεσάνυχτα. «Πέφτω κά­νω τὸ σταυρό μου, ἄγγελος εἶνε στὸ πλευρό μου», ἔλεγαν οἱ ἀγράμματοι πρόγονοί μας.
Σταυρὸς πρὸ παντὸς στὴν καρδιά μας. Κι ὅταν ἔρθῃ ἡ τελευταία ἡμέρα μας, νὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42), καὶ πάνω στὸ μνῆ­μα μας νὰ σταθῇ ἕνας ξύλινος σταυρός, ποὺ θὰ διαλαλῇ ὅτι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Ἐ­σταυρωμένου· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερ­υψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
(ἱ. ναὸς Τιμίου Σταυροῦ Ἀνατολικοῦ – Ἑορδαίας Παρασκευὴ πρ. 14-9-1979)

 

 

 

Κλικ εδώ. Εορτασμός Τιμίου Σταυρού στο Κοντοχώρι Φηρών Σαντορίνης 14.9.2014 

 

 

 

 

Κλικ εδώ. Εορτασμός της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στη Περίσσα της Σαντορίνης 13 & 14.9.2013

 

 

 

 

Κλικ εδώ. Εορτασμός Υψώσεως Τιμίου Σταυρού στη Περίσσα της Σαντορίνης 13 & 14.9.2012, χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών 

 

 

 

 

 

Κλικ εδώ για να δείτε το μικρό εκκλησάκι του  Τιμίου Σταυρού  στο λαγκάδι της Μεσαριάς Σαντορίνης


Κλικ στις ιστοσελίδες μας: Αρμενιστής, Εμείς και η Κοινωνία μας, Γιάννης Αργυρός Σαντορίνη

Τα λάθη είναι πολλά όπου η αγάπη είναι λίγη. Εκεί που η αγάπη περισσεύει τα λάθη εξαφανίζονται!

Ανακοίνωση των διαχειριστών της ιστοσελίδας μας

Οι απόψεις που δημοσιεύονται δεν απηχούν κατ' ανάγκη και τις απόψεις των διαχειριστών.
Οι φωτογραφίες προέρχονται από τα site και blog που μνημονεύονται ή από google search ή από άλλες πηγές και ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους.
Τα αποσπάσματα video που δημοσιεύονται προέρχονται από άλλα site τα οποία και αναφέρονται (σαν Πηγή) ή περιέχουν το λογότυπο τους.
Εάν παρόλα αυτά κάποιος/α θεωρεί ότι θίγεται από ανάρτηση του Blog, καλείται να επικοινωνήσει στο atladidas@gmail.com προς αποκατάσταση του θέματος.