Σελίδες

Παρασκευή 12 Αυγούστου 2011

Τα χειροπιαστά και τα αφηρημένα

            Μιλώντας κάποτε ὁ ποιητής Κώστας Βάρναλης στόν λογοτέχνη Κωστῆ Μπα­στιᾶ, τοῦ ἐξομο­λο­γή­θηκε τά ἑξῆς:
            - Ἐγώ τά ἀφηρημένα καί τά μεταφυσικά δέν θέλω νά τά ἀνακατεύω καθό­λου. Γιά μένα, οἱ λέξεις πού χρησιμοποιοῦμε πρέπει νά ἔχουν ἕνα νόημα χειρο­πια­στό· νά ἀντιστοιχοῦν σέ μιά πραγματικότητα αἰσθητή.
            Καί συνέχισε ὁ «ἀπόλυτα προσγειωμένος» ποιητής μας:
            - Νοιάζομαι μόνο γιά τήν τωρινή ζωή καί δέν μέ ἐνδιαφέρει καθόλου, τί θά γί­νει μετά θάνατο. Δέν πιστεύω, πώς μέ περιμένει τίποτε καλύτερο ἤ χειρότερο. Ἁ­πλῶς λυποῦμαι, ὅταν σκέπτομαι ὅτι, πεθαίνοντας, θά χαθῶ ὁριστικά. Οἱ παρη­γο­ριές τῆς θρησκείας δέν εἶναι ἀρκετές - ἀκόμη καί γιά τούς πιό θρήσκους – γιά νά τούς ξερριζώσουν τήν ἰδέα τοῦ ὁριστικοῦ χαμοῦ... Ξέρουν ὅτι ὁ δικός τους, πού πε­θαί­νει, δέν κάνει ταξίδι, ἀλλά χάνεται...
*    *    *
            Στίς 15 Αὐγούστου θυμόμαστε τόν θάνατο τοῦ πιό ἁγίου ἀνθρώπου, πού ἔζησε ἐπάνω στήν γῆ. Γιορτάζουμε τήν Κοίμηση τῆς Παναγίας. Τιμᾶμε καί γιορ­­τάζουμε μιά Μητέρα, πού – περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο ἄνθρωπο – πλησίασε στόν θάνατο
μέ τήν ἀπόλυτη σιγουριά, ὅτι ΔΕΝ θά χαθῆ ὁριστικά·
μέ τήν βεβαιότητα, ὅτι θά συναντήσει χειροπιαστά τό Παιδί Της·
καί μέ τήν ἀδιάψευστη ἐλπίδα, ὅτι θά εἶναι μαζί Του γιά πάντα.
Ὅταν ζοῦσε στήν γῆ, Τήν εἴδαμε νά νοιάζεται καί γιά τά πιό ἁπλᾶ αἰσθητά πράγματα τῆς ζωῆς μας, ὅπως τό ... νά μή λείψει κρασί ἀπό ἕνα γαμήλιο γλέντι! 
Ἀλλά καί τώρα πού ἔφυγε, δέν μᾶς ἐγκα­τέ­λειψε: «ἐν τῇ Κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε»! Οὔτε στίς χαρές μας! Ἀλλά – πολύ περισσότερο – οὔτε στίς θλίψεις μας! 
Καί ξέροντας ὅτι εἶναι Ζωντανή (οὔτε κἄν Κεκοιμημένη), ζοῦμε τήν παρου­σία Της:
μέ τίς αἰσθητές παρεμβάσεις Της στίς δοκιμασίες τῆς ζωῆς μας·
μέ τό ὅτι δέν παύει νά σκουπίζει τόν ἱδρῶτα καί τά δάκρυα, ὅλων ὅσοι καταφεύγουν μέ πίστη στήν προστασία Της·
μέ τήν, ἐκ μέρους μας, συχνή μελέτη τοῦ ἁγίου παραδείγματος τῆς ζωῆς Της.
Γι’ αὐτό πρέπει συνεχῶς νά Τήν εὐχαριστοῦμε καί Τήν δοξάζουμε.
*    *    *
            Τίποτε ἀφηρημένο ἤ μεταφυσικό δέν χωράει στήν γιορτή τῆς Παναγίας. Ὅλα εἶναι χειροπιαστά καί συγκεκριμένα.
            Καί ὅποιος ἑτοιμάζεται γιά τήν γιορτή Της μέ τήν αἰσθητή ἄσκηση τῆς δεκα­πεν­θήμετης νηστείας, καί μέ τόν αἰσθητό κόπο τῆς καθημερινῆς Παράκλησης πρός Αὐτήν, ἀνοίγει λίγο περισσότερο τά παράθυρα τῆς καρδιᾶς του, γιά νά μπῆ μέσα του τό Φῶς τῆς Πίστης στόν Υἱό Της, στόν Νικητή τοῦ Θανάτου Χριστό. Καί αὐτό τό Φῶς μᾶς κάνει νά ἀντιμετωπίζουμε τό Μυστήριο τοῦ Θανάτου, ὅπως καί ἡ Παναγία:
οὔτε μέ ψευτοπαλληκαριές τοῦ τύπου «ἐγώ δέν φοβᾶμαι τόν θάνατο»·
οὔτε ὅμως καί μέ τό ψυχοπλάκωμα ὅτι «πεθαίνοντας θά χαθῶ ὁριστικά»·
ἀλλά μέ τόν σωτήριο φόβο τῆς ἀπολογίας στόν Μισθαποδότη Κύριο τῆς Ζωῆς·
καί μέ τήν εἰρηνοποιό ἐλπίδα στό ἄπειρο Ἔλεός Του. 
Ἀρχιμ. Β.Λ
Μηνιαίο Περιοδικό Ι.Μ.Νικοπόλεως & Πρεβέζης Αρ. Φύλλου 277 Αύγουστος 2006
«ΤΑ ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ» του Ἀρχιμ. Β.Λ