Το Τέλος του Κόσμου..... Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τι θα κερδίσουμε δηλαδή αν γνωρίζουμε ποτέ θα γίνει η δευτέρα παρουσία του Χριστού; Πέστε μου.

Ας υποθέσουμε ότι θα γίνει ύστερα από είκοσι χρόνια ή τριάντα ή εκατό.

Ποια σημασία μπορεί να έχει αυτό για μας;

Μήπως για τον καθένα μας η συντέλεια δεν έρχεται με το τέλος της ζωής του;

Γιατί λοιπόν πονοκεφαλιάζεις και βασανίζεσαι για το τέλος του κόσμου;

Δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, στις
οποίες αδιαφορούμε για τα ζητήματα που μας αφορούν άμεσα και
καταπιανόμαστε με τα ζητήματα των άλλων, παραμελούμε τις δίκες μας
υποθέσεις και φροντίζουμε για τις ξένες, έτσι και σε τούτη την περίπτωση
αντί ο καθένας μας να ενδιαφέρεται για το δικό του τέλος, θέλουμε να
μάθουμε με λεπτομερείς πως και ποτέ θα έρθει το κοινό τέλος όλων μας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

http://www.agioritikovima.gr/

Το μυστήριο της εξόδου της ψυχής από το σώμα

Ο θάνατος ονομάζεται στην παράδοση της Εκκλησίας μυστήριο. Και πραγματικά είναι μυστήριο όχι με την έννοια των μυστήριων, δια των οποίων μετέχουμε της  ακτίστου Χάριτος του Θεού, αλλά από την άποψη ότι κατά την ώρα του θανάτου και μετά από αυτόν γίνονται μυστήρια πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να συλλάβη η λογική του ανθρώπου από τώρα.

Πέρα από αυτό, το μυστήριο του θανάτου έγκειται στο ότι διασπάται η ενότητα ψυχής και σώματος...

 Γνωρίζουμε καλά από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι υπάρχει στενή σχέση και μεγάλη ενότητα μεταξύ ψυχής και σώματος. Η ένωση αυτή έγινε με την δημιουργία του ανθρώπου, αμέσως με την σύλληψή του στην κοιλία της μητέρας του και συνεχίζεται μέχρι την ώρα του θανάτου. 

Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, πού σημαίνει ότι η ψυχή δεν αποτελεί τον όλον άνθρωπο, αλλά ούτε και το σώμα συνιστά τον όλον άνθρωπο. Έτσι, λοιπόν, την στιγμή κατά την οποία, λόγω του θανάτου, χωρίζεται η ψυχή από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα. Η ψυχή δεν ζούσε πριν την δημιουργία του σώματος, γι'; αυτό και δεν θέλει να ζήση χωρίς αυτό. Η έξοδος της ψυχής από το σώμα γίνεται βιαίως, και αυτό είναι το μυστήριο του θανάτου. 

Εμείς, βέβαια, θεωρούμε ότι το μυστήριο του θανάτου είναι φοβερό, γιατί διασπά την ενότητα μεταξύ των αγαπημένων, γιατί χάνουμε ένα αγαπητό μας πρόσωπο. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, πού την ζουν εκείνοι πού έχασαν τα αγαπητά τους πρόσωπα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το φοβερό του θανάτου είναι ότι επέρχεται αυτός ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.

Την αλήθεια αυτήν την βλέπουμε καθαρά σε ένα τροπάριο, πού ψάλλεται κατά την εξόδιο ακολουθία και είναι γραμμένο από τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Λέγεται:«Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον, πώς ψυχή εκ του σώματος βιαίως χωρίζεται εκ της αρμονίας, και της συμφυΐας ο φυσικότατος δεσμός, θείω βουλήματι αποτέμενεται».

Εδώ παρουσιάζονται μερικές μεγάλες αλήθειες.

Η μία, ότι υπάρχει στενός και φυσικότατος δεσμός μεταξύ ψυχής και σώματος και μεγάλη αρμονία. Η δεύτερη αλήθεια, ότι αυτή η σχέση διασπάται βιαίως. Και αυτό το βίαιο συνιστά το φοβερό μυστήριο του θανάτου. Γι'; αυτό, όπως θα δούμε πιο κάτω, η ψυχή τρέμει και δειλιά. Η τρίτη αλήθεια, ότι αυτή η διάσπαση γίνεται με την βούληση του Θεού. Βέβαια, δεν είναι ο Θεός αίτιος του θανάτου, αλλά ο Θεός επέτρεψε να έλθη στην ζωή του ανθρώπου, αφού τίποτε δεν γίνεται στον κόσμο χωρίς το θέλημά Του.

 Όπως και ο ίδιος ο Χριστός, έτσι και η Παναγία ΔΕΝ απέφυγε το θάνατο. Όμως γι' αυτούς, αλλά και για κάθε χριστιανό, ο θάνατος δεν έχει πια καμιά δύναμη. Αφηνόμαστε στα χέρια του Χριστού & ΔΕ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ. Ο φόβος οφείλεται στο ότι συνεχώς κάνουμε αμαρτίες. "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον ΑΜΑΡΤΩΛΟ" λοιπόν...   

     

                                             Έτσι, λοιπόν, η ώρα του θανάτου είναι φοβερή για κάθε άνθρωπο. Το φοβερό του θανάτου δεν έγκειται ακόμη στο ότι εγκαταλείπουμε αυτόν τον κόσμο, με τον οποίο είχαμε δεθεί, αλλά στο ότι αρχίζουν να ενεργούν διάφορα μυστήρια, τα οποία προηγουμένως με την παχύτητα των αισθητηρίων οργάνων του σώματος δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε. Τον κρίσιμο εκείνο καιρό ο άνθρωπος, χωρίς να το έχει προγραμματίσει, καταλαβαίνει πολύ καλά τον εαυτό του. 

Παρουσιάζεται μπροστά του ολόκληρη η ζωή, πού έχει ζήσει, σαν κινηματογραφική ταινία. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης θα πή ότι οι υπερήφανοι, πού νόμιζαν ότι ήταν απαθείς, «την οικείαν πενίαν εν εξόδω εωράκασιν». Δηλαδή, οι υπερήφανοι βλέπουν τότε την εσωτερική πνευματική τους πτώχεια. Πόσο μάλλον όσοι έχουν εμπλακή σε πολλές άλλες πράξεις, πού διαπράττονται με τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος. 

