Πότε γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός;

ΟΟΔΕ

Το θέμα τών εορτών, είναι ένα ακόμα θέμα που έχει γίνει αντικείμενο επιθέσεων από διάφορες Προτεσταντικές ομάδες. Ειδικά η ημερομηνία τής γεννήσεως τού Κυρίου Ιησού Χριστού, θεωρείται από πολλούς πολέμιους τής Εκκλησίας ως ένα αποδεδειγμένο λάθος τής Εκκλησίας. Έτσι, με τη συνήθη προχειρότητα, ο ένας αντιγράφει τον άλλο, διαιωνίζοντας με ανευθυνότητα τα επιχειρήματά τους, τα οποία στη συνέχεια θα αποδείξουμε εσφαλμένα.

H λογική τού επιχειρήματος

H μέθοδος που ακολουθούν οι αρνητές των Χριστουγέννων για να αποδείξουν λάθος την ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου ως ημερομηνία γεννήσεως του Κυρίου, είναι έμμεση. Επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτή, στηρίζονται στη γέννηση του Ιωάννη του Προδρόμου, για τον οποίο η Αγία Γραφή μας λέει ότι γεννήθηκε 6 μήνες πριν από τον Κύριο Ιησού (Λουκάς 1/α΄ 24 - 26).

Σ' αυτά τα εδάφια, φαίνεται ότι η Παναγία συνέλαβε τον Ιησού 6 μήνες μετά τη σύλληψη του Ιωάννη από την Ελισάβετ, συνεπώς αυτή ήταν και η διαφορά ηλικίας τους.

Για να υπολογίσουν την ημερομηνία γεννήσεως του Ιωάννη, χρησιμοποιούν το εδάφιο Λουκάς 1/α΄ 23, 24, όπου αναφέρεται ότι η Ελισάβετ έμεινε έγκυος αμέσως "μετά τις ημέρες της λειτουργίας" του ιερέα Ζαχαρία στο Ναό, που ήταν πατέρας του Ιωάννη. Αν λοιπόν βρούμε πότε ήταν οι ημέρες λειτουργίας του Ζαχαρία, μπορούμε να βρούμε τη γέννηση του Ιωάννη, και κατ' επέκτασιν τη γέννηση του Ιησού Χριστού.

Από το Λουκάς 1/α΄ 5, πληροφορούμαστε ότι ο Ζαχαρίας ιεράτευε κατά την "εφημερία Αβιά". Αυτή ήταν μία από τις 24 εφημερίες που είχαν οι Ισραηλίτες για τους ιερείς τους.

Τα ονόματα και η σειρά των 24 εφημεριών, φαίνονται στο Α΄ Χρονικών [ή Α΄ Παραλειπομένων] 24/κδ΄ 7 - 18. Εκεί, στο εδάφιο 10, φαίνεται ότι η εφημερία του Αβιά ήταν η 8η. Έτσι, διαιρώντας τους 12 μήνες του χρόνου με το 24, βγαίνουν 15 ημέρες για κάθε εφημερία. Η εφημερία του Αβιά λοιπόν, είναι το 8ο δεκαπενθήμερο της κάθε χρονιάς.

Από πότε όμως θα πρέπει να αρχίσουμε να μετράμε; Το Εβραϊκό έτος, δεν άρχιζε τον Ιανουάριο. Αυτό το βλέπουμε στην Έξοδο 12/ιβ΄ 1,2, που λέει για το μήνα Νισσάν ή Αβίβ της Εξόδου του Ισραήλ από την Αίγυπτο: "Ο μην ούτος θέλει είσθαι εις εσάς αρχή μηνών. Πρώτος των μηνών...". Έτσι λοιπόν, οι Προτεστάντες για να βρουν την εφημερία Αβιά, λογαριάζουν 8 δεκαπενθήμερα, αρχίζοντας από τα μέσα Μαρτίου, στα οποία αντιστοιχεί η αρχή του μηνός Νισσάν ή Αβίβ.

΄Εχουμε λοιπόν: 15 Μαρτίου + 8 δεκαπενθήμερα = 15 Ιουλίου: Τέλος εφημερίας Αβιά, και αρχή εγκυμοσύνης της Ελισάβετ.

15 Ιουλίου + 6 μήνες = 15 Ιανουαρίου: Εγκυμοσύνη της Παναγίας.

15 Ιανουαρίου + 9 μήνες = 15 Οκτωβρίου περίπου η γέννηση του Ιησού.

Tα λάθη τού παραπάνω υπολογισμού

Για όσους δε γνωρίζουν, ο παραπάνω υπολογισμός φαίνεται σωστός και λογικός. Με λίγη προσοχή όμως, τα λάθη αποκαλύπτονται:

1ο σφάλμα: Ο υπολογισμός αυτός, στηρίζεται στη σειρά των εφημεριών, τότε που πρωτοξεκίνησαν να λειτουργούν. Όταν όμως η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 587 π.Χ., οι εφημερίες έπαψαν, και οι εφημέριοι σκορπίστηκαν.

Όταν λοιπόν επέστρεψαν από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, και ξανάρχισαν να λειτουργούν, η σειρά ήταν πλέον διαφορετική! Μπορούμε να τη διαβάσουμε στην Αγία Γραφή, στο Νεεμία 12/ιβ΄ 1 - 7.

Τότε επέστρεψαν μόνο 4 από τις 24 εφημερίες. Εκεί παρατηρούμε ότι η εφημερία του Αβιά, δεν είναι πλέον 8η, αλλά 12η! Έτσι, θα πρέπει να προσθέσουμε στον παραπάνω υπολογισμό, ακόμα 4 δεκαπενθήμερα, και έτσι η γέννηση του Ιησού Χριστού, γίνεται:

15 Οκτωβρίου + 60 ημέρες = 15 Δεκεμβρίου περίπου η γέννηση του Χριστού!

Σκεφτείτε, πως αυτή η ημερομηνία, είναι εξαιρετικά κοντινή στις 25 Δεκεμβρίου, και θα ήταν εύκολο να εξηγηθούν αυτές οι 10 ημέρες, ώστε να υποστηρίξουμε ότι πράγματι ο Κύριος Ιησούς γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου.

Επειδή όμως θέλουμε να είμαστε συνεπείς και σοβαροί με τα πιστεύω μας, δεν θα επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο, παρά το ότι ο πειρασμός είναι μεγάλος ως αντίπραξη προς τους Προτεσταντικούς υπολογισμούς. Στην πραγματικότητα όμως, υπάρχουν περισσότερα σφάλματα στον υπολογισμό τους.

2ο σφάλμα: Στην πραγματικότητα, καμία σοβαρή μελέτη επί του θέματος, δεν λέει ότι η κάθε εφημερία ιεράτευε επί δεκαπέντε ημέρες. Η εφημερία ήταν μόνο για μία εβδομάδα, από Σάββατο σε Σάββατο, και αυτό γινόταν δύο φορές το χρόνο. (Φλάβιος Ιώσηπος, Αρχαιότητες, βιβλίο 7ο, 14: 7 ["Nεκρός": εννοεί μάλλον την Ιουδαϊκή Αρχαιολογία του Φλάβιου Ιώσηπου]).

3ο σφάλμα: Αν και οι εφημερίες προχωρούν κατ' έτος, οι Ισραηλίτες κάθε 3 χρόνια είχαν έναν εμβόλιμο μήνα. Εφ' όσον λοιπόν σε αυτό το μήνα θα υπηρετούσαν κάποιες εφημερίες, το νέο έτος θα αρχίσει με κάποια άλλη απ' ότι τα προηγούμενα.

Με τα παραπάνω, θέλουμε να πούμε ότι τουλάχιστον προς το παρόν, δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσουμε την ημερομηνία γέννησης του Κυρίου, και κατά συνέπεια το επιχείρημα της εφημερίας Αβιά είναι άτοπο.

Ο άγιος & δίκαιος Ζαχαρίας, πατέρας του αγ. Ιωάννη του Προδρόμου (από εδώ, όπου και ο βίος του)

Άλλα επιχειρήματα

Άλλα επιχειρήματα. Ένα άλλο επιχείρημα κατά των Χριστουγέννων, στηρίζεται στο θέμα της απογραφής, που έκανε τον Ιωσήφ και τη Μαρία να πάνε στη Βηθλεέμ.

Λένε ότι δεν είναι δυνατόν να έγινε η απογραφή το Δεκέμβριο, καθώς λόγω της κακοκαιρίας θα ήταν δύσκολο να ταξιδέψει ο κόσμος. Εδώ όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι περίοδοι απογραφής, θα έπρεπε να είναι χειμερινές, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, που σε άλλες εποχές θα είχαν πολλή δουλειά, και θα πάθαιναν οικονομική ζημιά.

Λένε επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν να ήταν Δεκέμβριος, καθώς υπήρχαν κατά την αφήγηση ποιμένες που αγρυπνούσαν στην ύπαιθρο.

Κατ' αρχήν, οι ποιμένες φύλαγαν σκοπιά τη νύκτα, και το κείμενο δεν λέει ότι βρίσκονταν στο ύπαιθρο. Από τα κλιματολογικά στοιχεία της περιοχής εκείνης, γνωρίζουμε ότι εκεί ο Χειμώνας είναι αρκετά ήπιος, και τουλάχιστον για κάποια μικρή περίοδο της νύκτας και εναλλάξ, θα μπορούσαν οι ποιμένες να φυλούν σκοπιές χωρίς πρόβλημα ψύχους.

Κάποια αρχαία πληροφορία από τον Ιώσηπο μας λέει ότι η απογραφή, που έγινε κατά τη γέννηση του Κυρίου Ιησού, έγινε την 9η του μηνός Σαπέτ (το χειρόγραφο αυτό πάρθηκε από τον Τίτο, και φυλάσσεται σε μουσείο της Ρώμης). Η 9η του μηνός Σαπέτ, είναι περίπου η 25η Δεκεμβρίου.

Δεν θέλουμε όμως να θεωρήσουμε το θέμα αυτό τόσο σημαντικό, καθώς οι ημερομηνίες δεν έχουν τόση σημασία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γιορτάζουμε ημερομηνίες. Στην Εκκλησία κηρύττουμε το Ευαγγέλιο. Έτσι, τη μια μέρα τονίζουμε τη γέννηση του Κυρίου, την άλλη το γεγονός ότι βαπτίστηκε, την άλλη ότι σταυρώθηκε για εμάς, ή ότι αναλήφθηκε. Και αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε ημέρα του έτους.

Τα ρεβεγιόν

Οι αρνητές των Χριστουγέννων, κατηγορούν τους Χριστιανούς ότι εκείνο τον καιρό επιδίδονται σε καταχρήσεις και γλέντια, που μόνο τη σάρκα εξυπηρετούν, και δεν έχουν σχέση με τη γέννηση του Κυρίου.

Φυσικά, τα ρεβεγιόν δεν είναι Χριστιανική συνήθεια! Ούτε και η Εκκλησία τα επιδοκιμάζει, καθώς μετά από ένα ρεβεγιόν εκείνες τις ημέρες, πώς θα μπορέσουμε να ξυπνήσουμε το πρωί, και θα συγκεντρωθούμε στην Εκκλησία; Πώς θα υποδεχθούμε το πρωί τον Κύριό μας, τον "Ήλιο της Δικαιοσύνης", και θα κοινωνήσουμε;

Τα γλέντια λοιπόν είναι μια συνήθεια που δεν έχει σχέση με την Εκκλησία, και δεν είναι συνεπές να κατηγορείται η Εκκλησία γι' αυτά. [Για το υπερκαταναλωτικό πνεύμα των σύγχρονων Χριστουγέννων από ορθόδοξη σκοπιά, δες σχετικό post]

Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι τις ημέρες εκείνες, πλήθος άκρων Προτεσταντών που κατηγορούν τα ρεβεγιόν, επιδίδονται (λόγω των αργιών) σε παρόμοια γλέντια με πολλούς αμελείς προς της πίστη τους "Χριστιανούς".

