Ο μεγάλος μας εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός. (Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας)

…«Αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα…. εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν» (Πράξεις Αποστόλων ιζ΄ 25, 28)
Αφού χαρούμε, απολαύσουμε και ξοδέψουμε τα μοναδικά δώρα της αγάπης Του, μετά Τον προσπερνάμε, Τον αγνοούμε, Του γυρίζουμε την πλάτη και στήνουμε θεωρίες του εγωισμού μας….
Την ίδια ώρα που πίνουμε το δροσερό νεράκι Του και εισπνέουμε τον αέρα που μας χαρίζει, εμείς ταΐζουμε τον εγωισμό μας:
«Εγώ… εμένα… και μένα… σε μένα… από μένα… δικό μου, εγώ….»
Είμαστε πιο ανόητοι και φτωχοί κι από τα ίδια μας τα πιτσιρίκια στο σπίτι…
Αυτά που λέει και κάνει ο εγωιστής άνθρωπος είναι προκλητικά μα και παράλογα, και το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς με υπομονή και έλεος είναι να τον δει να επιστρέφει στα λογικά του.

Ἡ θεραπεία ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τοῦ Φαρισαϊσμοῦ! Από τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο

Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος: 
«Οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο εἶδος μέσα στὴν ἐκκλησία»
Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ξέρετε, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι,  οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο εἶδος μέσα στὴν ἐκκλησία. Αὐτοὶ οἱ θρῆσκοι ἄνθρωποι εἶναι ἐπικίνδυνοι. 
Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φυλάει ἀπ'αὐτούς. Ἔλεγε ἕνας ἁγιορείτης ὅταν ἔκαμνα μία φορὰ λειτουργία

Κυριακή του Ασώτου. Ο αδελφός του Ασώτου από τον Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο

Η παραβολή του ασώτου υιού είναι αρκετή από μόνη της να μας διδάξει όλο το μυστήριο της πατρικής θεϊκής αγάπης και του τρόπου σωτηρίας και επιστροφής των ανθρώπων στον Θεό. 
Έτσι, συνήθως, δίνεται μεγαλύτερη σημασία στον άσωτο υιό και στον τρόπο σωτηρίας του, αλλά και στην παρουσία του πατέρα, ο οποίος με την άφατη πατρική αγάπη του δέχεται πίσω τον άσωτο γιο του. 
Ο άλλος γιος όμως, ο αδελφός του ασώτου, μένει στο περιθώριο, χωρίς να ασχοληθεί κανείς μ’ αυτόν.

Να διαγράψετε το «εγώ» από το λεξιλόγιο σας, παιδιά

«Να διαγράψετε το «εγώ» από το λεξιλόγιο σας, παιδιά»
Στις Καρυές κάνει αρκετό κρύο. Έχει σημαντικό υψόμετρο. έχει και υγρασία που δυσκολεύει τα πράγματα.
Σήμερα όμως είναι ξερός ο καιρός. Έχει κι ένα αεράκι που αν είσαι καλά ντυμένος το απολαμβάνεις. Είναι απόγευμα. Μόλις έπεσε ο ήλιος πίσω από το βουνό.
Προχωρούμε στο μονοπάτι μαζί με τον π. Παΐσιο. Στον δρόμο συναντούμε τον π. Καλλίνικο από τη Σκήτη του Κουτλουμουσίου. Φθάνουμε στο ξύλινο

Η θυσία του "εγώ"

Καυχιόνται μερικοί...

«Εμείς τα αφήσαμε όλα, δουλειά, φίλους, σπίτια, αυτοκίνητα, περιουσίες, πτυχία.

Τα αφήσαμε όλα και γίναμε μοναχοί».

Μα τί λέτε άνθρωποι; Τί αφήσατε; Για ποιο πράγμα καυχιέστε;

Γιατί συμπεριφέρεστε λες και όλα αυτά ήταν δικά σας;

Ο Κύριος σας τα έδωσε, σας τα χάρισε όλα.

Η θυσία σας αυτή λοιπόν δεν σας στοίχισε βαθιά. Ήταν μία θυσία ρηχή.

Άλλο πράγμα να αφήσετε πίσω σας. Κάτι που θα σας στοιχίσει.

Το «εγώ» αυτό ζητά ο Κύριος να αφήσουμε και τότε μας ευλογεί, τότε όντως Τον ευχαριστούμε...

Το να γίνεις μοναχός μαζί με το "εγώ" σου δεν θα σε οφελήσει τίποτα.