Ένας σύγχρονος Γέροντας λέγει ότι κατά την ώρα του θανάτου θα δη κανείς και την παραμικρή πράξη πού έκανε στην ζωή του, όπως βλέπει σε κλάσματα δευτερολέπτου κάποια μικρή ακαθαρσία μέσα σε ένα ποτήρι νερό.

Ο φόβος όμως προ του μυστηρίου του θανάτου έγκειται στο ότι αρχίζει μια καινούρια ζωή για τον άνθρωπο. Και, φυσικά, αυτό συνδέεται και με την αιώνια κατάσταση της ψυχής και του σώματος του. Κατά τον όσιο Θεόγνωστο η ώρα του θανάτου είναι μια νέα γέννηση, αφού, ο άνθρωπος, ιδίως ο δίκαιος, εξέρχεται, σαν από κάποια άλλη δεύτερη μήτρα σκοτεινή και πορεύεται προς τα άυλα και φωτεινά. 

Γι'; αυτό συνιστά ότι ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, επειδή διαπορθμεύεται δια του θανάτου προς τα ελπιζόμενα αγαθά. Παράλληλα όμως συνιστά να είναι προσεκτικός «δια τους κύκλω περιπατούντας ασεβείς δαίμονας», οι οποίοι επιδιώκουν μέχρι την τελευταία στιγμή να τον βλάψουν. Έτσι, ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, γιατί οδηγείται στην απόλαυση των αιωνίων αγαθών, αλλά και να νήφη, να είναι προσεκτικός για το άδηλο του μέλλοντος, λόγω της τρεπτότητός του.

Μυστηριώδεις εμπειρίες πριν το θάνατο

Είναι πολύ χαρακτηριστικό να λεχθεί ότι όχι μόνο μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα, αλλά και όταν πλησιάζει ο καιρός να εξέλθει η ψυχή, κατά την μαρτυρία αγίων ανθρώπων, ο άνθρωπος βιώνει διάφορες εμπειρίες. Επειδή ζει σε οριακό σημείο, γι'; αυτό δικαιολογούνται όλες αυτές οι καταστάσεις. Δηλαδή, μπορεί να δη οπτασίες αγίων ανθρώπων, φως θεϊκό κ.λ.π. αλλά και οπτασίες δαιμόνων, οι οποίοι προσπαθούν να τον φοβίσουν περισσότερο και να τον κατάσχουν. 

Μέσα στην φιλανθρωπία του Θεού εντάσσεται και το γεγονός ότι οι δίκαιοι βλέπουν οπτασίες αγίων ανθρώπων, ώστε, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, να μη δειλιάσουν με την έλευση του θανάτου βλέποντας με ποιους πρόκειται να είναι συμμέτοχοι, και έτσι «εκ του δεσμού της σαρκός άνευ πόνου και φόβου απολυθώσι». Και εδώ φαίνεται αυτό πού λέγαμε προηγουμένως, ότι δημιουργείται πόνος από τον χωρισμό και δι'; αυτού του τρόπου διασκεδάζονται και οι φόβοι και η δειλία.

Αναφέρεται από τον άγιο Γρηγόριο Διάλογο η περίπτωση μιας Ταρσίλας, η οποία, κατά τον καιρό της εξόδου της και ενώ βρίσκονταν πολλοί άνθρωποι πλησίον της, είδε τον Ιησού ερχόμενον. Τότε με μεγάλη προθυμία και κραυγή έλεγε σε όλους τους παρευρισκομένους: «απόστητε, απόστητε, ο Ιησούς έρχεται».

Και βλέποντας αυτήν την θεωρία εξήλθε η ψυχή της από το σώμα. Αναφέρεται επίσης από τον ίδιο άγιο ότι κάποια γυναίκα, ονομαζόμενη Μούσα, πριν εξέλθη η ψυχή της, είδε την Θεοτόκο πού ερχόταν προς αυτήν. Τότε με βλέμμα κατακόκκινο από ντροπή και σεβασμό, και φωνή πραότατη αποκρίθηκε: «Ιδού Κυρία έρχομαι· ιδού Κυρία έρχομαι». Και με αυτόν τον τρόπο παρέδωκε το πνεύμα της.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος θα πη: «Όταν εξέλθει εκ του σώματος ψυχή ανθρώπου μυστήριον τι μέγα επιτελείται». Αυτά τα μυστήρια αρχίζουν να ενεργούνται όταν η ψυχή ετοιμάζεται για την έξοδο.

Δεν συμβαίνουν μυστήρια πράγματα μόνον πριν την έξοδο, αλλά και κατά την διάρκεια πού η ψυχή εξέρχεται από το σώμα. Υπάρχουν κείμενα Πατέρων πού μας φανερώνουν ότι η ψυχή, όταν εξέρχεται από το σώμα μερικές φορές κάνει έκδηλη την αναχώρησή της, αλλά και την παρουσία της στον οίκο πού βρίσκεται ο κεκοιμημένος. Κυρίως αυτό γίνεται στους αγίους ανθρώπους.

Ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, περιγράφοντας την μακαριά τελευτή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λέγει ότι κατά την ώρα της εξόδου της ψυχής του από το σώμα. παράδοξο φως περιέλαμψε το δωμάτιο στο όποιο βρισκόταν το σώμα του αγίου Γρηγορίου, καθώς επίσης κατέλαμψε το πρόσωπο του. 

Μάλιστα λέγει ότι δύο λογάδες της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων ο ένας ήταν ιερωμένος και ο άλλος μοναχός, με πολλές αρετές και οι δυο τους, είδαν την λαμπρότητα εκείνη «της ψυχής του σώματος απιούοης». 

Με άλλα λόγια, η ψυχή εξερχομένη του σώματος άφησε μια λαμπρότητα. Όλος όμως ο λαός ήταν μάρτυρας της υπερφυούς αίγλης του προσώπου του. Και ο άγιος Φιλόθεος, θεολογικότατα ερμηνεύοντας αυτό το γεγονός, λέγει ότι οφειλόταν στην Χάρη του Αγίου Πνεύματος πού βρισκόταν και στην ψυχή και στο σώμα. Φυσικά, η έλλαμψη του φωτός εκείνου ήταν συνέπεια του ότι ο άγιος Γρηγόριος ήταν μέτοχος, αλλά και κήρυξ του Φωτός σε όλη του την ζωή.