Οι Χριστιανοί απλώς χαίρουν για το χαρμόσυνο γεγονός της ενανθρώπισης, και ανταλλάσσουν δώρα, κατά τα λεχθέντα στην Αγία Γραφή, στο Νεεμίας 8/η΄ 9,10:

"Η ημέρα αύτη είναι Αγία προς Κύριον τον Θεόν σας. Μη πενθείτε, μηδέ κλαίετε... Φάγετε παχέα και πίετε γλυκάσματα, και αποστείλατε μερίδας προς τους μη έχοντας...".

[Σημείωση του blog μας: δείτε και κάποια ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, χωρίς καταναλωτισμό και "ρεβεγιόν", εδώ & εδώ!]

Η καθιέρωση των Χριστουγέννων

Πράγματι, όπως και οι επικριτές τους λένε, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου άρχισε γύρω στο 335 μ.Χ. στην Εκκλησία της Ρώμης, και κατόπιν απλώθηκε στις άλλες Εκκλησίες, όπως φαίνεται από συγγράμματα του 4ου αιώνα μ.Χ.

Πρέπει όμως να τονισθεί, ότι τότε άρχισε αυτή η γιορτή, ως "μεμονωμένη" εορτή, γιατί στην πραγματικότητα εορταζόταν από την αρχή της Χριστιανικής Εκκλησίας στις 6 Ιανουαρίου, ως "Η Επιφάνεια του Κυρίου" (ή "Τα Επιφάνεια").

Ως τότε εορταζόταν η γέννηση του Κυρίου μαζί με τη βάπτισή του, τα δύο αυτά γεγονότα που τονίζουν ότι ο Κύριος ήρθε και σαρκώθηκε για τη σωτηρία μας. Μετά, απλά ξεχώρισαν αυτές οι γιορτές, σε διαφορετικές ημερομηνίες.

Αυτό φαίνεται και από επιστολή του Επισκόπου Νικαίας Ιωάννου, προς Ζαχαρίαν τον Καθολικόν της Μεγάλης Αρμενίας, όπου πληροφορούμαστε ότι ο Πάπας Ρώμης Ιούλιος ο Α΄, απαντάει στον Επίσκοπο Ιεροσολύμων, ο οποίος Επίσκοπος Ιεροσολύμων, έγραφε σ' εκείνον: "Πώς να παραστώ συγχρόνως και στη γιορτή της γεννήσεως στη Βηθλεέμ, και στη γιορτή της Βαπτίσεως στον Ιορδάνη;" Και τότε ο Πάπας Ρώμης του απάντησε ότι υπάρχει στα αρχεία της Ρώμης, διασωθέν έγγραφο του Ιωσήπου, που λέει ότι την 9η του μηνός Σαπέτ (25 Δεκεμβρίου) έγινε η γέννηση του Χριστού.

Τέλος, απαντώντας σ' αυτούς που λένε ότι οι Χριστιανοί υιοθέτησαν μια ειδωλολατρική γιορτή, που εορταζόταν στις 25 Δεκεμβρίου από τους ειδωλολάτρες, (τη γέννηση του θεού Ήλιου), τονίζουμε ότι το αντίθετο συνέβη!

Στην πραγματικότητα, η Εκκλησία εξαγίασε τη βεβηλωμένη αυτή ημερομηνία, αντικαθιστώντας μία ειδωλολατρική γιορτή με την εορτή του Ηλίου της Δικαιοσύνης του Ιησού Χριστού, προς σωτηρία των ειδωλολατρών.

N. M.

Το άρθρο αυτό στα Αγγλικά

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
http://o-nekros.blogspot.com/2010/12/blog-post_26.html 

Σὲ ὅποιο ἀφεντικὸ δουλεύεις, ἀπὸ αὐτὸ θὰ πληρωθεῖς! (Γέροντας Παΐσιος Ἁγιορείτης)

Oἱ ἀπομακρυσμένοι ἄνθρωποι ἀπὸ τὸ Θεὸ πάντα ἀπαρηγόρητοι βρίσκονται καὶ διπλὰ βασανίζονται.
Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸ Θεὸ καὶ στὴ μέλλουσα ζωή, ἐκτὸς ποὺ μένει ἀπαρηγόρητος, καταδικάζει καὶ τὴ ψυχὴ τοῦ αἰώνια.Σὲ ὅποιο ἀφεντικὸ δουλεύεις, ἀπὸ αὐτὸ θὰ πληρωθεῖς. Ἂν δουλεύεις στὸ μαῦρο ἀφεντικό, σοὺ κάνει τὴ ζωὴ μαύρη ἀπὸ ἐδῶ.
Ἂν δουλεύεις στὴν ἁμαρτία, θὰ πληρωθεῖς ἀπὸ τὸ διάβολο. Ἂν ἐργάζεσαι τὴν ἀρετή, θὰ πληρωθεῖς ἀπὸ τὸ Χριστό.
Καὶ ὅσο ἐργάζεσαι στὸ Χριστό, τόσο θὰ λαμπικάρεσαι, θὰ ἀγάλλεσαι.
Ἀλλὰ ἐμεῖς λέμε: “Χαμένο τόχουμε νὰ ἐργασθοῦμε στὸν Χριστό;”
Μὰ εἶναι φοβερό! Νὰ μὴν ἀναγνωρίζουμε...
... τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο!
Σταυρώθηκε ὁ Χριστός, γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, γιὰ νὰ ἐξαγνισθεῖ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο...γένος.
Τί ἔκανε ὁ Χριστὸς γιά μας; Τί κάνουμε ἐμεῖς γιὰ τὸ Χριστό;
Ὁ κόσμος θέλει νὰ ἁμαρτάνει καὶ θέλει τὸ Θεὸ καλό. Αὐτὸς νὰ μᾶς συγχωράει καὶ ἐμεῖς νὰ ἁμαρτάνουμε.
Ἐμεῖς δηλαδὴ νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε καὶ Ἐκεῖνος νὰ μᾶς συγχωράει. Νὰ μᾶς συγχωράει συνέχεια καὶ ἐμεῖς τὸ βιολί μας.
Οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν, γι’ αὐτὸ ὁρμοῦν στὴν ἁμαρτία. Ὅλο τὸ κακὸ ἀπὸ κεῖ ξεκινάει, ἀπὸ τὴν ἀπιστία.
Δὲν πιστεύουν στὴν ἄλλη ζωή, ὅποτε δὲν ὑπολογίζουν τίποτε.
Ἀδικοῦν, ἐγκαταλείπουν τὰ παιδιὰ τοὺς … Γίνονται πράγματα …, σοβαρὲς ἁμαρτίες.
Οὔτε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔχουν προβλέψει τέτοιες ἁμαρτίες στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες• ὅπως γιὰ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα εἶχε πεῖ ὁ Θεός:
“Δεν πιστεύω νὰ γίνονται τέτοιες ἁμαρτίες, νὰ πάω νὰ δῶ!”
Ἂν δὲν μετανοήσουν οἱ ἄνθρωποι, ἂν δὲν ἐπιστρέψουν στὸ Θεό, χάνουν τὴν αἰώνια ζωή.
Πρέπει νὰ βοηθηθεῖ ὁ ἄνθρωπος, νὰ νιώσει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, νὰ συνέλθει, γιὰ νὰ νιώσει τὴ θεία παρηγοριά.
Σκοπὸς εἶναι νὰ ἀνεβεῖ πνευματικὰ ὁ ἄνθρωπος, ὄχι ἁπλῶς νὰ μὴν ἁμαρτάνει.

ΠΗΓΗ: http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com/2010/08/blog-post_27.html

Μνήμη πάντων των Χριστιανών που πέθαναν μαρτυρικά για τη δόξα του Χριστού, από πείνα, δίψα, κρύο και μαχαίρι κρύο και μαχαίρι.

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Αυτή τη μέρα η Εκκλησία μας όρισε να γιορτάζουμε τη μνήμη όλων των Χριστιανών, που μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού και τα ονόματα τους δεν μας είναι γνωστά.

Η γιορτή αυτή μας διδάσκει, ότι το βλέμμα του Θεού δεν είναι όμοιο με του ανθρώπου. Διότι οι άνθρωποι, συνήθως δοξάζουν και τιμούν αυτούς που γίνονται γνωστοί και διάσημοι, ενώ ο Θεός βλέπει γνωστούς και αγνώστους, διάσημους και άσημους, αρκεί όλοι να πράττουν ευσυνείδητα το θέλημα του. Έτσι και ο μικρότερος των χριστιανών αυτών, θα λάμψει ασύγκριτα περισσότερο από τους πιο φαντασμένους και αστραφτερούς βασιλείς της γης, όταν έλθει η ώρα της τελικής δικαίωσης.

Tελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω Nαώ της Yπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εν τοις Xαλκοπρατείοις.

http://tistheosmegas.blogspot.com/2010/12/blog-post_8921.html

Άγια Νήπια (περίπου 14.000) που εσφάγισαν με διαταγή του Ηρώδη

Βιογραφία

Όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Χριστός, ο πονηρός αυτός βασιλιάς μηχανεύθηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος. Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ. Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών. Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους. Η χριστιανική Εκκλησία, πολύ σωστά ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού. Μπορεί βέβαια να μη βαπτίσθηκαν εν ύδατι, βαπτίσθηκαν όμως, μέσα στο ίδιο ευλογημένο αίμα του μαρτυρίου τους. Να σημειώσουμε τέλος, ότι τα λείψανα (ίσως μερικά) των Aγίων Νηπίων, βρίσκονται στην Kωνσταντινούπολη, στο Nαό του Aγίου Iακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον ανήγειρε ο Iουστίνος.

http://www.saint.gr/2010/12/29/1608/saint.aspx

Τί νὰ λέμε σὲ ὅσους κατηγοροῦν εὔκολα κληρικούς Γέρων Παΐσιος

Ρωτήσαμε μιὰ μέρα τὸν Γέροντα γιὰ τὸ ἑξῆς πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μᾶς λέτε συνέχεια νὰ ἔχουμε καλὸ λογισμό, θὰ σᾶς ποῦμε ὅμως, μία περίπτωση, γιὰ νὰ δοῦμε τί μᾶς συμβουλεύετε νὰ ἀπαντοῦμε.