Όπως ο Όσιος Νείλος ο Καλαβρός, ο οποίος στην εσχατιά της

Πνευματικός άνθρωπος δεν είναι ο ηθικός, αλλά ο αγαπών

Πολλές φορές ακούτε από το στόμα των ιερέων να ομιλούν για πνευματική προκοπή, ή να λένε: «Να προσπαθήσουμε να γίνουμε πνευματικοί άνθρωποι..». Όμως τι σημαίνει τελικά πνευματική προκοπή, τι σημαίνει πνευματικότητα; Μήπως τα έχουμε παρεξηγήσει μέσα στο μυαλό μας;
Όταν οι πατέρες της Εκκλησίας ομιλούν για πνευματικότητα δεν ομιλούν περί ηθικής.

Νικόλαος Σωτηρόπουλος, Αγία αγανάκτηση

            Mερικοὶ χριστιανοὶ λέγουν, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ ἀγανακτῇ. Ὁμοίως λέγουν, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ θυμώνῃ καὶ νὰ ὀργίζεται. Ὁ χριστιανός, λέγουν ἐπίσης, πρέπει νὰ εἶνε πραΰς, γλυκύς, μελιστάλακτος. Eἶνε ὀρθὸς ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτός; Ὄχι, μυριάκις ὄχι! Ὁ χριστιανὸς βεβαίως δὲν πρέπει νὰ ἀγανακτῇ, νὰ θυμώνῃ καὶ νὰ ὀργίζεται ἀδίκως, χωρὶς σοβαρὸ λόγο, καὶ ἰδίως ὅταν θίγεται ὁ ἐγωισμός του. Ἔχει, θὰ εἰπῇ κάποιος, καὶ ὁ χριστιανὸς ἐγωισμό;

Πως πάει ο ζήλος σου;

Σ’ ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (1-11-1956), τὸ ὁποῖο εἶχε φυλάξει στὸ ἀρχεῖο του ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, πατὴρ Ἀρσένιος Κομπούγιας, τοῦ  ἡσυχαστηρίου «Παναγία ἡ Γοργοεπήκοος» στὴ Ναύπακτο, γράφει τὸ ἑξῆς σημαντικὸ γεγονός:

Ἕνας ἱερεὺς ζηλωτὴς, μὲ πλούσια δράση, εἶδε κάποτε ἕνα ὄνειρο. Ὁ ἴδιος μᾶς τὸ ἔχει περιγράψει ὡς ἑξῆς:

«Καθόμουνα στὴν πολυθρόνα μου, κουρασμένος κι ἐξαντλημένος ἀπὸ τὴν ἐργασία. Τὸ σῶμα μου πονοῦσε ἀπ’ τὴ μεγάλη κόπωση.

Η πάλη με τον ευατό μας

Ἡ γαλήνη τῆς ψυχῆς μας ἔρχεται μέ καλούς λογισμούς πού καλιεργοῦμε γιά νά ζήσουμε τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τή θεία χάρη. Μόνο ἡ ἀγάπη ὁταν βασιλεύσει μέσα μας δέν σκεπτόμαστε ἀρνητικά γιά τόν ἄλλον ἀλλά ρίχνουμε τά σφάλματα στόν ἐαυτό μας, ἔστω κι ἄν ἔχουμε δίκαιο.Ἡ ἀληθινή ἀγάπη εἶναι θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας γιά νά αὐξηθοῦμε πνευματικά καί νά ζήσουμε μόνο μέ ἀγάπη χωρίς ἴχνος κακίας καί ἀδιαφορίας γιά τόν ἄλλον.

Η πάλη με τον ευατό μας......

Νά ἐξετάζουμε κάθε στιγμή τί εἶναι ἐκεῖνο πού διαταράσσει τήν ἡσυχία τῆς ψυχῆς μας καί μᾶς φέρνει σέ ταραχή ψυχική. 

Ὁσο γινόμαστε πιό προσεκτικοί μέσα μας, μαθαίνουμε νά ἀγωνιζόμαστε καλύτερα χωρίς νά πολεμοῦμε ἄσκοπα τόν ἑαυτό μας.
Πολλές φορές ζητᾶμε τό δίκαιο τῶν πράξεων μας γιά νά ἀνυψώσουμε τό ἐγώ μας πού μᾶς παγιδεύει στό πάθος τῆς κενοδοξίας καί τῆς φιλαυτίας. Χρειάζεται ταπείνωση γιά νά ξεφύγουμε ἀπό τήν παγίδα τῆς ἐσωτερικῆς αὐτοπροβολῆς. 

Ὁ ἀγώνας στρέφεται στήν αὐτομεμψία γιά νά πολεμήσουμε τήν ἐσωτερική ὑπεροψία πού ἔρχεται μέ τήν ἐκδήλωση τῶν καλῶν

Ξεχειλισμένες Κούπες.....!

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν άγιο ερημίτη. Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος πού τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.

Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.

-Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη.

Ξέρετε, έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ...

-Κάθισε, τον διέκοψε ο γέροντας. Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι.

-Τώρα διευθύνω μια μεγάλη επιχείρηση..., συνέχισε να