Επομένως, όσοι έχουν την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και είναι πραγματικοί Χριστιανοί δεν δειλιούν, αλλά χαίρουν, γιατί έχουν τον οίκο τον αχειροποίητο, πού είναι η δύναμη του Πνεύματος πού κατοικεί μέσα τους. 

Η διδασκαλία αυτή, όμως δεν προέρχεται μόνον από τους Πατέρες, αλλά επιμαρτυρείτε από το αδιάψευστο στόμα του Χριστού. Στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου λέγεται ότι ο Λάζαρος οδηγήθηκε από τους αγγέλους στους κόλπους του Αβραάμ. 

«Εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ»(Λουκ. ιστ';. 22). Στην παραβολή όμως του άφρονος Πλουσίου μας διδάσκει ο Χριστός ότι την ψυχή των αμετανόητων αμαρτωλών την παραλαμβάνουν οι δαίμονες. Αυτός είναι ο λόγος πού είπε στον άφρονα πλούσιο: «Αφρόν, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου», δηλαδή οι δαίμονες (Λουκ. ιβ';. 20).

Διδασκαλίες από τα τροπάρια της κηδείας (& όχι μόνο...)

Η παράδοση αυτή πέρασε και στην λατρεία της Εκκλησίας μας. Είναι χαρακτηριστικό ένα τροπάριο κατά την εξόδιο ακολουθία, στο οποίο φαίνεται ο αγώνας της ψυχής κατά την ώρα της εξόδου της από το σώμα. 

Η ψυχή του αμαρτωλού ανθρώπου στρέφεται και προς τους αγγέλους και προς τους ανθρώπους και κανείς δεν μπορεί να την βοηθήσει. Λέγεται στο τροπάριο αυτό: «Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή, χωριζόμενη εκ του σώματος! Οίμοι, πόσα δακρύει τότε και ούχ υπάρχει ο ελεών αυτήν! Προς τους Αγγέλους τα όμματα ρέπουσα, άπρακτα καθικετεύει· προς τους ανθρώπους τάς χείρας έκτείνουσα ουκ έχει τον βοηθούντα».

Αυτήν την πραγματικότητα γνωρίζει ο Χριστιανός, γι'; αυτό κατά την ακολουθία του Αποδείπνου, πού διαβάζει κάθε βράδυ πριν κοιμηθή, παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήση κατά την ώρα του θανάτου, να αποφυγή τις πονηρές όψεις των δαιμόνων:Και κατά τον καιρόν της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τάς σκοτεινός όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα».

 Πραγματικά, μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα, τα οποία δεν μπορούμε τώρα να φαντασθούμε και τα οποία μας απεκάλυψαν οι άγιοι Πατέρες, όχι για να μας τρομάξουν, αλλά για να μας ενθαρρύνουν, ώστε να προετοιμασθούμε για την φρικτή αυτήν ώρα. 

Όλος ο χριστιανικός βίος είναι ετοιμασία για τον θάνατο. Φυσικά αυτή η ετοιμασία δεν γίνεται με άγχος, αλλά με χαρά και αισιοδοξία, αφού εμπνέεται από την Χάρη του Θεού και κάνει ανθρωπινότερη την ζωή. Γιατί, όποιος ετοιμάζεται για την έξοδο του, γνωρίζει να αντιμετωπίζει κατά τον καλύτερο τρόπο όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή και είναι ο πλέον κοινωνικός άνθρωπος.

AΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΤΟΥ π. ΙΕΡΟΘΕΟΥ ΒΛΑΧΟΥ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ 

& ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

http://lock-heart.blogspot.com/2011/

Του Αγίου Προφήτου Ζαχαρία (+ 5 Σεπτεμβρίου)

Γιορτάζουμε σήμερα 5 Σεπτεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Προφήτου Ζαχαρία, ας πούμε λίγα λόγια:
Ο Άγιος Προφήτης Ζαχαρίας ζούσε με τη σύζυγό του Ελισάβετ στα Ιεροσόλυμα επί βασιλείας Ηρώδη. Και οι δύο ζούσαν σύμφωνα με τις Θείες Εντολές, όπου ήταν δίκαιοι και άμεμπτοι ενώπιον του Θεού.
Είχαν μείνει όμως άτεκνοι και η ηλικία τους είχε περάσει. 
Ο Προφήτης Ζαχαρίας ήταν Ιερέας του Θεού και όπως λέει ο Χρυσόστομος καθώς επίσης και άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας ότι δεν ήταν ένας απλός Ιερέας, αλλά Αρχιερέας που έμπαινε στα Άγια των Αγίων.
Κάποια μέρα, κατά την διάρκεια της τελέσεως των ιερατικών του καθηκόντων, την ώρα που εισήλθε στον Ναό για να θυμιάσει, του παρουσιάστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και του ανήγγειλε ότι η σύζυγός του Ελισάβετ θα γεννήσει γιό και το όνομά του θα είναι Ιωάννης. 
Ο Ζαχαρίας δυσπίστησε, επειδή η Ελισάβετ ήταν στείρα και μεγάλη σε ηλικία όπως επίσης και ο ίδιος και γι' αυτό ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του είπε ότι θα μείνει άλαλος ως τιμωρία μέχρι να γεννηθεί το παιδί επειδή δεν πίστεψε τα λόγια του, τα οποία θα επαληθεύονταν τον κατάλληλο καιρό.

Το όραμα του Αγίου Ζαχαρία βγήκε αληθινό… (Εκ θαύματος έγινε η σύλληψη του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού)
Την όγδοη ημέρα από την γέννηση του παιδιού, κατά την περιτομή του, οι συγγενείς ρώτησαν τον Ζαχαρία πώς θα τον ονομάσει. Ο Ζαχαρίας ζήτησε μία πλάκα και έγραψα: «Ιωάννης εστί το όνομα αυτού».