Ἔρχονται μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ μᾶς λένε: Ὁ τάδε ἱερέας παίρνει πολλὰ λεφτὰ ἀπὸ τὰ μυστήρια, ὁ δεῖνα καπνίζει πολλλὰ τσιγάρα καὶ πηγαίνει στὰ καφενεῖα, ὁ ἄλλος λένε πὼς εἶναι ἀνήθικος καί, γενικά, βγάζουν ἕνα δριμὺ κατηγορητήριο ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ μάλιστα παρουσιάζουν μαζὶ κι ἀποδείξεις τῶν ὅσων λένε. Σ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τί μποροῦμε νὰ λέμε;»

Τότε, ὁ Γέροντας ἄρχισε νὰ μᾶς λέει: «Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Τρίτη δὲν ὑπάρχει -ἢ στὴ μία θὰ εἶναι ἢ στὴν ἄλλη. Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Ἡ μύγα ἔχει τὴν ἑξῆς ἰδιότητα: νὰ πηγαίνει πάντα...
... καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει. Γιὰ παράδειγμα, ἂν ἕνα περιβόλι εἶναι γεμάτο λουλούδια, ποὺ εὐωδιάζουν, καὶ σὲ μία ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ κάποιο ζῶο ἔχει κάνει μία ἀκαθαρσία, τότε μιὰ μύγα, πετώντας μέσα σ' αὐτὸ τὸ πανέμορφο περιβόλι, θὰ πετάξει πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄνθη καὶ σὲ κανένα δὲν θὰ καθίσει. Μόνο ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ' αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει, ἀναπαυόμενη στὴ δυσωδία ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα αὐτὸ καὶ δὲ θὰ ξεκολλᾶ ἀπὸ ἐκεῖ. Ἂν τώρα ἔπιανες μιὰ μύγα, καὶ αὐτὴ μποροῦσε νὰ μιλήσει καὶ τὴ ρωτοῦσες νὰ σοῦ πεῖ μήπως ξέρει ἂν πουθενὰ ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θὰ ἀπαντοῦσε πὼς δὲ γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. Ἐγώ, θὰ σοῦ πεῖ, ξέρω πὼς ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές. Ἡ μία λοιπὸν μερίδα τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό. Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα. Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει. Ἂς ποῦμε, γιὰ παράδειγμα, πὼς σὲ μία αἴθουσα, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀκαθαρσίες ἔχει κάποιος τοποθετήσει σὲ μία γωνιὰ ἕνα λουκούμι. Ἂν φέρουμε ἐκεῖ μία μέλισσα, ἐκείνη θὰ πετάξει και δὲν θὰ καθήσει πουθενὰ ἕως ὅτου βρεῖ τὸ λουκούμι καὶ μόνον ἐκεῖ θὰ σταθεῖ. Ἂν πιάσεις τώρα τὴ μέλισσα καὶ τὴ ρωτήσεις ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, αὐτὴ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι δὲ γνωρίζει, θὰ σοῦ πεῖ ἐκεῖ ὑπάρχουν γαρδένιες, ἐκεῖ τριανταφυλλιές, ἐκεῖ θυμάρι, ἐκεῖ μέλι, ἐκεῖ ζάχαρη, ἐκεῖ λουκούμια καὶ γενικὰ θὰ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν καλῶν καὶ θὰ ἔχει παντελῆ ἄγνοια ὅλων τῶν κακῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμάδα, τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ ἔχουν καλοὺς λογισμοὺς καὶ σκέπτονται καὶ βλέπουν τὰ καλά. Ὅταν σ' ἕνα δρόμο βρεθοῦν νὰ περπατοῦν δύο ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὶς δύο αὐτὲς κατηγορίες, τότε φτάνοντας στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ὅπου ἕνας τρίτος ἔκανε τὴν «ἀνάγκη» του, ὁ ἄνθρωπος τῆς πρώτης κατηγορίας, θὰ πάρει ἕνα ξύλο καὶ θ' ἀρχίσει νὰ σκαλίζει τὶς ἀκαθαρσίες. Ὅταν, ὅμως περάσει ὁ ἄλλος, τῆς δεύτερης κατηγορίας, ποὺ μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα, προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τρόπο νὰ τὶς σκεπάσει μὲ χῶμα καὶ μὲ μία πλάκα, γιὰ νὰ μὴν αἰσθανθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι περαστικοὶ τὴ δυσωδία αὐτή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς βρωμιές». Καὶ κατέληξε ὁ Γέροντας: «Ἐγὼ σὲ ὅσους ἔρχονται καὶ μοῦ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους -καὶ μὲ δυσκολεύουν- τοὺς λέω αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ τοὺς ὑποδεικνύω νὰ διαλέξουν σὲ ποιὰ κατηγορία θέλουν νὰ βρίσκονται καὶ ἀναλόγως νὰ ψάξουν νὰ βροῦν καὶ τοὺς ἀνάλογους ἀνθρώπους τῆς κατηγορίας τους».

Πηγή/Έκδοση: vatopaidi.wordpress.com
http://orthodoxgreek.blogspot.com/2010/12/blog-post_29.html

Προσκυνητής στο άφθαρτο λείψανο του Αγιου Γρηγορίου του Δεκαπολίτου στη Μονή Μπίστριτσα-Ρουμανία

Στην Ρουμανία όταν λες Μπίστριτσα η σκέψη σου πηγαίνει σε δύο διασημα μοναστήρια της Ρουμανικής Ορθοδοξίας.Στη παλιά ησυχαστική λαύρα της Μολδαβίας και στη Βίλτσεα στα όρη Καπατσάνιι κοντά στον ποταμό Μπίστριτσα.Και όπως ο ποταμός που κυλώντας αφήνει τα ίχνη του στα τείχη της μονής έχει την ονομασία ‘’γρήγορος’’(bistro στα σλάβικα ),έτσι και ο χρόνος που κυλάει γρήγορα και αδυσώπητα ‘εχει αφήσει τα ίχνη του στις πέτρες της εκκλησίας που έχτισε η οικογένεια Κραιοβεσκο.

Προσκυνητής στο άφθαρτο λείψανο του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα

Ο όσιος Μωυσής έζησε στην Αίγυπτο και στην αρχή ήταν ληστής.
Ήταν γνωστός για τους φόνους που είχε κάνει αλλά και για την τεράστια φυσική του δύναμη.
Αλλά το φως της γνώσης και της μετάνοιας δεν άργησε να φωτίσει το δρόμο του.
Η μεγάλη επιείκεια που έδειξε προς αυτόν κάποιος χριστιανός, ενώ αυτός τον είχε βλάψει, επέφερε στον Μωυσή ψυχική ανακαίνιση. Πίστεψε, έγινε χριστιανός και κατόπιν μοναχός.Ήταν υποτακτικός του ιερέως Ισιδώρου. Αγωνίστηκε σκληρά μέσα στην έρημο και απέκτησε μεγάλη πνευματική σύνεση και αρετή. Η φήμη του έφερνε στο ερημητήριό του πολλούς χριστιανούς, που άκουγαν με δέος τη διδασκαλία του κατά της υπερηφάνειας και της κατάκρισης. «Είμαι, έλεγε, ο χειρότερος των

Πως βρέθηκε το άφθαρτο λείψανο ενός αγίου στο λιθόστρωτο της Μονής Νεαμτς

Μονή Νεαμτς-δεξιά βρίσκεται το σημείο όπου βρέθηκε το λείψανο

ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ΜΠΑΛΑΝ

Στις 26 Μαΐου 1986 ξαφνικά το λιθόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί στη Ν.Δ είσοδο του Ναού της Μονής Νεαμτς άρχισε σιγά σιγά να σηκώνεται στα 30 εκ. Το λιθόστρωτο αποτελούνταν από μεγάλα κομμάτια πέτρας. Το κομμάτι πέτρας που ανασηκώθηκε είχε μήκος ενός ανθρώπου και το πλάτος ενός φέρετρου αλλά δεν κατάλαβαν τι ήταν. Νόμιζαν ότι χάλασε το αποχετευτικό. Μα όταν υπάρχει τέτοια

ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ:Ο 'Αγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης(+5 Αυγούστου 1960)με τα άφθαρτα λείψανα(με φωτογραφίες)

Γεννήθηκε το 1913 στο νομό Βοτοσανίου της Ρουμανίας. Από μικρός έμεινε ορφανός. Στα 20 του χρόνια, το 1933 μπήκε ως δόκιμος στη μονή Νεαμτς όπου έμεινε τρία χρόνια.
Στις 8 Απριλίου 1936 έγινε η μοναχική κούρα και από Ηλιάς ονομάστηκε Ιωάννης.

Η Θεία Κοινωνία που βλάστησε στάχυα

Θεία Κοινωνία που βλάστησε στάχυα

Στην πόλη Σελεύκεια της Συρίας, όταν επίσκοπος ήταν ο Διονύσιος (6ος αι), ζούσε ένας πραματευτής πολύ πλούσιος και ευλαβής. Ήταν όμως αιρετικός και πίστευε στα δόγματα του Σεβήρου.
Αυτός είχε έναν υπάλληλο, που ήταν ορθόδοξος κι ακολουθούσε την αγία και αποστολική Εκκλησία.
Ο ορθόδοξος, σύμφωνα με τη συνήθεια της εποχής, πήρε τη Μεγάλη Πέμπτη τη θεία Κοινωνία, την τοποθέτησε σε μια μικρή θήκη και την ασφάλισε σ’ ένα ντουλάπι.
Μετά το Πάσχα έφυγε για εμπόριο στην Κωνσταντινούπολη, ξεχνώντας στο ντουλάπι τις άγιες μερίδες. Είχε όμως αφήσει το κλειδί στο αφεντικό του.
Κάποια μέρα ο αιρετικός άνοιξε το ντουλάπι και βρήκε μέσα...
... το κουτί με τις άγιες μερίδες. Λυπήθηκε γι’ αυτό και δεν ήξερε τί να τις κάνει, γιατί ανήκαν στην ορθόδοξη Εκκλησία, και ο ίδιος δεν ήθελε να μεταλάβει από αυτές.
Τις άφησε λοιπόν στο ντουλάπι με την σκέψη ότι όπου νάναι έρχεται ο υπάλληλος του και μεταλαμβάνει.
Πέρασε ένας χρόνος. Ήρθε πάλι η Μεγάλη Πέμπτη, αλλά ο υπάλληλος δεν είχε επιστρέψει ακόμα. Το αφεντικό αποφάσισε τότε να κάψει τις μερίδες για να μη μείνουν και δεύτερο χρόνο.
Ανοίγει το ντουλάπι, και τι να δει! Όλες είχαν βλαστήσει στάχυα!
Φόβος και τρόμος τον κυρίεψε. τις πήρε αμέσως κι έτρεξε στον επίσκοπο Διονύσιο, φωνάζοντας το «Κύριε ελέησον».
Το θαύμα το είδαν όλοι οι ορθόδοξοι και δόξασαν το Θεό. Αυτό μάλιστα έγινε αφορμή να πιστέψουν πολλοί και να προσέλθουν στην αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία.
(Ιωαν. Μόσχου, «Λειμωνάριον»)

***

Η δοξολογία της κτίσεως!

Στο όρος Σινά, στην Αγία Κορυφή, γινόταν κάποτε, την ημέρα της Πεντηκοστής, η Θεία λειτουργία του αγίου Ιακώβου.
Πολλοί μοναχοί είχαν συγκεντρωθεί για να τιμήσουν την εορτή.
Την ώρα που εκφώνησε ο ιερέας «τον επινίκιο ύμνον της μεγαλοπρεπούς σου δόξης λαμπρά τn φωνή άδοντα, βοώντα, δοξολογούντα, κεκραγότα και λέγοντα», ακούστηκε μια βοή, στην οποία απάντησαν όλα τα βουνά με κάποιον ήχο και μ’ άλλη βοή φοβερή το «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ…».
Η βοή αυτή και ο ήχος παρατάθηκαν για μισή ώρα· δεν τ’ άκουσαν όμως όλοι, αλλά όσοι είχαν αυτιά κατάλληλα για ν’ ακούνε τον ύμνο των αγγέλων.
(«Λειμωνάριον το παλαιόν»)

vatopaidi.wordpress.com

Η μάνα και η σωτηρία του άθεου γιού

"Στίς δώδεκα τα μεσάνυχτα, χτύπησαν την πόρτα στην Εκκλησία. Ηταν μια γριούλα.
Καί ζητούσε παπά, να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο.

Ό παπάς ετοιμάστηκε και βγήκε αμέσως μαζί της. Πλησιάζουν σε ένα φτωχό σπιτάκι, τύπου παράγκας. Ή γριούλα ανοίγει την πόρτα καί μπάζει τον ιερέα σε ένα δωμάτιο.

Καί να ξαφνικά ό παπάς ευρίσκεται εκεί μόνος με μόνο τον άρρωστο.

Ό άρρωστος του δείχνει με χειρονομίες την πόρτα καί σκούζει.

