Σελίδες

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

Καθαρὰ Δευτέρα Μέγα Ἀπόδειπνο. Οἱ δυνάμεις τοῦ Θεοῦ!!!

«Κύριε τῶν δυνάμεων, μεθ᾿ ἡμῶν γενοῦ· ἄλλον γὰρ ἐκτός σου βοηθὸν ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν. Κύριε τῶν δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς» (τροπάρ. Μεγ. Ἀποδ.)
Εἶνε, ἀγαπητοί μου, τὸ γλυκύτατο τροπάριο ποὺ ἀκούγεται τὴν περίοδο τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς στὸ Μέγα Ἀπόδειπνο.
Ἀξίζει νὰ δοῦμε τί νοήματα περιέχει.
 «Κύριε τῶν δυνάμεων…» Ἡ προσευχὴ αὐτὴ ἀπευθύνεται
πρὸς τὸν Θεό, ποὺ εἶνε Κύριος - κυριαρχεῖ ἐπάνω στὶς δυνάμεις.
Ἀλλὰ ποιές εἶνε οἱ δυνάμεις  αὐτές;
Δυνάμεις στὴν ἁγία Γραφὴ λέγονται οἱ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι.
«Πᾶσαι αἱ οὐράνιαι δυνάμεις τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν» ἀκούσαμε ἀπόψε (Μέγ. Ἀπόδ.).
Καὶ «Νῦν αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σὺν ἡμῖν ἀοράτως λατρεύουσιν…» ἀκοῦμε στὴν προηγιασμένη. Οἱ ἄγγελοι εἶνε ἄυλα ὄντα, ἀσώματα, δὲν  ἔχουν σῶμα ὅπως ἐμεῖς. Γι᾽ αὐ τὸ εἶνε εὐκίνητοι,ἀγγελιαφόροι ποὺ μεταφέρουν αὐτοστιγμή τὶς βουλὲς τοῦ Θεοῦ.
Ὅπως λένε οἱ πατέρες, οἱ ἄγγελοι σχηματίζουν ἐννέα τάγματα, ἕνα δὲ ἀπὸ αὐτὰ ὀνομάζεται «δυνάμεις» (Ἐφ. 1,21. Α΄ Πέτρ. 3,22) καὶ ὅλα μαζὶ πάλι ὀνομάζονται οὐράνιες δυνάμεις (βλ. Β΄ Θεσ. 1,7. Β΄Πέτρ. 2,11).
Σὺ λοιπόν, Κύριε, ποὺ ἐξουσιάζεις τοὺς ἀγγέλους - εἶσαι ὁ βασιλιᾶς τῶν ἀγγέλων, «μεθ᾽ ἡμῶν γενοῦ», ἔλα μαζί μας νὰ μᾶς βοηθήσῃς.
Ἀλλ᾽ ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, τὸν ἀόρατο κόσμο, ὑπάρχει καὶ ὁ ὁρατὸς κόσμος, τὸ σύμπαν, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀμέτρητα σώματα,ὅπως ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, οἱ κομῆτες, οἱ γαλαξίεςμὲ ἑκατομμύρια ἄστρα –ἴλιγγος σὲ πιάνει.
Στὸν ἀέρα στέκονται.
Πῶς δὲν πέφτουν; πῶς κρατιῶνται, μὲ τί δύναμι;
Στὸ εὐαγγέλιο ἀκούσαμε πρὸ ὀλίγου ὅτι, ὅταν θὰ πλησιάζῃ ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου, «αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται» (Λουκ. 21,26· βλ. καὶ Ματθ. 24,29), θὰ σαλευτοῦν τὰ ἄστρα – φοβερὰ πράγματα.
Σὺ λοιπόν, Κύριε, ἐξουσιάζεις τοὺς ἀγγέλους, ἐξουσιάζεις καὶ τὰ ἄστρα ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἁρμονία.
Μέσα τώρα στὸ σύμπαν, ποὺ μᾶς περιβάλλει, ὑπάρχει καὶ ἡ Γῆ, ποὺ εἶνε σὰν ἕνα κουκκὶ στὴν ἄμμο, σὰν μιὰ σταγόνα στὸν ὠκεανό.
Καὶ ὅμως αὐτὸς ὁ μικρὸς πλανήτης εἶνε τὸ διαμάντι τῆς δημιουργίας.
Οἱ ἀστροναῦτες τὴν εἶδαν ἀπ᾽ τὸ διάστημα σὰν μιὰ μεγάλη σφαῖρα ἀλλοῦ πράσινη, ἀλλοῦ γαλάζια, ἀλλοῦ ἄσπρη,·ἄσπρη στὰ χιόνια, γαλάζια στὶς θάλασσες, πράσινη στὰ δάση.