Αμέσως "λύθηκε" η γλώσσα του και πλήρης Πνεύματος Αγίου έψαλε την προφητική ωδή: «Ευλογητός Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, ότι επεσκέψατο και εποίησε λύτρωσιν τω λαώ Αυτού, και ήγειρε κέρας σωτηρίας ημίν εν οίκω Δαυίδ του παιδός αυτού, καθώς ελάλησε διά στόματος των αγίων, των απ’ αιώνος προφητών Αυτού… Και σύ, παιδίον, προφήτης Υψίστου κληθήση· προπορεύση γάρ πρό προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς Αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ Αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών διά σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οίς επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους, επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης » (Λουκ. 1,5-20· 53-79).

Μετά την γέννηση του Χριστού ο Άγιος Ζαχαρίας, σύμφωνα με την παράδοση, διαλαλούσε με παρρησία ότι η Μαριάμ, η Παναγία μας, όντως γέννησε τον Θεό και ότι μετά την Θεία Γέννα ήταν και πάλι Παρθένα. Επειδή στον ναό Της όρισε να στέκεται όπου στέκονταν οι παρθένες, ξεσήκωσε το μίσος των Εβραίων.

Έτσι, όταν κατά την βρεφοκτονία της Βηθλεέμ έκρυψε την Ελισάβετ μαζί με τον Ιωάννη, νήπιο τότε δυόμισι ετών, σε σπήλαιο μακριά του Ιορδάνη, τον κατήγγειλαν στον βασιλιά Ηρώδη και τον κατεδίωξαν ως το εσωτερικό του ναού. Εκεί τον σκότωσαν μεταξύ ναού και θυσιαστηρίου, στον τόπο όπου είχε ορίσει να στέκεται η Παρθένος μετά την Θεοτοκία Της.
Το αίμα του κύλησε έως το εσωτερικό του θυσιαστηρίου, μαρτυρώντας ενώπιον του Θεού την οργή των Εβραίων. Οι ιερείς ενταφίασαν το σώμα του στον τάφο των πατέρων του, στα Ιεροσόλυμα. Έτσι, μαρτυρικά ο Άγιος και Προφήτης Ζαχαρίας, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.


Απολυτίκιο:
Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Εκ τής ρίζης Ιεσσαί, καί εξ όσφύος τού Δαυϊδ, η θεόπαις Μαριάμ, σήμερον τίκτεται ημίν, διό καί χαίριν, η σύμπασα καί κενουργείται, Συγχάρητε ομού, ο ουρανός καί η γή, αινέσατε αυτήν, αι στρατιαί τών εθνών, Ιωακείμ ευφραίνεται, καί Άννα πανηγυρίζει κραυγάζουσα, Η στείρα τίκτει, τήν Θεοτόκον, καί τροφόν τής ζωής ημών.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

http://www.agioritikovima.gr/

Αιωνιότης! Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011 (Ματθ. 19,16)

«Διδάσκαλε αγαθέ, τι αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον;» (Ματθ. 19,16)

Κάποιος, αγαπητοί μου, πλησιάζει το Χριστό. Δεν είνε γέρος, είνε νέος. Φαίνεται συγ­κι­νημένος. Γονατίζει. Τι έχει, τι του συνέ­βη; Ει­νε ασθενής ο ίδιος ή κάποιος δι­κος του και ερ­χεται να ζητήση βοήθεια; Ο­χι, δεν έχει προβλήματα υγείας.

Ούτε οι­κονομικό ζήτη­μα τον α­πασχολεί· είνε πλούσι­ος και από τους άρχον­τες του τόπου. Και ο­μως αυτά δεν τον αναπαύ­ουν. Ε­χει αλ­λες ανησυχίες. Η καρδιά του νιώθει υπεργή­ινους ε­ρωτες!

Τι σε εμποδίζει;

            Ὁ Ζακχαῖος, γιά νά ἰδεῖ τόν Χριστό, ἀνέβηκε ψηλά· σέ ἕνα δέντρο· στήν συκομωρέα (συκομουριά). Ἐπῆγε λίγο πιό ἐπάνω ἀπό τά γήινα. Πάνω ἀπό τόν ὄχλο. Γιατί ὁ ὄχλος τοῦ στεκόταν ἐμπόδιο.

            Τό πλῆθος, πάντοτε γελάει μέ τούς «ἁπλούς»·μέ ἐκείνους, πού περπατᾶνε τήν ὁδό τῆς ταπείνωσης·μέ ἐκείνους, πού ἀφήνουν τόν στραβό δρόμο τῆς κακίας· μέ ἐκείνους, πού ἀφήνουν τήν ζωή τους στά χέρια τοῦ Θεοῦ· 

Τό πλῆθος, γελάει μέ τούς «ἁπλούς» καί λέει: Εἶστε ἀνίκανοι, χαμένοι, βλάκες· δέν εῖσθε ἄξιοι νά ὑπερασπιστεῖτε οὔτε τόν ἑαυτό σας· νά διεκδικήσετε ἐκεῖνο πού σᾶς ἀνήκει· νά βρεῖτε τό δίκιό σας!

Τό πλῆθος, μπαίνει στή μέση, γιά νά ἐμποδίζει τόν «ἁπλό καί ταπεινό» ἀπό τήν θέα τοῦ Χριστοῦ· ἀπό τήν συνάντησή του μέ τό Χριστό. Φωνάζει. Καμαρώνει. 

Θριαμβολογεῖ, ὅταν ἀπολαμβάνει ἐκεῖνο πού τοῦ ἀνήκει. Καί νομίζει, ὅτι τάχα σέ μπορεῖ νά ἐμποδίσει νά ἰδεῖς Ἐκεῖνον πού ἐπάνω στό σταυρό εἶπε: «συγχώρησέ τους, δέν ξέρουν τί κάνουν»!

*               *              *

Ὁ Ζακχαῖος, λοιπόν, ἀγνόησε τό πλῆθος, πού μπῆκε στή μέση νά τόν ἐμποδίσει. Κατέφυγε σέ ἕνα δένδρο. Στή συκομωρέα. Ἔκαμε «κάτι», πού στά μάτια τοῦ κόσμου ἦταν σκέτη τρέλλα. Γελοιοποιήθηκε. Ἐπικυρώνοντας τά λόγια τοῦ Παύλου: «ἡμεῖς δέ μωροί διά Χριστόν», (Α΄ Κορ. 4,10). Καί: «ἡμεῖς δέ κηρύσσομεν Χριστόν ἐσταυρωμένον· Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρίαν», (Α΄Κορ. 1,23).