- Φύγε από εδώ! Ποιος σε κάλεσε; Εγώ είμαι άθεος. Καί άθεος θα πεθάνω.

Ό παπάς τα έχασε.

- Μα δεν ήλθα από μόνος μου! Με έκάλεσε...
... ή γριά!

- Ποια γριά; Εγώ δεν ξέρω καμμιά γριά!
Ό παπάς, καθώς στέκει άπέναντί του, βλέπει επάνω από το κεφάλι του άρρωστου, μια φωτογραφία με την γυναίκα πού τον έκάλεσε.

Του λέει, ενώ του δείχνει το πορτραίτο.

- Να αυτή!

- Ποια αυτή, Ξέρεις, τί λες, παπά; Αυτή είναι ή μάνα μου. Καί έχει πεθάνει χρόνια τώρα!

Για μια στιγμή πάγωσαν καί οί δύο. Αισθάνθηκαν δέος. Ό άρρωστος άρχισε να κλαίει. Καί αφού έκλαψε, ζήτησε να έξομολογηθή. Καί μετά, έκοινώνησε.

Ή μητέρα του είχε φροντίσει από τον ουρανό, να του δείξει τον δρόμο της σωτηρίας."

http://proskynitis.blogspot.com/

Η «αμαρτία» του Γέρο-Αυγουστίνου

ΕΝΑΣ ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965), ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής.
Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός.
Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για νά τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του.
Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας:
Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού;
Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος.
Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο !
Περίμενε με αγωνία πότε νά φωτίσει, για νά πάει στον πνευματικό του νά εξομολογηθεί το "αμάρτημα" του.
Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα...
... (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε.
Ό πνευματικός μου όμως ήταν πολύ συγκαταβατικός", διηγιόταν αργότερα ο γέροντας, "και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε νά κοινωνήσω.
Εγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσχοίνι, και μετά πήγα στη θεία λειτουργία και κοινώνησα.
Όταν ο παπάς έβαζε την άγία λαβίδα ατό στόμα μου, είδα την άγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα!
και τη μασούσα για νά την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μία μεγάλη αγαλλίαση, πού δεν μπορούσα νά την αντέξω.
Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα.
Έφυγα γρήγορα για νά μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου".

http://www.psathades.gr/

Mαρτυρία "Γυμνού Ασκητού"

 Oμολογία "γυμνού ασκητού"

( περί της Αγιότητος του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως.)

"Αποφεύγοντας λοιπόν να παρασταθούμε και παρακολουθήσουμε είτε γενικά, είτε με λεπτομέρειες την παραμονή του στη χερσόνησο του Άθω, την καταγεμάτη διδαχή, συγκίνηση και δέος, θα βρεθούμε κοντά σε μία επίσκεψη που έκανε μιά από κείνες τις ημέρες στα Καυσοκαλύβια, στη δροσερή Κερασιά κι από εκεί στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο των ζωγράφων Δανιηλαίων, στην ακροτοπιά, που, όπως λένε, ψέλνουν αγγελικά. Ήταν μία ταλαιπωρία, για να φθάσει ώσαμε εκεί. Αλλά υπερνικήθηκε από τον έρωτα που ένοιθε για βυζαντινές μελωδίες, για κατανυκτικούς ύμνους στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Στα Κατουνάκια οι περίφημοι ζωγράφοι Δανιηλαίοι από αδελφό σε αδελφό φύλαγαν το θησαυρό του αρχαίου μέλους, ισοκρατούσαν και έμελπαν την υμνολογία χρωματίζοντας το λόγο σαν άγγελοι. Κάτι το ασύλληπτο, το "ραντίζον την ψυχήν θεικήν δρόσον και αγαλλίασιν".
Στο Ησυχαστήριό τους, περίφημο για την Αβραμιαία φιλοξενία του, εμόναζαν και τότε κάπου δώδεκα αδελφοί, οι οποίοι ζούσαν μεταξύ τους με άκρα υπακοή, απλότητα και αγάπη. Εκτελούσαν τις ιερές ακολουθίες με τέτοια κατάνυξη, που ο επισκέπτης λησμονούσε τα πάντα, αιθεροπιανόταν, ξέφευγε από τη χοική ουσία και επιθυμούσε να μη σαλέψει ποτέ από κεί.
Κάπου δέκα λεπτά της ώρας πορεία, κάτω από το Ησυχαστήριό τους, ήταν το φρικτό Καρούλι, ένας απόκρημνος βράχος πάνω από εκατό μέτρα, όπου κάτω χαμηλά στις ακριές του βρεχόταν από το μανιασμένο κύμα της ακρογιαλιάς.
Οι Δανιηλαίοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για την επίσκεψή του, δεν ήξεραν ποιός είναι.
Παρουσιάστηκε με καλογερικό σκούφο, με τα παλαιά ράσα που χρησιμοποιούσε στην καλλιέργεια των λουλουδιών του κήπου της Ριζαρείου, με χοντρές καλογερίστικες αρβύλες. Είπε πως ήταν ένας μοναχός από την Αθήνα. Τον υποδέχθηκαν όμως όπως πάντα με εγκαρδιότητα, με Αβραμιαία, όπως είπαμε, καλοσύνη και, αφού τον εκέρασαν νωπά σύκα, φουντούκια με αγριόμελο, ευχαριστήθηκαν που θα έμενε μερικές μέρες κοντά τους να παρακολουθήσει τις ιερές ακολουθίες.
Αλλά τα λίγα λόγια του, περίεργο, είχαν ουσία, τόξευαν ακτίνες "Θείου Φωτός!" . Όπου καθώς σε μιά στιγμή ύστερα από τις πρώτες περοποιήσεις σιγοπερπατούσαν με έναν από τους αδελφούς Δανιηλαίους, τον πέμπτο της συντροφιάς, κατευθυνόμενοι προς το φοβερό βράχο του Καρουλίου, συναπαντούν έναν άγνωστο "περίεργο" ερημίτη, μελαμψό, με καταμπαλωμένο κίτρινο ράσο, λιπόσαρκο, με δύο μεγάλα μάτια που σε καθήλωναν...
-Ευλογείτε...ψιθύρισε ο Νεκτάριος. Κι απόμεινε εκστατικός.
-Ο Κύριος, αποκρίθηκε αυτός. Και μονομιάς έκανε παρατήρηση στον αδελφό Δανιήλ.
-Πώς προπορεύεσθε, αδελφέ, από τον Πενταπόλεως, τον πρό πολλού ενταχθέντα μεταξύ των αγίων ιεραρχών; Σα να τους κόπηκε η αναπνοή. Ο Δανιήλ απόμεινε να κυττάζει χαύνος. Εκείνος εκύτταζε τα μάτια του ερημίτη και σώπαινε.
Η καρδιά του γοργοκτυπούσε. Είχε λοιπόν δίπλα του μίαν άγνωστη αγωνιστική ψυχή, ευλογημένη με το ποορατικό χάρισμα; Άθελά του δάκρυσε.
-Υπερευλογημένο το όνομα του Κυρίου μας, αδελφέ, ψιθύρισαν τα χείλη του. Μην αναφέρετέ τι δια τον ταπεινόν δούλον του. Παρακαλώ...παρακαλώ, δεχθείτε...τον
ασπασμόν μου. Κι επλησίασε κι έσκυψε να φιλήσει το ροζιασμένο χέρι του ερημίτη.
Εκείνος τραβήχθηκε με φόβο. Και σκύβοντας με τη σειρά του να φιλήσει το χέρι του επισκέπτη βρέθηκαν οι δύο πρόσωπο με πρόσωπο. Αντάλλαξαν εγκάρδιο ασπασμό.
-Χθες οι δαίμονες φρύαξαν... ψιθύρισαν τα χείλη του ασκητή. Μεταβλήθησαν σε σμήνος μεγάλων κωνώπων, με έπληττον και προσπαθούσαν να με αφήσουν χάμου αναίσθητον. Πλην όμως δεν ίσχυσαν εις το σημείον του Τιμίου Σταυρού. Εις δε την φράσιν "Αναστήτω ο θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού" εξηφανίσθησαν.
-Διατί;
-Διότι θα μου εδίδετο η ευκαιρία να γνωρίσω έναν φοβερό διώκτην των. Τί νέα από τον κόσμο;
-Τι νέα...Πόλεμοι, ατασθαλίαι, ζυμώσεις και...
-Καταλαμβάνω, συμπλήρωσε ο ερημίτης. Κομπασμός, υπερηφάνεια, νοησιαρχία.
Ακολούθησε σιγή.
Στο μεταξύ ο αδελφός Δανιήλ παρατηρούσε με έκσταση τον απρόσμενο εκείνο επισκέπτη, που ήταν Επίσκοπος, και προσπαθούσε με λόγια συντριβής να επανορθώσει την παράλειψη προσφοράς του ανάλογου σεβασμού.
-Σας αντιλαμβάνομαι, Σεβασμιώτατε,έπιασε να λέει ο ασκητής. Νοσταλγείτε την μόνωσιν. Αλλ' εφόσον θεωρήσατε καθήκον να υπηρετήσετε αυτοπροσώπως τον λαόν, εφόσον
υπελογίσατε τους συνανθρώπους και τους αγαπήσατε εκ μέσης καρδίας...Θάρθει και η μόνωσις.
Τον κύτταξε πάλι στα μάτια και ξαναδάκρυσε.
-Τί φρονείτε δια τον εικοστόν αιώνα που έρχεται; σιγορώτησε.
Ο ερημίτης δεν αποκρίθηκε αμέσως. Σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πήρε βαθειά αναπνοή και είπε:
-Τέλος τα βασίλεια. Πόλεμοι...ανησυχίαι, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ο φόβος.
-Ο φόβος...επανάλαβαν τα χείλη του Δανιήλ.
Δεν είπαν άλλο τίποτα. Προχώρησαν και οι τρείς για το φοβερό βράχο..."

Πηγή: http://dimitriosmamoglou.blogspot.com/

Επιβεβαίωση της ύπαρξης αοράτων ασκητών - μαρτυρία

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
Από το περιοδικό «ΠΡΩΤΑΤΟΝ» (τευχ. 119, ΙΟΥΛ.-ΑΥΓ. 2010)

Σχετικώς με το γεγονός που ζήσαμε στο Κελλί του Προφήτου Δανιήλ, παραθέτουμε παρακάτω την καταγραφή αυτού του γεγονότος, πιστεύοντας πως αξίζει να γνωστοποιηθεί και σε άλλους.
‘Εξ αρχής θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι έχουμε την βεβαιότητα ότι δεν λέμε κάτι πρωτάκουστο η ότι τα παρακάτω αποτελούν μία αξεπέραστη πνευματική εμπειρία στο «Περιβόλι της Παναγίας». Αντιθέτως, γνωρίζουμε ότι είναι μία μαρτυρία από τις

Θαύμα: Ο Τυφλός και ο Γέροντας....!

Πάει ένας τυφλός να εξομολογηθεί σε έναν γέροντα: Γέροντα έχω πρόβλημα, πουλάω μικροπράγματα έξω στο δρόμο για να ζήσω, αλλά συνέχεια μια παρέα μικρών παιδιών μου τα κλέβουν και με χτυπάνε στο κεφάλι και γελάνε μαζί μου! Είμαι πολύ αμαρτωλός γέροντα για αυτό συμβαίνει αυτό!

Θυμωμένος ο Γέροντας απαντάει: Τα παλιόπαιδα, σα δε ντρέπονται πλέον δεν σέβεται κανείς τίποτα σε αυτή την εποχή. Να φωνάξουμε την αστυνομία.

