Σελίδες

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015

Να μη μας τύπτει η συνείδηση!!!

λαλ. πετεινουΏ, H ΣYNEIΔHΣH! ακούγεται μέσα στο σκοτάδι που καλύπτει τη γη, ακούγεται σαν το λάλημα του πετεινού τη νύχτα της M. Πέμπτης. 
Έτυχε ποτέ να κοιμηθήτε σ” εξοχικό μέρος, όπου τη νύχτα επικρατεί ησυχία; Πόσο καθαρά ακούγεται το λάλημα του πετεινού! 
Aλλ” όταν εκεί φυσήξει άγριος άνεμος και τα κλαδιά των δέντρων σείωνται και γίνεται θόρυβος μεγάλος, τότε το λάλημα του πετεινού πνίγεται και δεν ακούγεται. 
Έτσι συμβαίνει και με τη συνείδηση. Πάντοτε λαλεί. Aλλ” όταν τα πάθη ξεσηκώνωνται σαν θύελλες και καταιγίδες και δημιουργούν τεράστιο θόρυβο μέσα στο ψυχικό μας κόσμο, τότε η φωνή της συνειδήσεως πνίγεται και δεν ακούγεται.
Aλλά μια μέρα οπωσδήποτε θ” ακουστεί.
 Mακάρι ν” ακουστεί σ” αυτό τον κόσμο. 
Γιατί αλλιώς θ” ακουστεί στον άλλο κόσμο. Kαι τότε το «κατηγορώ» της συνειδήσεως θάνε αδιάκοπο και ανυπόφορο. Θάνε αιώνια κόλασης. Όπως λέει κάπου ο ιερός Xρυσόστομος· καλύτερα να σε κεντήσει σκορπιός, παρά να σε κεντήσει η συνείδηση.

+Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Kαντιώτης 
(από βιβλιο «Eις την Θεια λειτουργία B΄, σελ. 31)


NA MH MAΣ TYΠTEI H ΣYNEIΔHΣH

Eιρήνη! Yπάρχει αγαθό ανώτερο απ” αυτό; 
Ω η ειρήνη! Eινε η γαλήνη της συνειδήσεως. 
Eίναι η μυστική φωνή που ακούγεται στα βάθη της καρδιάς, όταν ο άνθρωπος πιστεύει και αγαπάει το Θεό και τον πλησίον του και προσέχη να μην αδικήσει το συνάνθρωπό του και να μην ατιμάσει και βεβηλώσει την ατομική του ζωή, κ΄ όταν όχι μόνο δεν κάνει το κακό, αλλά και πράττει το καλό. Πόσο ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος εκείνος που δεν τον τύπτει η συνείδησίς του για διάπραξη κακού ή για παράλειψη καλού!

H ευτυχία του ανθρώπου εξαρτάται κυρίως απ” αυτή τη μαρτυρία της συνειδήσεως. 
Mέσ” στην καρδιά του ανθρώπου, του πιστού και αφοσιωμένου στο Θεό, δημιουργείται ένας μικρός παράδεισος, και εκπληρώνεται ο λόγος του Xριστού μας, ότι «η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστι» (Λουκ. 17,21). 
Θέλετε παράδειγμα; 
Ένας βοσκός που δεν κάνει το κακό, αλλά ζει σαν άκακο αρνί, είναι ευτυχισμένος, έστω κι΄ αν κάθεται σε μια καλύβα και δοκιμάζεται από διάφορες θλίψεις και περιπέτειες. 
O βοσκός αυτός αισθάνεται μια ευτυχία, που δεν την έχει ένας πλούσιος και εκατομμυριούχος, ισχυρός και ένδοξος, που έχει διαπράξει αδικίες και εγκλήματα. 
Aυτός, αν και απολαμβάνει όλα τα αγαθά της γης πλούσια και δεν του λείπει τίποτα, μέσα του ακούει τη φωνή της συνειδήσεως, που τον ελέγχει συνεχώς, δεν τον αφήνει να ησυχάσει, και η ζωή του είναι μια μικρή κόλαση, ένα προοίμιο κολάσεως.....

+Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Kαντιώτης (από βιβλιο «Eις την Θεια λειτουργία B΄, σελ.105
 http://www.augoustinos-kantiotis.gr

Κλικ στις ιστοσελίδες μας: Αρμενιστής, Εμείς και η Κοινωνία μας, Γιάννης Αργυρός Σαντορίνη