Οἱ ἔξυπνοι τοῦ κόσμου τούτου γελᾶνε μαζί μας. Λένε: «Τί σόϊ μυαλά κουβαλᾶτε στό κεφάλι σας! Τί βλακεία! Ποῦ τό βρήκατε, νά προσκυνᾶτε ἕνα Θεό πού σταυρώθηκε»! Ποιός θά τούς ἀπαντήσει; Ποῖος; Ἐγώ, ὄχι! Ἂς ἀκούσομε τόν Παῦλο. Λέγει: «ἡ  σοφία τοῦ κόσμου τούτου, μωρία παρά τῷ Θεῷ ἐστίν», (Α΄Κορ. 3,19). 

Πέστε ὅτι θέλετε.

Ἐμεῖς, θά τρέξομε καί θά ἀνεβοῦμε, σάν τόν Ζακχαῖο, ἐπάνω στό δένδρο, γιά νά ἀξιωθοῦμε νά ἰδοῦμε τό Χριστό πού περνάει. 

Ἐσεῖς, μέ τά μυαλά πού κουβαλᾶτε, δέν θά ἀξιωθεῖτε ποτέ νά τόν ἰδεῖτε. Γιατί; Ντρέπεστε, νά ἀνεβεῖτε στήν συκομωρέα; Φοβᾶστε τήν γελοιοποίηση; καί τόν ἐξευτελισμό; Ἔχετε κριτήριό σας τήν γνώμη τῶν ἄλλων! Λάθος σας! Ἐσεῖς δέν τό θέλετε. 

Γιατί ὅμως ἐμποδίζετε τόν Ζακχαῖο; Ἀφῆστε τον!

Ἀδελφέ μου. 

Θέλεις νά ἰδεῖς τό Χριστό; Δέν πρέπει νά τόν ντρέπεσαι τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ἀντίθετα. Πρέπει νά τόν χαράζεις στό μέτωπό σου, ἐκεῖ πού θρονιάζει ἡ ντροπή, μέ καμάρι! Γιατί πρῶτα θά πρέπει νά σταυρώσεις τήν ντροπή, καί μετά θά ἀξιωθῆς νά Τόν ἰδεῖς!

Ὁ Ζακχαῖος, ἀπό τό πόθο του νά ἰδεῖ τό Χριστό, πρῶτα σταύρωσε τήν ντροπή. 

Πρῶτα δέχθηκε ὁ Ζακχαῖος,τό Χριστό μέσα στήν καρδιά του, καί μετά δέχθηκε ὁ Χριστός νά πάει στό σπίτι του.

Ὁ Ζακχαῖος, ἔκαμε πόθο του καί ἀγωνία του, νά ἰδεῖ τόν Χριστό. Καί βρέθηκε ἔτσι ἄξιος νά τόν φιλοξενήσει στό σπίτι του.

Μετ: Ἀρχιμ.Α.Μ.

Μηνιαίο Περιοδικό Ι.Μ.Νικοπόλεως & Πρεβέζης Αρ. Φύλλου 266 Σεπτέμβριος 2005

«ΤI ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ;» του Ἁγίου Αὐγουστίνου

Υπάρχει κανείς φτωχότερος;

Είναι γνωστή η φιλοξενία του Προφήτη Ηλία από μια πάμπτωχη χήρα στα Σαρεπτά της Σιδωνίας.

Την συνάντησε ο Προφήτης να μαζεύει ξύλα. Και της ζήτησε λίγο ψωμί. Εκείνη είχε μόνο λίγο αλεύρι και λίγο λάδι. Και ίσα πού έφταναν, να φάει για τελευταία φορά αυτή και τα παιδιά της. 
Όμως η φτώχεια και ο πόνος, την είχαν κάμει πονετική και εύσπλαχνη. Έτσι δεν δίστασε, να πάρει το ψωμί από το δικό της στόμα και των παιδιών της και να το δώσει στον Προφήτη Ηλία. Και μάλιστα χωρίς να ξέρει, ποιόν είχε μπροστά της. Τον είδε σαν ένα φτωχό.

Αναρωτιέται ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

- Ποιος είναι φτωχότερος από εκείνη την χήρα; Και μετά από αυτό το παράδειγμα, ποιος τολμάει να προφασισθή φτώχεια, για να μη κάμει ελεημοσύνη; 

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου 2011

Κατά Ματθαίον (ιθ΄ 16-26)

Τον καιρό εκείνο, ἐπλησίασε τον Ιησοῦ ένας νέος τοῦ εἶπε, "Διδάσκαλε ἀγαθέ, τὶ καλὸ πρέπει νὰ κάνω διὰ νὰ ἔχω αἰώνιον ζωήν;". Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε, «Γιατὶ μὲ λὲς ἀγαθόν; Κανεὶς δὲν εἶναι ἀγαθὸς παρὰ ἕνας, ὁ Θεός. Ἐὰν θέλῃς νὰ μπῇς εἰς τὴν ζωήν, φύλαγε τὰς ἐντολάς». Λέγει εἰς αὐτόν, «Ποιές;». Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπήντησε, «Τὸ Να μὴν φονεύσῃς, Νὰ μὴν μοιχεύσῃς, Νὰ μὴν κλέψῃς, Νὰ μὴν ψευδομαρτυρήσῃς, Νὰ τιμᾷς τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καί, Νὰ ἀγαπᾷς τὸν πλησίον σου ὅπως τὸν ἑαυτόν σου».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ νέος, «Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐφύλαξα ἀπὸ τὴ νεότητά μου. Εἰς τὶ ἀκόμη ὑστερῶ;». Τότε τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς, «Ἐὰν θέλῃς νὰ εἶσαι τέλειος, πήγαινε καὶ πούλησε ὅσα ἔχεις καὶ μοίρασέ τα εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ θὰ ἔχῃς θησαυρὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔλα ἀκολούθει με».