Και του απαντάει ο Τυφλός:

Τι ακριβώς έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος για τις κάρτες;

"Θα σας δίνουν κάρτες για να σας συνηθίσουν μ’ αυτές.
Κι όταν κάποτε όλα τα συγκεντρώσουν σε μια κάρτα(ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης κλπ)αυτό θα είναι το σφράγισμα,να μην το πάρετε".

( Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης)

http://tistheosmegas.blogspot.com/2010/09/blog-post_25.html

Ο υπέρβαρος Αι-Βασίλης....παιδί της coca cola δεν έχει καμία σχέση με τον Μέγα Βασίλειο

Ο υπέρβαρος Αϊ-Βασίλης με τα ροδοκόκκινα μάγουλα, τη λευκή γενειάδα και κόκκινο-άσπρο κοστούμι δεν είναι τίποτα άλλο από το διαφημιστικό... παιδί της Coca Cola. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας, ο Άγιος Βασίλης γιορτάζει φέτος τα 79α γενέθλιά του: ο σχεδιαστής του, Χέιντον Σάντμπλομ, τον δημιούργησε το 1931. Ο σχεδιαστής του Αϊ-Βασίλη, Χέιντον Σάντμπλομ, τον δημιούργησε το 1931 κατά παραγγελία της Coca Cola. Η διαφημιστική καμπάνια ήταν τόσο επιτυχημένη, που η μοντέρνα εικόνα του αγίου των Χριστουγέννων έκανε τον γύρο του κόσμου και καθιερώθηκε!

Δεν πρόκειται ωστόσο για τη μοναδική περίπτωση: όπως τονίζουν οι ειδικοί, πολλά από τα χριστουγεννιάτικα σύμβολα λειτουργούν ως εμπορικά σήματα, ανεβάζοντας τον τζίρο των καταστημάτων κατά τον πιο καταναλωτικό μήνα του έτους. Άλλωστε, ο...
... Santa Claus δεν είναι καν ελληνικό... προϊόν. «Τόσο για τους Έλληνες όσο και τους λοιπούς ορθόδοξους λαούς, ο Αϊ-Βασίλης είναι ο Μέγας Βασίλειος, που έζησε στην Καππαδοκία και αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στους συνανθρώπους του. Και η εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου ουδεμία σχέση έχει με αυτή που κυριαρχεί σήμερα: ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια, μελαψός και με γένια», τονίζει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Μηνάς Αλεξιάδης.

Εκτός ελληνικών εθίμων είναι και η ανταλλαγή δώρων τα Χριστούγεννα. Τα Ελληνόπουλα συνήθιζαν να ανοίγουν τα δώρα τους την 1η Ιανουαρίου, την ημέρα δηλαδή της γιορτής του Μεγάλου Βασίλειου. Πάντως, την περίοδο των γιορτών, οι αγορές παιχνιδιών στη χώρα μας φτάνουν στο 50% του συνόλου των ετήσιων αγορών, όταν τους υπόλοιπους μήνες το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπερνά το 5% και το Πάσχα το 10%!

Εμπορικό τρικ με δέλεαρ τα... αυθεντικά Χριστούγεννα είναι και το Ροβανιέμι ή αλλιώς το χωριό του Αϊ-Βασίλη, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει ο φινλανδικός τουριστικός οργανισμός. Μάλιστα, οι Φινλανδοί έχουν «βουτήξει» για τα καλά στο μάρκετινγκ με αποτέλεσμα να βάζουν τον Άγιο Βασίλη να κάνει υπερωρίες μοιράζοντας δώρα εις διπλούν: στις 25 Δεκεμβρίου αλλά και την 1η Ιανουαρίου, ώστε να κρατά περισσότερες ημέρες η τουριστική περίοδος.

http://www.freemonks.gr/

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/12/coca-cola.html#ixzz19PmrIKHk

Μπράβο Σεβασμιώτατε να Αγιάσει το στόμα σας.......

 Στις 22 του Δεκέμβρη είχαμε αναφερθεί για την γενναιότητα που αγαπημένου μας ιεράρχη και το μεγάλο ανάστημα που ανέδειξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γόρτυνος κ.κ. Ιερεμίας στο απρόσμενο επεισόδιο που δημιουργήθηκε στις 19.12.2010,  ορκωμοσία των αιρετών της περιοχής του Δήμου.

http://armenisths.blogspot.com/2010/12/blog-post_4378.html

Σεβασμιώτατε ευλογείτε…..

Ανείπωτα παραμένουν τα συναισθήματά των πιστών όταν πληροφορήθηκαν  να υπερασπίζεστε με πάθος την Αγία μας Πίστη.

Να έχετε υγεία και μακροημέρευση στη συνέχεια του δυναμικού σας Επισκοπικού έργου.

Με την ευχή σας να έχουμε το 2011, ένα Ευλογημένο και Ειρηνικό έτος.

Πρόσωπο και προσωπεία

Τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010 Φλώρινα –
ἀριθμ. φύλλου 1630

«Καὶ ἀτενίσαντες εἰς αὐτὸν ἅπαντες οἱ καθεζόμενοι ἐν τῷ συνε-
δρίῳ εἶδον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου»(Πράξ. 6,15)

ΠΡΟΧΘΕΣ, ἀγαπητοί μου, Χριστούγεννα· χθὲς ἡ σύναξις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου.Καὶ σήμερα πάλι ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσουμε τὸν ἅγιο Στέφανο, ποὺ ὑπῆρξε ὁ πρωτοδιάκονος καὶ πρωτομάρτυς τοῦ Χριστοῦ. Ἂς μεταφερθοῦμε νοερῶς στὰ Ἰεροσόλυμα λίγο μετὰ ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ σταύρωσαν οἱ Ἑβραῖοι τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Καὶ νὰ τώρα τὸ ἴδιο συνέδριο ποὺ εἶχε δικάσει τὸν Κύριο συγκροτοῦν νέο δικαστήριο γιὰ νὰ δικάσουν –ποιόν; τὸν Στέφανο. Τὸ ἔγκλημά του; Σὲ ἐποχὲς ἀπιστίας ἔγκλημα εἶνε νὰ πιστεύῃς στὸ Χριστὸ καὶ νὰ τὸ κηρύττῃς. Γι᾽ αὐτὸ συνελήφθη καὶ δικάζεται. Πάλι Ἄννας καὶ Καϊάφας, γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι, ψευδομάρτυρες, λαὸς παράνομος. Καὶ ἡ κατηγορία; Πρῶτον ὅτι βλασφημεῖ τὸ Θεό, δεύτερον ὅτι δὲν τιμᾷ τοὺς προγόνους, πατριάρχες καὶ προφῆτες, καὶ τρίτον ὅτι ἀνατρέπει τὰ πάντα, εἶνε ἀναρχικός.
Μετὰ ὁ ἀρχιερεὺς πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου τὸν καλεῖ νὰ ἀπολογηθῇ. Καὶ ὁ Στέφανος ἄρχισε. Ἡ ἀπολογία του εἶνε ἕνα ἀριστούργημα δυνάμεως, παρρησίας καὶ θάρρους, ποὺ ξεπερνᾷ τὴν ἀπολογία τοῦ Σωκράτους· ἀνοῖξτε τὶς Πράξεις τῶν ἀποστόλων νὰ τὴ διαβάσετε (κεφ. 7). Καὶ πέτρες ἀκόμα ἂν ἦταν, θά ᾽πρεπε νὰ συγκινηθοῦν. Ἀλλ᾽ αὐτοὶ τίποτα. Σὰν ἄγρια θηρία, ἦταν ἕτοιμοι νὰ τὸν κατασπαράξουν.
Πρὶν ὅμως ἀρχίσῃ ν᾽ ἀπολογῆται καὶ ἐνῷ ἀκούγονταν οἱ κατηγορίες, ξαφνικά, λένε οἱ Πράξεις, κοίταξαν τὸ πρόσωπό του καὶ τὸ εἶδαν «ἅπαντες», ὅλοι τους, νὰ εἶνε «ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου»(Πράξ. 6,15), ἔλαμπε σὰν ἄγγελος.
Αὐτὴ ἡ φράσι τοῦ ἱεροῦ κειμένου μοῦ δίνει ἀφορμὴ νὰ πῶ λίγα λόγια στὴν ἀγάπη σας. Τὸ θέμα εἶνε ὑψηλὸ καὶ βαθύ, ἀλλ᾽ ἐγὼ δὲν πρόκειται νὰ μιλήσω μὲ γλῶσσα θεολόγου καὶ φιλοσόφου· θὰ μιλήσω ἁπλᾶ, νὰ μὲ καταλάβουν ὅλοι.

* * *

Τί εἶνε πρόσωπο;Πρόσωπο ἔχει μόνο ὁ ἄνθρωπος. Ἡ λέξι αὐτὴ δὲ λέγεται γιὰ τὰ ζῷα. «Μούρη» λέει ὁ κόσμος ὅταν πρόκειται γιὰ ζῷα. Τὰ ζῷα εἶνε κατώτερα ὄντα, κινοῦνται σ᾿ ἕνα κύκλο ἐνστίκτων ὅπου δυὸ πράγματα κυριαρχοῦν, ἡ τροφὴ καὶ ἡ ἀναπαραγωγή.
Ὁ ἄνθρωπος κινεῖται σ᾿ ἕναν εὐρύτα το κύκλο. Ναὶ μὲν σωματικῶς μοιάζει μὲ τὰ ζῷα, ἀλλὰ ὑπάρχει μία τεραστία διαφορά, ἕνα χάος ποὺ τὸν χωρίζει ἀπὸ αὐτά· αὐτός, ὅπως λέει ἡ Γραφή, εἶνε «κατ᾽ εἰκόνα»τοῦ Θεοῦ(βλ. Γέν. 1,26)· εἶνε ἡ κορωνίδα τῆς θείας δημιουργίας. Βλέποντάς τον σὰ νὰ βλέπῃς τὸ Θεό. Μοιάζει μὲ τὸ Θεὸ ὄχι σωματικῶς· διότι ὁ Θεὸς δὲν ἔχει σῶμα ὅπως ἐμεῖς, εἶνε ἄυλος, πνεῦμα αἰώνιο. Μὲ τὸ Θεὸ μοιάζουμε ὡς πρὸς τὴν ψυχή, κατὰ τοῦ το εἴμαστε «εἰκὼν»τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ψυχὴ ἔχει δύο μεγάλα προνόμια, ποὺ ξεχωρίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ ζῷα. Τὸ ἕνα εἶνε ἡ διάνοια, τὸ φυσικὸ κομπιοῦτερ μὲ τὸ ὁποῖο μπορεῖ καὶ λύνει προβλήματα καὶ σημειώνει ἐπιτεύγματα. Τὸ ἄλλο εἶνε ἡ ἐλευθερία, ὅτι ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἐκλέγῃ μεταξὺ ἀληθείας καὶ ψεύδους, ἀρετῆς καὶ κακίας· καὶ ἰδοὺ ὅτι στὸν παράδεισο ἔκανε ἐκλογή, ἀλλὰ κακή· «ἐξέκλινε»(Ψαλμ. 52,4. ῾Ρωμ. 3,12) καὶ ἔπεσε –εὐτυχῶς ὄχι ἀνεπανόρθωτα.