Αὐτὴ λοιπὸν τὴ σφαῖρα, ποὺ κρατιέται στὸ ἄπειρο καὶ τρέχει ἰλιγγιωδῶς καὶ συμπληρώνει ἕνα κύκλο γύρω ἀπ᾽ τὸν ἥλιο σὲ 365 ἡμέρες καὶ με-τράει ἔτη μῆνες ἡμέρες καὶ ἐποχές, αὐτήν, Κύριε, σὺ τὴν ἐξουσιάζεις, σὺ τὴν κρατᾷς μὲ τὸν ἰσχυρὸ βραχίονά σου·σὺ εἶσαι «ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ.103,32)
Ὁ «Κύριος τῶν δυνάμεων» δημιούργησε τὴ Γῆ καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ὄντα, ποὺ καθένα ἔχειμέσα τὴ δύναμί του.
Θέλετε δυὸ - τρία παραδείγματα;
Νά ὁ σπόρος, τὸ μικρὸ αὐτὸ πραγματάκι. Τὸν σπέρνεις, φυτρώνει καὶ γίνεται ἕνα ὡραῖο λουλούδι, ἕνας θάμνος, ἕνα πελώριο δέντρο, ἕνα δάσος ὁλόκληρο.
Ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες νὰ μαζευτοῦν, ἕνα σπόρο δὲν μποροῦν νὰ φτειάξουν. Φτάνει ἕνας σπόρος ν᾽ ἀποδείξῃ ὅτι ὑπάρχει Θεός.
Πρὶν πολλὰ χρόνια πῆγε στὸ ἍγιοὌρος ἕνας ἄθεος περιηγητὴς κι ὅταν ἔφτασε στὴν καλύβα ἑνὸς μοναχοῦ εἶδε στὴν αὐλή του πολύχρωμα λουλούδια μὲ διάφορες εὐωδιὲς καὶ θαύμασε·πῶς βρέθηκε στὴν ἔρημο τέτοιος κῆπος ποὺ δὲν ὑπῆρχε οὔτε στὸ Βερολῖνο!
–Μὴ θαυμάζεις, τοῦ λέει ὁ μοναχός.
Τὸν πῆρε μέσα στὸ κελλί, τὸν κέρασε, καὶ μετὰ τοῦ ἔδειξε ἕνα σακκουλάκι.
–Ἐδῶ μέσα, τοῦ λέει, εἶνε οἱ σπόροι ἀπ᾽ ὅπου βγῆκαν ὅλα αὐτὰ τὰ λουλούδια.
Θαύμασε τότε ὁ ξένος καὶ πίστεψε ὅτι ὑπάρχει Θεὸς Δημιουργός, ποὺ ἔκλεισε μέσα στὸ σπόρο τέτοια δύναμι.
Θέλετε ἄλλο παράδειγμα; Στὸ σπίτι ἔχετε τηλεόρασι. Ἐγὼ δὲν ἔχω οὔτε ῥαδιόφωνο, καὶ σᾶς εἶπα νὰ κλείσετε τὶς τηλεοράσεις, μὰ δὲν ἀκοῦτε· δὲν πειράζει, ἐσεῖς θὰ κλάψετε.
Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ τηλεόρασι καὶ τὸ ῥαδιόφωνο εἶνε ἐπιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης. Σκεφτήκατε ποτέ, πῶς ἡ φωνὴ καὶ ἡ εἰκόνα ἔρχονται ἀπὸ τὴ Μόσχα, ἀπὸ τὸ Λονδῖνο, ἀπὸ τὴ Νέα Ὑόρκη, ἀπὸ  τὴν Ἀθήνα;
Μυστήριο. Τὸ ἐξηγεῖ ἡ ἐπιστήμη.
Πῶς; Ὑπάρχουν τὰ λεγόμενα ἑρτσιανὰ κύματα.
Ὅπως ἡ θάλασσα ἔχει κύματα, ἔτσι κι ὁ ἀέρας εἶνε γεμᾶτος κύματα ποὺ τρέχουν. Εἶνε μιὰ εἰκόνα ἐκείνου ποὺ λέει ἡ Γραφὴ γιὰ τὸν Κύριο, ὅτι αὐτὸς εἶνε «ὁ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» (Ψαλμ. 103,3).
Θεέ μου, λέει, περπατᾷς ἐπάνω σὲ φτερὰ ἀνέμων. Ἔχει ὁ ἄνεμος φτερὰ ὅπως ὁ ἀετὸς καὶ πετάει καὶ τρέχει.
Ἂν δὲν ὑπῆρχαν τὰ κύματα αὐτά, οὔτε τηλεόρασι οὔτε ῥαδιόφωνο θὰ ὑπῆρχε.
Σὺ λοιπόν, Κύριε, ἐξουσιάζεις τὶς δυνάμεις αὐτές, τὰ κύματα, σὺ «περιπατεῖς ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων»
Θέλετε κάτι ἀκόμη;
Τὴ δύναμι τοῦ Θεοῦ δείχνει καὶ ὁ σπόρος καὶ τὰ κύματα τοῦ ἀέρος, τὴ δείχνει καὶ ἕνα πετραδάκι ποὺ λέγεται οὐράνιο.