Ὅταν ὁ νέος ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἔφυγε λυπημένος διότι εἶχε πολλὰ κτήματα. Ὁ Ἰησοῦς εἶπε τότε εἰς τοὺς μαθητάς του, «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι δύσκολα πλούσιος ἄνθρωπος θὰ μπῇ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Πάλιν σᾶς λέγω, ὅτι εἶναι εὐκολώτερον νὰ περάσῃ μία καμήλα ἀπὸ τὴν τρύπα μιᾶς βελόνας παρὰ πλούσιος νὰ μπῇ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».

Ὄταν τὸ ἄκουσαν οἱ μαθηταί, ἐδοκίμασαν μεγάλην ἔκλπηξιν καὶ ἔλεγαν, «Ποιὸς λοιπὸν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῇ;».

Ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ τοὺς ἐκύτταξε κατὰ πρόσωπον, τοὺς εἶπε, «Εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦτο εἶναι ἀδύνατον, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεὸν ὅλα εἶναι δυνατά».

Κατά Ματθαίον (ιθ΄ 16-26)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νεανίσκος τις προσῆλθε τῷ Ιησοῦ γονυπετῶν και εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. Εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς. Λέγει αὐτῷ· ποίας; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· τὸ οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Λέγει αὐτῷ ὁ νεανίσκος· πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· τί ἔτι ὑστερῶ; Ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

Ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.

Ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; Ἐμβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι.

http://synodoiporia.blogspot.com/

Περί πλούτου και πλουσίων (Αγ.Λουκά Κριμαίας). Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου

Ακούσατε σήμερα το ευαγγελικό ανάγνωσμα περί του πλούσιου νεανίσκου, ό όποιος δεν ήθελε να μοι­ράσει την περιουσία του για να γίνει κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών. 

Τότε ό Κύριος είπε στους μαθητές του ότι είναι πιο εύκολο να περάσει καμήλα από βελονότρυπα παρά να μπεΐ πλούσιος στην Βασι­λεία των Ουρανών.

Πρίν δώσουμε ερμηνεία για τον λόγο πού είπε ό Χριστός στον πλούσιο νεανίσκο, ακουστέ τί λέει ό α­πόστολος Ιάκωβος για τους πλούσιους» 

Όταν η Αποκάλυψη επαληθεύεται: Ρεκόρ σημειώνουν οι τοποθετήσεις εμφυτευμάτων στο Μεξικό για προστασία από τις απαγωγές

Ένα από τα περίεργα περιστατικά που συνόδευσαν την απαγωγή του Fernandez de Cevallos Μεξικανού χρηματιστή και πρώην υποψήφιου για το προεδρικό αξίωμα της χώρας γνωστό και ως «Boss Diego» ήταν και η ιστορία που κυκλοφόρησε πως οι απαγωγείς του ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν όταν τον έπιασαν ήταν να αφαιρέσουν από το σώμα του ένα τσιπάκι μέσω του οποίου γινόταν γνωστή η θέση του.

Γράμμα από τη Μόροβα....

Ο Τάσος Ρηγοπούλας, στρατευμένος στήν Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.

«Αδελφέ μου Νίκο.

Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Ή φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό πού έζησα, πού το είδα με τα μάτια μου καί πού φοβάμαι μήπως, ακούγοντας το από άλλους, δεν το πιστέψεις.

Λίγες στιγμές πρίν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.

 - Τίς εϊ; Μιλιά...

Ό σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε: -Τις ει;

Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε:  Η ΠΑΝΑΓΙΑ!

Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά, για να καταλάβουμε τα οχυρά ΊΒάν-Μόροβας.

Υπογραμμίζω πώς ή επίθεση μας πέτυχε τους Ιταλούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήματα είχαν τραβηχτεί πίσω καί τα καινούργια... κοιμόνταν! Το τί έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε ή Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό καί χάθηκε».

Γιατί Εκκλησιαζόμαστε;

Κυριακή! Μια μέρα που είναι ταυτόσημη με τη Θεία Λειτουργία. Άλλωστε η λέξη σημαίνει "ημέρα Κυρίου". 
Πώς γίνεται ο Χριστιανός ν’ απέχει από την κατ’ εξοχήν πράξη της Εκκλησίας; 

Γι’ αυτό υπάρχει κανόνας που λέει: «Κληρικός ή λαϊκός άνευ βαρυτάτης ανάγκης και εντός πόλεως ευρισκόμενος εάν λείψη επί τρεις Κυριακάς εκ της Θ. Λειτουργίας, ο μεν καθαιρείται, ο δε αφορίζεται».

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να εννοούμε το βάθος του ‘γιατί εκκλησιαζόμαστε’. Δεν μαζευόμαστε στο ναό με στόχο να προσευχηθούμε. 

Αυτό μπορεί να γίνει στο σπίτι ήσυχα, σύμφωνα και με το λόγο του Κυρίου «Εσύ, όταν προσεύχεσαι, πήγαινε στο πιο απόμερο δωμάτιο του σπιτιού σου, κλείσε την πόρτα σου και προσευχήσου εκεί κρυφά στον Πατέρα σου, κι ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σε ανταμείψει φανερά» (Ματθ. 6,6). Ούτε ακόμα εκκλησιαζόμαστε ‘για να νιώσουμε ωραία’ μέσα στο κατάλληλο εκκλησιαστικό περιβάλλον.

Ο κυριότερος λόγος είναι να δώσουμε το παρόν μας στη σύναξη. Μ’ αυτό δείχνουμε έμπρακτα ότι ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, είμαστε γεννημένοι δια του βαπτίσματος στην οικογένεια του Ουράνιου Πατέρα μας, γι’ αυτό και μπορούμε να καθίσουμε στο Πατρικό τραπέζι τρώγοντας και πίνοντας το σώμα και το αίμα του Θεανθρώπου, ώστε να γίνουμε «σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού». 

Γι’ αυτό και προηγουμένως θα ομολογήσουμε σε τι πιστεύουμε, με το Σύμβολο της πίστεως, που’  ναι όχι η ατομική πίστη αλλά η πίστη της Εκκλησίας.