Ἡ ψυχὴ εἶνε ἀόρατη, καὶ ὅμως αὐτὴ κυβερνᾷ τὸν ἄνθρωπο, ὄχι τὸ σῶμα. Τὸ σῶμα εἶνε ὄργανό της, καὶ ὁρατὴ ἔκφρασις τοῦ ψυχικοῦ κόσμου εἶνε τὸ πρόσωπο. «Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει, ἐν δὲ λύπαις οὔσης σκυθρωπάζει», λέει ἡ ἁγία Γραφή(Παρ. 15,13). Ἔχει χαρὰ ὁ ἄνθρωπος; τὸ πρόσωπό του λάμπει· ἔχει λύπη; τὸ πρόσωπό του σκυθρωπάζει· θυμώνει; ἡ ὄψι του ἀγριεύει, τὰ μάτια πετοῦν σπίθες, τὰ δόντια τρίζουν· ἔχει φθόνο; ἡ ὄψι του κιτρινίζει. Καθρέφτης εἶνε τὸ πρόσωπο, ποὺ ἀντανακλᾷ τὴ διάθεσι τῆς ψυχῆς. Ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου τὸν καταλαβαίνεις. Βλέπει λ.χ. τὸν ἄντρα της ἡ γυναίκα καὶ
τὸν ρωτάει· Τί ἔχεις, γιατί εἶσαι λυπημένος;
Ὅτι τὸ πρόσωπο εἶνε καθρέπτης τῆς ψυχῆς τὸ βλέπουμε σήμερα στὰ πρόσωπα τῆς ἑορτῆς. Τὸ μὲν πρόσωπο τοῦ Στεφάνου λάμπει· δὲν ἔχει τύψεις συνειδήσεως, δὲν ἔχει διαπράξει ἔγκλημα, φαίνεται «ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου». Ἐνῷ οἱ κατήγοροί του, ὅπως λέει τὸ ἱερὸκείμενο, ἀγριεύουν, κάνουν σὰν θηρία, τρίζουν «τοὺς ὀδόντας» καὶ ὁρμοῦν «ὁμοθυμαδὸν ἐπ᾽ αὐτόν»(Πράξ. 7,54,57).

* * *

Εἶνε ὅμως ἀλήθεια, ἀγαπητοί μου, ὅτι ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις ποὺ τὸ πρόσωπο δὲν εἶνε πιστὴ ἔκφρασις τοῦ ψυχικοῦ κόσμου. Γιατί;

Διότι ὁ ἄνθρωπος συχνὰ ὑποκρίνεται. Ὡρισμένοι δέ, ὄχι λίγοι δυστυχῶς, ὑποκρίνονται συνεχῶς. Ὅπως εἶπε ἕνας ψυχολόγος, σήμερα οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν πρόσωπο· τί ἔχουν; προσωπεῖο! Δὲν ἐκφράζουν – δὲ φανερώνουν τὸν πραγματικὸ ἑαυτό τους, ὅπως ἄλλοτε ποὺ ἦταν ἀθῳότεροι. Σοῦ μιλάει, σὲ ρωτάει πῶς εἶσαι, σοῦ λέει «καλημέρα» – «καλησπέρα», ἐκδηλώνει ἕνα ἐνδιαφέρον, ἀλλὰ μέσ᾿ στὴν ψυχή του ὑπάρχουν ἄλλα πράγματα, ἀντίθετα ἀπ᾽ αὐτὰ ποὺ ἐκφράζει· ἔχει προσωπεῖο.
Τί εἶνε τὸ προσωπεῖο; Νὰ τὸ ποῦμε λαϊκώτερα, εἶνε ἡ μάσκα. Ὅπως τὶς ἀπόκριες πολλοὶ δι -
ασκεδάζουν φορώντας μάσκες καὶ κάτω ἀπ᾿ αὐτὲς δὲ μπορεῖς νὰ διακρίνῃς ποιός εἶνε –πρέπει ν᾿ ἀφαιρέσῃς τὴ μάσκα γιὰ νὰ δῇς ποιός κρύβεται, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι σήμερα περπατοῦν μὲ μάσκες. Στὴν πραγματικότητα δὲν εἶνε ἔτσι ὅπως φαίνονται. Ὑποκρίνονται.
Ὁ Χριστὸς καταδίκασε τὴν ὑποκρισίαὡς τὴ μεγαλύτερη ἁμαρτία. Ὁ ὑποκριτής, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, μοιάζει μ᾿ ἕνα ποτήρι ποὺ ἀπ᾿ ἔξω φαίνεται καθαρό, ἀλλ᾽ ἀπὸ μέσα εἶνε γεμᾶτο ἀκαθαρσία· μοιάζει μ᾿ ἕνα τάφο ἀσβεστωμένο, ἀλλ᾽ ἂν σηκώσῃς τὴν πλάκα ἀπὸ κάτω εἶνε πλή-
ρης σκωλήκων καὶ δυσωδίας, «ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας»(Ματθ. 23,25-27. Λουκ. 11,39). Ὁ ὑποκριτὴς μοιάζει μὲ νόμισμα ἐπιχρυσωμένο, ποὺ ἅμα ξύσῃς τὸ ἐπίχρισμα ἀπὸ κάτω εἶνε μόλυβδος, κοινὸς μόλυβδος.

Ὁ ὑποκριτὴς εἶνε ἀπατεών, κρύβει ἀπάτη. Ὑπῆρχε καὶ μία ἐπιστήμη, ἡ λεγομένη φυσιογνωμική, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ διαγνώσῃ τοὺς ἐγκληματίες ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου τους. Ἀλλ᾽ ἐγκαταλείφθηκε.Ὑπάρχουν τύποι ποὺ ἐξαπατοῦν· φαίνονται ἄγγελοι κ᾽ εἶνε κακοῦργοι, ἔχουν διαπράξει μεγάλα ἐγκλήματα. Ὁ ἄνθρωπος εἶνε τὸ μόνο πλάσμα ποὺ μπορεῖ κ᾽ ἐξαπατᾷ. Ἄλλος εἶνε καὶ ἄλλος παρουσιάζεται. Εἶνε φιλάργυρος, καὶ παρουσιάζεται ὡς ἐλεήμων, ὅπως ὁ Ἰούδας· εἶνε φθονερός, καὶ παρουσιάζεται ὡς φιλότιμος· εἶνε ἄπατρις, καὶ παρουσιάζεται ὡς πατριώτης· ἀρραβωνιάζεται τὴν κοπέλλα καὶ μετὰ τὴν ἐγκαταλείπει, ἐμφανίζεται ὡς ἄγγελος κ᾽ εἶνε διάβολος. Ἐάν, λένε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος καὶ ὁ Καρρέλ, πέσουν οἱ μάσκες καὶ πάρῃ καθένας τὸ σχῆμα ποὺ τοῦ ἁρμόζει, τότε ὁ ἕνας θὰ ἐμφανισθῇ σὰν λύκος, ὁ ἄλλος σὰν τίγρις, ἄλλος σὰν φίδι, ἄλλος σὰν χοῖρος, ἄλλος σὰν τράγος… Μεγάλο κακὸ ἡ ἀπάτη. Ἡ δὲ με γαλύτερη ἀπάτη εἶνε ἡ διπλωματία. Τὸ εἶπε κάποιος δικός μας· «Στὴν πολιτικὴ ὑπάρχουν πράγματα ποὺ γίνονται ἀλλὰ δὲν λέγονται, καὶ πράγματα ποὺ λέγονται ἀλλὰ δὲν γίνονται»!…

* * *

Πλησίασα κάποτε, ἀγαπητοί μου, ἕνα σπίτι, ὅπου ἀκουγόταν πάταγος. Μάλωνε τὸ ἀντρόγυνο, ἔσπαζαν πιάτα, ἔπεφταν καρέκλες, ἦταν ἀνάστατοι. Χτυπῶ μὲ δισταγμό. Μόλις ὅμως μπῆκα ἐμφανίστηκαν ἥσυχοι. Μὰ ἄκουσα κρότο, λέω, θόρυβο· τώρα τί ἔγινε, μεταμορφωθήκατε;
Πρὸ ὀλίγου πάλευαν σὰν λιοντάρια, ἀλλὰ μόλις ἀκούστηκε ἡ πόρτα, ἀμέσως φόρεσαν τὴ μάσκα. Μασκοφόροι! Ἀλλὰ θὰ ἔρθῃ ἡμέρα, καὶ πλησιάζει, ποὺ οἱ μάσκες θὰ πέσουν καὶ ὁ ἄνθρωπος θὰ φανῇ ὅπως πράγματι εἶνε.

Στὴν Ἀθήνα καταδίκασαν τὸ Σωκράτη. Κατόπιν μετανόησαν· κ᾽ ὕστερα ἀπὸ χρόνια ἕνας μεγάλος τραγικὸς ποιητὴς τοὺς εἶπε στὸ θέατρο· Ὦ Ἀθηναῖοι, ἐφονεύσατε ἕναν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο ἐφαίνετο δίκαιος, ἀλλὰ καὶ ἦτο. Συχνὰ ἐμεῖς ἔχουμε τὸ φαίνεσθαι, ὄχι τὸ εἶναι, ζοῦμε στὸν κόσμο ἀπατῶντες καὶ ἀπατώμενοι, «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι»(Β΄ Τιμ. 3,13).
Νὰ προσπαθήσουμε ν᾽ ἀφαιρέσουμε τὰ προσωπεῖα, ν᾿ ἀποκτήσουμε χαρακτῆρα τίμιο καὶ εὐθύ, νὰ δείχνουμε εἰλικρινῶς ποιοί εἴμαστε. Κι ἂν ὡς ἄνθρωποι ἔχουμε ἁμαρτήσει, νὰ μετανοήσουμε. Διότι θὰ ἔρθῃ μέρα ―εἶνε γεγονός― ἔρχεται «ἡ ἡμέρα Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ ἐπιφανής»(Ἰωὴλ 3,4. Πράξ. 2,20), κατὰ τὴν ὁποία οἱ μάσκες θὰ πέσουν, καὶ τότε, ὤ τί ἔκπληξις!
Προτοῦ λοιπὸν ἔρθῃ ἐκείνη ἡ ἡμέρα ποὺ τὸ ψέμα θὰ ἐλεγχθῇ, τὸ κίβδηλο θ᾽ ἀποδειχθῇ καὶ ἡ ἀρετὴ θὰ ἀμειφθῇ, ἂς προσπαθήσουμε νὰ εἴμαστε, ὄχι νὰ λεγώμαστε, Χριστιανοί. Ν᾿ ἀποκτήσουμε ὅπως ὁ ἅγιος Στέφανος πρόσωπο ἀγγέλου, πρόσωπο ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, τὸ πρόσωπο
τοῦ πιστοῦ, τοῦ δικαίου καὶ ἐλεήμονος Χριστιανοῦ, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴ χάρι καὶ εὐλογία τοῦ ἁγίου Στεφάνου καὶ πάντων τῶν ἁγίων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Στεφάνου – Πτολεμαΐδοςτὴν 27-12-1986

Η παραβολή του ασώτου υιού

Εορτασμός της Θεοσκέπαστης στο Παλιό Χωριό της Σαντορίνης 16.12.2010

Πηγή: Αρμενιστής

Ο Άγιος Στέφανος ο Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος-Εορτάζει στις 27 Δεκεμβρίου

Ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη και τους χειροτόνησαν οι Άγιοι Απόστολοι.

Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδερφούς παρ' όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως και δυνάμεως εποίει τέρατα και σημεία μεγάλα εν τω λαώ».(Πραξ.Αποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60). Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.

Ο Στέφανος είχε αφιερώσει τη ζωή του στο κήρυγμα του ευαγγελικού λόγου και στη φιλανθρωπική δράση. Για τη προσφορά και τις αρετές του τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Με το χάρισμα αυτό θεράπευε ασθενείς και αποδείκνυε τη δύναμη του Χριστού. Με τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση ανέτρεπε εύκολα τις κακοδοξίες των ιουδαίων για το έργο του Χριστού, προκαλώντας την οργή και το φθόνο τους.

Οι Ιουδαίοι, όμως, καθώς ήταν προκατειλημμένοι, εξαπέλυσαν συκοφάντες ανάμεσα στο λαό, που διέδιδαν ότι άκουσαν το Στέφανο να βλαστημεί το Μωϋσή και το Θεό.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτές τις συκοφαντίες, που οι ίδιοι είχαν ενσπείρει, άρπαξαν με μίσος το Στέφανο και τον οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο, τάχα για να απολογηθεί.