Ξέρουμε όλοι μας πως δεν νιώθουμε πάντα την ένταση της Χάριτος ούτε αναχωρούμε πάντα από το ναό μεταμορφωμένοι και αλλοιωμένοι. Αλλά αυτά, ως δώρα Θεού, δεν εξαρτώνται από τη δική μας προσπάθεια. 

Η δική μας κατάθεση, η δική μας συμβολή, για να έλθει η Χάρη του Θεού, συνιστάται στην ορθή πίστη και στον καθημερινό αγώνα για τήρηση των εντολών του Χριστού. Το πρώτο το κατέχει η Εκκλησία, το δεύτερο εξαρτάται από μας.

Μπορεί η κάθε Κυριακή να γίνει, με αφετηρία τη Θεία Λειτουργία, μια νέα μέρα, του Κυρίου και δική μας, καθώς θ’ αρχίσει από το μεγάλο μυστήριο της θυσίας Του και μείς θα γευόμαστε την αγάπη Του, την ευλογία της ενότητάς μας μ’ Εκείνο, με τους απ’ αιώνος Αγίους Του, και με τους αδελφούς μας σήμερα. Αμήν!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

http://www.agiosgeorgiosmakris.com/

Άγιος Μάμας, Προστάτης των Ζώων (+ 2 Σεπτεμβρίου)

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας στην αγία γή, τη νήσο Κύπρο, τη νήσο των αγίων, θα αναφερθούμε στη μορφή ενός από τους μεγαλυτέρους αγίους της Κύπρου στον άγιο Μάμα.

Ο άγιος Μάμας καταγόταν από την Γάγγρα της Παφλαγονίας. Γονείς του ήταν ο Θεόδοτος και η Ρουφίνα, οι οποίοι ήταν Χριστιανοί. Εκείνη την εποχή αυτοκράτορας ήταν ο Αυρηλιανός και κήρυξε διωγμό εναντίον των Χριστιανών. 

Στο Λουτρό!

ΗΤΑΝ ἀγαπητό μου παιδί, ἦταν ἐποχή, ποὺ δὲν εἶχες ὄνομα. Ἄν εἶσαι ἀγόρι, σὲ φώναζαν μπέμπη, ἄν εἶσαι κορίτσι, σὲ φώναζαν μπέμπα. Ἀλλʼ ἦρθε μιὰ ἅγια μέρα, ποὺ πῆρες ὄνομα χριστιανικό, τὸ ὄνομα ἑνὸς ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια ἁγίων καὶ μαρτύρων τοῦ χριστιανισμοῦ, κι ἀπὸ τότε ὀνομάζεσαι Δημήτριος, Νικόλαος, Κωνσταντῖνος, Γεώργιος, Ἰωάννης…, ἤ, ἄν εἶσαι κορίτσι, Μαρία, Ἀννα, Αἰκατερίνη, Βαρβάρα, Παρασκευή… Ἀπὸ ἀνώνυμος ἔγινες ἐπώνυμος. Γράφτηκες στὸ μητρῶο τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν καὶ σὰν παιδὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀπολαμβάνεις ὅλες τὶς εὐλογίες τοῦ Χριστοῦ.

Αγίες Τεσσαράκοντα Παρθένες και Ασκήτριες και Αμμούν ο διδάσκαλος αυτών (+1 Σεπτεμβρίου)

Άγιοι που εορτάζουν:

Αγιος Αμμουν Ο Διδασκαλος, Αγια Αδαμαντινη , Αγια Καλλιροη , Αγια Χαρικλεια , Αγια Πηνελοπη , Αγια Κλειω , Αγια Θαλεια , Αγια Μαριανθη , Αγια Ευτερπη , Αγια Τερψιχορη , Αγια Ουρανια , Αγια Κλεονικη , Αγια Σαπφω , Αγια Ερατω , Αγια Πολυμνια , Αγια Δωδωνη , Αγια Αθηνα , Αγια Τρωαδα , Αγια Κλεοπατρα , Αγια Κοραλια , Αγια Καλλιστη , Αγια Θεονοη , Αγια Θεανω , Αγια Ασπασια , Αγια Πολυνικη , Αγια Διονη , Αγια Θεοφανη , Αγια Ερασμια , Αγια Ερμηνεια , Αγια Αφροδιτη , Αγια Μαργαριτα , Αγια Αντιγονη , Αγια Πανδωρα , Αγια Χαϊδω , Αγια Λαμπρω , Αγια Μοσχω , Αγια Αρηβοϊα , Αγια Θεονυμφη , Αγια Ακριβη , Αγια Μελπομενη , Αγια Ελπινικη 

Άγιες αυτές γυναίκες έζησαν την εποχή του βασιλέως Λικινίου στην Αδριανούπολη της Θράκης. Ο ηγεμών της περιοχής Βάβδος (περί το 305 μ.Χ.) τις συνέλαβε ως χριστιανές και τις προέτρεπε να προσκυνήσουν τα είδωλα. Η Κελσίνα, μία εξ αυτών και η πρώτη της πόλεως, μετά τη θαρραλέα ομολογία της πίστεώς της τις εσύναξε όλες στην οικία της μαζί με τον διδάσκαλό τους, διάκονο Άγιο Αμμούν, για να ενισχυθούν προς το μαρτύριο. Ο Αμμούν πήρε το χαρτί με τα ονόματά τους και τα διάβασε δυνατά ένα-ένα. Ύστερα είπε: «Αγωνισθήτε υπέρ του Χριστού δια του μαρτυρίου, διότι έτσι θα καθίσει και ο Δεσπότης Χριστός στην πύλη της ουρανίου βασιλείας και θα σας προσκαλεί μία-μία κατ’ όνομα, για να σας αποδώσει τον στέφανο της αιωνίου ζωής».

Όταν και πάλι τις ανέκρινε ο ηγεμών, ομολόγησαν όλες σταθερά την πίστη τους. Με την προσευχή τους συνέτριψαν τα είδωλα και ο ιερεύς των ειδώλων ανυψώθηκε στον αέρα, μέχρις ότου, βασανιζόμενος από πύρινους αγγέλους, έπεσε νεκρός στη γη. Τότε ο Βάβδος πρόσταξε να κρεμάσουν τον Άγιο Αμμούν, να του ξύσουν τις πλευρές, να κάψουν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες και να του φορέσουν στο κεφάλι χάλκινη πυρακτωμένη περικεφαλαία.