Η απολογία του Στεφάνου υπήρξε πρότυπο τόλμης και θάρρους. Χωρίς να φοβηθεί καθόλου, εξαπέλυσε λόγια- κεραυνούς εναντίον των Ιουδαίων. Και από υπόδικος, ορθώθηκε θυελλώδης ελεγκτής και κατήγορος.

Τότε ακράτητοι από το μίσος οι Ιουδαίοι, τον έσυραν έξω από την πόλη, όπου τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό. Εκεί φάνηκε και η μεγάλη συγχωρητικότητα του Στεφάνου προς τους εχθρούς του με τη φράση του, «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην». Κύριε μη λογαριάσεις σ' αυτούς την αμαρτία αυτή.

Απολυτίκιο

 

« Βασίλειον διάδημα, εστέφθη σή κορυφή, εξ άθλων ών υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων Πρωτοάθλε Στέφανε'σύ γάρ τήν Ιουδαίων, απελέγξας μανίαν, είδες σου τόν Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ούν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών υμών».

http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/11/o-agios-stefanos-o-prwtomartyras-kai-arhidiakonos-eortazei-stis-.html
πηγή:http://www.xfe.gr

Η Ορθοδοξία και οι Παραχαράκτες

H Oρθοδοξία είναι ένας κόσμος ολόκληρος, μ’ ένα μεγαλείο απέραντο. Δεν έχουμε καλά εκτιμήσει το μεγάλο αυτό αγαθό, που μας έδωσε ο Θεός. Όπως λόγου χάρη καυχώμεθα ότι είμεθα Έλληνες και αν κανείς αμφισβητήσει την ελληνικότητά μας εξοργιζόμεθα. Aλλά παραπάνω από την Eλλάδα είναι η Oρθοδοξία, αν και αυτή δεν θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η Oρθοδοξία. Aυτό το μαρτυρεί η ιστορία.
Eν τούτοις όμως έχομε ένα αίσθημα, αν και αυτό δεν είναι εντόνως ζωηρό μέσα εις τις καρδιές των Eλλήνων χριστιανών.
H Oρθοδοξία είναι η βασιλική οδός, η οδός του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, η οδός του μαρτυρίου, η οδός της ομολογίας της πίστεως. Oύτε προς τα δεξιά ούτε προς τ’ αριστερά.
H Oρθοδοξία είναι ένα πολύ λεπτό πράγμα, είναι η δραχμή, όπως έχομε γράψει και εμείς άλλοτε.
H Oρθοδοξία είναι το γνήσιο νόμισμα. Kαι όπως υπάρχουν στον κόσμο γνήσια, αλλά και κίβδηλα νομίσματα, που λάμπουν, έτσι υπάρχουν και άλλα θρησκεύματα και πιστεύω· η Oρθοδοξία είναι το διαμάντι.
Δεν είναι πολύς καιρός που οι φίλοι μας οι γύφτοι, αλλά και κάποιοι άλλοι γέμισαν την αγορά της Θεσσαλονίκης με κίβδηλα νομίσματα, κίβδηλες λίρες. Φαίνονταν για λίρες, αλλά δεν ήταν, είχαν επίχρισμα χρυσού και από κάτω είχαν άλλα μέταλλα ευτελή.
H Aγγλία που έχει την λίρα, το νόμισμα αυτό που κυριαρχεί στον κόσμο, το ελέγχει με ιδικά μηχανήματα, γιατί γίνονται πολλές παραχαράξεις του νομίσματος αυτού. Yπάρχουν μερικοί, που με μικρές λίμες ξύνουν τις λίρες και παίρνουν κάτι πολύ μικρό, ρινίσματα ή ψήγματα χρυσού, όπως ονομάζονται και όταν ξύσουν π. χ. 1000 λίρες, σχηματίζουν ένα αρκετά σημαντικό ποσόν  χρυσού. Eνώνουν κατόπιν τα ψήγματα και κερδίζουν μ’ αυτό τον τρόπο. Nωθευταί και παραχαράκται λέγονται αυτοί· δεν είναι εύκολο να αποκαλυφθούν, γιατί είναι ανεπαίσθητη η αφαίρεσης του χρυσού από το νόμισμα. Oι Άγγλοι στο Λονδίνο έχουν ένα μηχάνημα, που ζυγίζει και ελέγχει τις λίρες με τόση ακρίβεια ώστε πετάει έξω όσες είναι παραχαραγμένες ή νόθες.
Aυτό κάνει και η Oρθοδοξία.
Yπάρχουν πολλοί παραχαράκται και νωθευταί, που προσπαθούν να αλλοιώσουν την Oρθόδοξη διδασκαλία του Xριστού, που μας παρέδωσε η Eκκλησία, αυτούς όλους τους πετάει έξω από την Eκκλησία, τους ονομάζει αιρετικούς και καταδικάζει την διδασκαλία τους.
Mε την Aγία Γραφή και την Iερά Παράδοση ελέγχεται κάθε διδασκαλία.

+Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?m=200912

Των αναιρεθέντων Αγίων Νηπίων: Νεώτεροι Ηρώδες

TO ΔIAΣTHMΑ αυτό του Δωδεκαημέρου έχουμε συνεχώς εορτές. Στις 25 Δεκεμβρίου εωρτάσαμε τα Xριστούγεννα, στις 26 την Σύναξι της Θεοτόκου, στις 27 τή μνήμη του πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Σήμερα, 29 Δεκεμβρίου, εορτάζουμε τη μνήμη των 14.000 νηπίων που εσφαγίασε ο Hρώδης. Για το γεγονός αυτό θέλω να σας μιλήσω.

* * *

O Kύριός μας, ως Θεός που ήταν, μπορούσε να έρθει και να εμφανισθεί στον κόσμο σε ηλικία όριμη. Mη σας φαίνεται αυτό παράξενο· αν ο πρώτος άνθρωπος, ο Aδάμ, εμφανίσθηκε σε μεγάλη ηλικία, πολύ περισσότερο ο Xριστός, που έπλασε τον Aδάμ, μπορούσε να εμφανισθεί σε όποια ηλικία ήθελε. Εν τούτοις γεννήθηκε ως βρέφος. Γεννήθηκε ως βρέφος, για να τιμήσει τα βρέφη. Ποιός φανταζόταν, ότι εκείνο το βρέφος είναι ο παγκόσμιος βασιλεύς!
Aφανής ήταν η γέννησι του Xριστού στους μεγάλους. Σε λίγη απόστασι από τη Bηθλεέμ ήταν τα ανάκτορα του Hρώδη. Tι θα ‘καναν άραγε εκείνη τη νύχτα στο παλάτι; Θα γλεντούσαν, θα διασκέδαζαν· καμμιά ιδέα του μεγάλου μυστηρίου δεν είχαν. Aνάξιος ο Hρώδης να μάθει την είδησι, έκανε τότε το πρώτο …ρεβεγιόν (όπως πολλοί σήμερα κάνουν Xριστούγεννα χωρίς Xριστό). O Xριστός δεν ειδοποίησε τον Hρώδη και τους άλλους μεγάλους· ειδοποίησε τους βοσκούς, τους μικρούς και καταφρονεμένους. K’ ενώ δεν αντελήφθη την θεία Γέννησι ο Hρώδης που ήταν τόσο κοντά, το γεγονός αποκαλύφθηκε σε άλλες εκλεκτές ψυχές που κατοικούσαν πολύ μακριά από την αγία γη. Eγνώρισε το μυστήριο στους μάγους της Περσίας, που ήταν επιστήμονες αστρονόμοι, μεγάλες διάνοιες. Aυτοί είδαν στόν ουρανό το λαμπρό αστέρι, φόρτωσαν τις καμήλες δώρα, περπάτησαν μέρες και νύχτες, και τέλος ήρθαν και προσκύνησαν τον Kύριο στή Bηθλεέμ.
Πονηρός όμως ο Hρώδης. Oταν προηγουμένως, έμαθε πως ήρθαν στα Iεροσόλυμα οι μάγοι, τους κάλεσε και κρύβοντας το σκοπό του τους είπε, μόλις βρούν το νέο βασιλέα να τον ειδοποιήσουν να πάει κι αυτός να τον προσκυνήσει. Aλλα οι μάγοι ειδοποιήθηκαν να φύγουν χωρίς να περάσουν από τον Hρώδη. Kι αυτός, όταν κατάλαβε πως τον γέλασαν, «εθυμώθη λίαν», θύμωσε πολύ (Mατθ. 2,16).
Hταν ανόητος. Φοβήθηκε πως θα χάσει τη βασιλεία; Hταν όμως ήδη τότε γέρος· μέχρι να μεγαλώσει ο νεογέννητος Xριστός, να γίνει εικοσι χρονών, αυτός θα πέθαινε, θα έλυωναν και τα κόκκαλά του. Aνόητος επίσης, γιατί η βασιλεία του Xριστού δεν είναι όπως οι άλλες που στηρίζονται στη βία και τα όπλα. H βασιλεία του Xριστού δεν έχει βία. O θρόνος της είναι στις καρδιές, είναι βασιλεία αιώνιος της οποίας «ουκ έσται τέλος» (Λουκ. 1,33· Σύμβ. πίστ.).
O Hρώδης, μοχθηρά ψυχή, έπνιξε με τα χέρια του την πρώτη του γυναίκα, σκότωσε τον κουνιάδο του και πολλούς άλλους, σκότωσε ακόμη και τα παιδιά του, για να μην του πάρουν την εξουσία. Γι’ αυτό ήταν λαομίσητος.
Aλλα τώρα έφτασε στο μεγαλύτερο έγκλημα. Eγινε σφαγεύς 14.000 νηπίων, πιστεύοντας ότι μέσα σ’ αυτα θα είναι και ο Yιός της Παρθένου. Aπέτυχε όμως το σχέδιό του. Eνας άγγελος ειδοποίησε τους μάγους να φύγουν από άλλο δρόμο στην πατρίδα τους, κ’ ένας άλλος τον δίκαιο Iωσήφ να φύγει στην Aίγυπτο. Eτσι ο Xριστός έγινε ο πρώτος πρόσφυγας.
Θυμωμένος ο Hρώδης διέταξε στρατιωτικά αποσπάσματα να θερίσουν την περιοχή της Bηθλεέμ. Oπως η αλεπού μπαίνει στα κοττέτσια, όπως το τσακάλι ανοίγει τους τάφους, όπως ο λύκος ορμά στα μαντριά, έτσι οι στρατιώτες έμπαιναν στα σπίτια. Aρπαζαν τα βρέφη από τις αγκαλιές των μανάδων, που θρηνούσαν, και τα έσφαζαν μπροστά τους.
―Aδικος ο Θεός! θα πει κάποιος αυθάδης. δεν έστελνε ένα αστροπελέκι να κάψει τον Hρώδη και το στρατό του;…
Aπαντώ. Tα παιδια αυτα είναι μακάρια. Kι όσοι γονείς είχατε παιδάκια και πέθαναν μικρά, μην τα κλαίτε. Nα κλαίτε εκείνο το γέρο, που έφαγε την αμαρτία με την κουτάλα αμετανόητος και θα κάνει βουτια στήν κόλασι.
―Mα τα 14.000 νήπια ήταν αβάπτιστα…
Oχι· βαπτίστηκαν. Πως; Yπάρχουν δύο είδη βαπτίσματος· το ένα στό νερό και το άλλο στό αίμα. Tα νήπια της Bηθλεέμ βαπτίστηκαν στην κολυμβήθρα του αίματος κ’ είναι τώρα άγγελοι. Mακάρι να ‘μασταν κ’ εμείς ανάμεσα σ’ αυτά. Eγώ, αμαρτωλός όπως είμαι, επιθυμούσα να είμαι ένα από ’κείνα τα νήπια, αθώος ν’ ανεβώ στον ουρανό. Tώρα τί κάνουμε; Περνούν τα χρόνια και φορτωνόμαστε νέα αμαρτήματα. Mακάρια λοιπόν αυτα τα παιδιά, οι μάρτυρες του Xριστού, που μαζί με τον πρωτομάρτυρα Στέφανο βρίσκονται στους ουρανούς.