Επειδή ο Άγιος διαφυλάχθηκε αβλαβής από τα μαρτύρια, οδηγήθηκε μαζί με τις μαθήτριές του από τη Βερόη (σημερινή Στάρα Ζαγορά της Βουλγαρίας) στην Ηράκλεια, στον βασιλέα Λικίνιο. Καθ’ οδόν εμφανίσθηκε ο Κύριος και τους ενεθάρρυνε. Φθάνοντας στην πόλη πήγαν στον τόπο, όπου είχαν κατατεθεί τα τίμια λείψανα της Αγίας μάρτυρος Γλυκερίας (βλέπε 13 Μαΐου). Ενώ διανυκτέρευαν εκεί προσευχόμενες, παρουσιάσθηκε η Αγία λέγοντας: «Καλώς ήλθατε, άγιες δούλες του Θεού! Προ πολλού περίμενα την λαμπρή εν Χριστώ συνοδεία σας, για να χορεύσωμε στεφανωμένες όλες μαζί με τους αγίους αγγέλους στην βασιλεία του Χριστού, τον οποίο μέχρις αίματος ομολογήσαμε».

Στην Ηράκλεια τους έριξαν στα θηρία. Οι άγιες γυναίκες μαζί με τον διδάσκαλό τους προσευχήθηκαν όρθιες με υψωμένα τα χέρια, τα δε θηρία κατελήφθησαν από ύπνο και δεν τους άγγιξαν. Την ώρα που οι στρατιώτες άναβαν φωτιά για να τις ρίξουν μέσα, προφήτευσαν στον ασεβή Λικίνιο την επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τη νίκη του χριστιανισμού και την κατάργηση της ειδωλολατρίας. Κατόπιν σφραγίσθηκαν με το σημείο του σταυρού και δέκα από αυτές πήδησαν αγαλλόμενες μέσα στις φλόγες υμνώντας τον Θεό, ο οποίος εδρόσισε το πυρ. Έτσι, αυτές μεν ετελειώθησαν εν ειρήνη στην πυρά, οκτώ δε αποκεφαλίστηκαν μαζί με τον διδάσκαλό τους Αμμούν. Από τις υπόλοιπες οι δήμιοι άλλες κατέσφαξαν και σε άλλες έβαλαν στο στόμα πυρακτωμένα σίδερα.

Τα ονόματά τους έχουν διασωθεί στο αρχαίο Μαρτύριόν τους (Bibliotheca Hagiographica Graeca 2280-2281) και είναι: Λαυρεντία η διάκονος, Κελσίνα, Θεοκτίστη (η Θεόκλεια), Δωροθέα, Ευτυχιανή, Θέκλα, Αρισταινέτη, Φιλαδέλφη, Μαρία, Βερονίκη, Ευλαλία (η Ευθυμία), Λαμπροτάτη, Ευφημία, Θεοδώρα, Θεοδότη, Τετεσία, Ακυλίνα, Θεοδούλη, Απλοδώρα, Λαμπαδία, Προκοπία, Παύλα, Ιουλιάνα, Αμπλιανή, Περσίς, Πολυνίκη, Μαύρα, Γρηγορία, Κυρία (η Κυριαίνη), Βάσσα, Καλλινίκη, Βαρβάρα, Κυριακή, Αγαθονίκη, Ιούστα, Ειρήνη, Ματρώνα (η Αγαθονίκη), Τιμοθέα, Τατιανή, Άννα (η Ανθούσα).

Ωστόσο, στην ασματική Ακολουθία και σε νεότερους Συναξαριστές απαντούν τα εξής ονόματα: Αδαμαντίνη, Αθηνά, Ακριβή, Αντιγόνη, Αριβοία, Ασπασία, Αφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ερμηνεία, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεανόη, Θεόνυμφη, Θεοφάνη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τρωάς, Χάϊδω και Χαρίκλεια (βλ. Πρωτ. Κων/νου Πλατανιτου, Εορτολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αποστολική Διακονία, εκδ. Δ , 1997, σελ. 23 υποσ.).

Ἀπολυτίκιον Ἀθλητῶν αἱ χορείαι, δεῦτε συνδράμετε καὶ τεσσαράκοντα κόρας μετὰ Ἀμμοὺν εὐσεβοῦς μεγαλύνατε, λαμπρῶς πανηγυρίζουσι ὅτι ἐνήθλησαν στερρῶς τῇ ἀσκήσει ἐν Χριστῷ, ῥωσθεῖσαι καὶ λαμπρυνθῆσαι πρεσβεύουσαι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κάθισμα Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ. Τῶν ἁγίων Γυναικῶν Ἀμνάδες λογικαί, τῷ ἀμνῷ καὶ ποιμένι, προσήχθητε πιστῶς, διὰ τοῦ μαρτυρίου, τὸν δρόμον τελέσασαι, καὶ τὴν πίστιν τηρήσασαι· ὅθεν σήμερον, περιχαρῶς εὐφημοῦμεν, Ἀξιάγαστοι, τὴν ἱερὰν ὑμῶν μνήμην, Χριστὸν μεγαλύνοντες.

Eις τας Παρθένους.
Δισεικαρίθμοις παρθένοις πῦρ καὶ ξίφος,
Θεοῦ προεξένησαν Υἱὸν νυμφίον.


Eις τον Aμμούν.
Ἀμμοῦν καλύπτραν ἔμπυρον δεδεγμένος,
Τὸ σαρκικὸν κάλυμμα χαίρων ἐξέδυ.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Αγίες Τεσσαράκοντα Παρθένες και Ασκήτριες και Αμμούν ο διδάσκαλος αυτών	Αγίες Τεσσαράκοντα Παρθένες και Ασκήτριες και Αμμούν ο διδάσκαλος αυτών	Άγιος Αμμούν ο Διδάσκαλος
Αγία Αδαμαντινή	Αγία Αδαμαντινή	Αγία Αδαμαντινή
Αγία Αθηνά	Αγία Αφροδίτη	Αγία Αφροδίτη
Αγία Αφροδίτη	Αγία Αφροδίτη	Αγία Αφροδίτη http://www.saint.gr/897/saint.aspx