* * *

O Hρώδης σκότωσε 14.000 παιδιά. Σταμάτησε άραγε το έγκλημα της παιδοκτονίας; Oχι δυστυχώς. Kαι σήμερα υπάρχουν Hρώδαι.
- Aπό Kυπρίους πρόσφυγες του Aττίλα μάθαμε, ότι όταν οι Tούρκοι μπήκαν στην Kύπρο σκότωσαν γέροντες, ατίμασαν γυναίκες, έσφαξαν και παιδιά. Σ’ ένα χωριό σκότωσαν με οπλοπολυβόλο ολόκληρη οικογένεια. Yστερα από τρείς μέρες άνοιξαν το σπίτι και βρήκαν ζωντανό ένα μικρό παιδάκι. Πώς έζησε; Tο ένστικτο το ώθησε να πλησιάσει τη μάνα του, και έγλειφε το αίμα που έτρεχε από την πληγή της. Oι Tούρκοι είναι νέοι Hρώδες.
- Aλλα πόσα παιδια σκότωσαν αυτοί; 50; 100; 200; 300;… Aκούστε τώρα έναν άλλο αριθμό και θα φρίξετε. Kάθε χρόνο στήν Eλλάδα σκοτώνουν 300.000 μικρα παιδιά! Ποιοί είναι οι φονιάδες τους; Eίναι γιατροί, με άσπρες μπλούζες, ελεεινοί εκμεταλλευταί. Eίναι όμως και γονείς άσπλαχνοι, που οδηγούν εκεί τα βρέφη τους. Δύο είναι τα μεγαλύτερα αμαρτήματά μας, η βλασφημία και οι εκτρώσεις.
―Eσύ όμως δεν ξέρεις τί στοιχίζει ένα παιδί. Πού να βρούμε λεφτά να το μεγαλώσουμε;…
Ψεύτες! Έχετε χρήματα για τσιγάρα, ποτά, πολυτέλειες, αυτοκίνητα, ρεβεγιόν, θεάματα, δηλαδή για το διάβολο· για τα παιδια δεν έχετε. Mέ όλ’ αυτά που ξοδεύονται για περιττά πράγματα, θα μπορούσαν να συντηρηθούν πλήθος παιδιά. Kαι τώρα η Eλλάδα παιδιά δεν έχει, γηροκομείο κατήντησε. Hρθε πριν δύο μήνες στό γραφείο μου ένας στρατηγός και το ρώτησα πόσα παιδια έχει. ―Δύο, μου απαντά. ―Bρέ στρατηγέ, του λέω, με τόσο μισθό, μόνο δύο;… Hταν ταπεινός. ―Mου θυμίζεις την αμαρτία μου, λέει, κι άρχισε να κλαίει. ―Γιατί κλαίς, στρατηγέ; του λέω. ―Θυμήθηκα τον πατέρα μου, απαντά. Eίμαι από ένα χωριό της Mάνης. O πατέρας μου φτωχός, σκάλιζε τη γη, κλάδευε αμπέλια, μάζευε ελιές, και έρριχνε τα δίχτυα στον Eυρώτα να πιάσει κανένα ψαράκι να φάμε την Kυριακή. Πόσα παιδιά, λέτε, γέννησε; Δεκαπέντε· κ’ εγώ είμαι ο τελευταίος! ―Πως έγινε αυτό; ―Πίστευε στό Mεγαλοδύναμο, μου απαντά. Ω μεγαλεία του Θεού! Ποιός περίμενε, ότι το τελευταίο παιδί του πάμπτωχου Mανιάτη θα γινόταν στρατηγός; Bγήκε και ένα βιβλίο στό Παρίσι που υποστηρίζει με επιχειρήματα, ότι τα τελευταία παιδια διακρίνονται, γίνονται επιστήμονες, εφευρέτες, στρατηγοί, ναύαρχοι….
Mέσα στα πολλα παιδια είναι η ευλογία. Που είναι τώρα οι πολύτεκνοι; Eξαφανίστηκαν…
Θα μου πει κάποιος· Ποιός σ’ ακούει; δεν πά’ να φωνάζεις… K’ εσύ που λες έτσι, δεν αποκλείεται να είσαι ένοχος. Εάν κανείς είναι ένοχος, να πάει να βρει αυστηρό πνευματικό, να πει το κρίμα του, και ό,τι του πει ο πνευματικός να το κάνει. Aλλιώς θα χαθεί, θα κολαστεί. Δεν τον σώζει τίποτε, αν δεν μετανοήσει, κλαύσει και πονέσει για να βρει σωτηρία.

* * *

Aγαπητοί μου· όσοι δεν ακούνε τα λόγια του Xριστού τα σωτήρια, θα έχουν το τέλος του Hρώδου. O Hρώδης ύστερα από το φόνο των νηπίων έζησε μερικα χρόνια και μετα αρρώστησε, έπεσε στό κρεβάτι. Kάλεσε γιατρούς· πήρε φάρμακα, μα δεν πέτυχε τίποτε. Σκουλήκιασε, βρώμισε, κανείς δεν τον πλησίαζε, και πέθανε μέσ’ στήν ακαθαρσία. Tέτοιο ήταν το τέλος του Hρώδου. Aλλα τέτοιο είναι και το τέλος όλων όσοι πάνε κόντρα στό θέλημα του Θεού· θα γίνουν στάχτη. Kαι κόντρα με το Θεό πάνε όσοι σκοτώνουν τα αθώα νήπια.
Tα αντρόγυνα αυτα ας μετανοήσουν και θα βρούν έλεος. Γιατί όλους τους συγχωρεί ο Θεός. Aλλα και όλοι, αδελφοί μου, να μετανοήσουμε. Kαι να σκοτώσουμε τον Hρώδη! Oλοι τον έχουμε μέσα μας. Hρώδης αιμοβόρος και ακάθαρτος, που τον έχουμε μέσα στην καρδιά μας, είναι ο παλαιός άνθρωπος. Ας τον φονεύσουμε λοιπόν, για να γεννηθεί ο νέος άνθρωπος, ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός· όν, παίδες Eλλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

(Όμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Κάντιατου στον ιερό ναό της Aγ. Tριάδος Πτολεμαΐδος Kυριακή πρωϊ 29-12-1974)

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 26.12.2010

ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Ματθ. β'13-23 ΕΩΘΙΝΟΝ: Θ'

OI ΘΛΙΨΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ  «Φεύγε εις Αίγυπτον».

    Σύντομα άρχισαν οι θλίψεις για το θειο Βρέφος. Ό Ηρώδης «ζητεί το παιδίον του άπολέσαι αυτό». Γι’  αυτό ή προσταγή του αγγέλου προς τον Ιωσήφ είναι σαφής: «Φεύγε εις Αίγυπτον». Αμέσως ή άγια Οικογένεια ανα­χωρεί. Το ξίφος του Ηρώδη την απειλεί.

Ή εξορία.

Λίγο καιρό πριν γεννηθή ό Ιησούς όλα ήταν ήσυχα για την Παρθένο Μαρία και τον δίκαιο Ιωσήφ. Ή ζωή τους κυλούσε ήρεμα. Ό Ιωσήφ στο εργαστήρι του κέρδιζε το ψωμί του και ή κόρη της Ναζαρέτ στο σπίτι της περνούσε την ήμερα της με την προσευχή και την εργασία της. Από τότε όμως πού ό Ιησούς ήλθε ανάμεσα τους οι άγιες αυτές μορφές εισέρχονται σε μια περιπέτεια. Και δέχονται ευχαρίστως αυτή την ταλαιπωρία εφόσον υπη­ρετούν το σχέδιο τού Θεού για την σωτηρία τού κόσμου. Έτσι γίνονται οι πρόδρομοι όλων εκεί­νων πού δια μέσου των αιώνων θα θελήσουν να είναι «χριστοφόροι» και «θεοφόροι». Ή ιστορία τού Χριστιανισμού μαρτυρεί, δυο χιλιάδες τώρα χρόνια, πώς όσοι θέλουν να ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές τού Χριστού θα διω­χθούν. ⁵ 
Αλλά ό διωγμός αυτός δεν είναι εναντίον των πιστών. Στην ουσία είναι εναντίον τού Χρι­στού. Επομένως ό αγώνας είναι ιερός. Είναι να κρατηθούν όρθι­ες οι ψυχές, οι ηθικές αρχές, τα ιδανικά της πίστεως, ή αλήθεια, ή δικαιοσύνη, ή αληθινή αγάπη. Τιμή, λοιπόν, σ' εκείνους πού δεν λυγίζουν μπροστά στις απειλές και στις διώξεις από οπουδήποτε και αν προέρχωνται. 

Ή επιστροφή.

    Δεν κράτησε όμως για πάντα ή παραμονή της άγιας Οικογένειας στην ξένη χώρα. Ό δρόμος της δοκιμασίας είχε ένα τέρμα. Το χα­ρούμενο μήνυμα της επιστροφής δεν άργησε να έλθη. Τους το μετέ­φερε ό άγγελος. Ό Ηρώδης είχε φύγει από το πρόσωπο της γης. «Τεθνήκασιν οι ζητούντες την ψυχήν του παιδιού». Μετά την καταιγίδα ήλθε ή γαλήνη. Μετά την βαρυχειμωνιά πρόβαλε ή άνοιξη. Τότε ό προστάτης Ιωσήφ «εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και ήλθεν εις γήν Ισραήλ».

Πόση τόνωση και ενίσχυση δί­νει αυτή ή λύση τού δράματος σε όλες τις πιστές ψυχές πού διώκον­ται για χάρη τού Ιησού Χριστού. Διασαλπίζει ό δίκαιος και πανά­γαθος Θεός, με την επιστροφή της άγιας Οικογένειας από την Αίγυπτο, ότι δεν είναι ατέλειωτη ή κυριαρχία των διωκτών. Προσ­ωρινή είναι ή επικράτηση της κακίας και των κακών. Αυτοί πού σκορπίζουν στο πέρασμα τους την κόλαση, δάκρυα σε μητέρες, τρό­μο σε τίμιους οικογενειάρχες, ένα αίσθημα ασφυξίας σε κάθε ενά­ρετο άνθρωπο, θα συντριβούν. Και οι δίκαιοι θα ευφρανθούν, ή δικαιοσύνη θα λάμψη.

     Μέχρι όμως την ήμερα εκείνη οι Χριστιανοί πρέπει να οπλι­στούν με πολλή υπομονή, αντοχή και θάρρος. Ή σκέψη ότι δεν είναι μόνοι θα τούς ένισχύη. Έχουν τον Χριστό μαζί τους, όπως ή Παναγία και ό Ιωσήφ. Με αυτόν τον θησαυρό ούτε οι ταλαιπωρίες ούτε οι θλίψεις ούτε οι διωγμοί θα τούς κλονίσουν. Αν πάσχουν τώρα για τον Χριστό, σύντομα θα συνδοξασθούν. Ό Ερχόμενος Κύριος και Σωτήρας μας «έρχεται ταχύ», για να στε­φάνωση τούς πιστούς αγωνιστές με «τον της δικαιοσύνης στέφανον», με την αμοιβή της αληθινής χαράς και ευφροσύνης

http://sites.google.com/site/orfeasfm/%CE%B5%CE%B4%CF%89