Εἶνε ἕνα μέταλλο φθηνὸ -πολὺ φθηνό, ποὺ τώρα ἔγινε πανάκριβο, γιατὶ ἡ ἐπιστήμη ἀνακάλυψε, ὅτι μέσα σ᾽ αὐτὸ κρύβεται μία τέτοια δύναμι ποὺ φτάνουν μερικὲς βόμβες οὐρανίου νὰ καταστρέψουν τὸν κόσμο.
Ποιός ἔκλεισε μέσα στὸ πετραδάκι τὴ δύναμι αὐτή;
Μία ἡ ἀπάντησις· ὁ Θεός.
«Κύριε τῶν δυνάμεων», σὺ κυβερνᾷς τοὺς ἀγ γέλους καὶ ἀρχαγγέλους, τὰ ἄστρα καὶ τοὺς γαλαξίες, τὴ Γῆ καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ.
Σήμερα ὅμως ὁ κόσμος σβήνει τὸ Θεό, δὲν ἔχει ἔννοια Θεοῦ.
Κάποια κυρία δημοσίευσε ἄρθρο σὲ τοπικὴ ἐφημερίδα καὶ ἐμπαίζει τὴν πίστι.
Κοροϊδεύουν οἱ ἄπιστοι, θά ᾽ρθῃ ὅμως μέρα ποὺ θὰ κλάψουν· τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκούσαμε στὸ εὐαγγέλιο, θὰ πραγματοποιηθοῦν·«Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθω σι» (Λουκ. 21,33·βλ. καὶ Ματθ. 24,34).
Δυνάμεις σήμερα θεωροῦνται τὸχρῆμα, ὁ πλοῦτος, ἡ ἐξουσία, ἡ ἐπιστήμη, ἡ ὀμορφιά, ἡ καλλιτεχνία… «Μεγάλες δυνάμεις» οἱ ἐφημερίδες λένε τὰ ἰσχυρὰ κράτη.
Μὰ μπροστὰ στὴ δύναμι τοῦ Θεοῦ οἱ δυνάμεις αὐτὲς εἶνε παιχνιδάκια. Καὶ ἔρχεται τὸ τέλος τους.
Ποῦ εἶνε οἱ Πέρσες, οἱ Ἀσσύριοι, οἱ Βαβυλώνιοι; ποῦ εἶνε ὁ Μέγας Ναπολέων, ὁ Χίτλερ;…
Ἔσβησαν......
Ἔτσι καὶ οἱ «δυνάμεις» αὐτές.
Δυνάμεις τέλος στὴν ἁγία Γραφὴ λέγονται καὶ τὰ θαύματα ποὺ κάνει ὁ Κύριος, οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἅγιοι μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος (Ματθ. 11,20· 13,54. Πράξ. 2,22. Α΄ Κορ. 12,28-29. Γαλ. 3,5. Ἑβρ. 2,4).
«Κύριος τῶν δυνάμεων» εἶνε ὁ Χριστός.
Ὅταν κατέβηκε στὴ γῆ καὶ φόρεσε τὴν ἀνθρώπινη σάρκα, ἔδειξε ὅτι εἶνε «δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ» (Λουκ. 24,19), ὁ λόγος του γινόταν ἔργο.
Εἶπε στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα «Σιώπα, πεφίμωσο» (Μᾶρκ. 4,39), καὶ ἔγινε γαλήνη,· διέταξε νὰ φύγῃ τὸ δαιμόνιο, καὶ ἔφυγε (βλ. Λουκ. 4,35)· εἶπε στὸν παράλυτο «Σήκω ἐπάνω», καὶ σηκώθηκε (βλ. Ματθ. 9,6)·εἶπε στὸ λεπρὸ «καθαρίσθητι» (βλ. Ματθ. 8,3. Μᾶρκ. 1,41. Λουκ.5,13) καὶ καθαρίστηκε· εἶπε στὴν ἄκαρπη συκιὰ νὰ ξεραθῇ, «καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα» (Ματθ. 21,19)·πῆγε στὰ μνήματα καὶ εἶπε
«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. 11,43), καὶ ὁ νεκρὸς ἀναστήθηκε.
Εἶνε πράγματι ὁ «Κύριος τῶν δυνάμεων». Καὶ ὄχι μόνο ὁ ἴδιος εἶνε ὁ δυνατός, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε παιδί του ποὺ πιστεύει δίνει δύναμι νὰ νικᾷ τὸ κακό.
«Σᾶς δίνω τὴ δύναμι», λέει, νὰ πατᾶτε πάνω σὲ φίδια καὶ σκορπιούς, νὰ βγάζετε δαιμόνια «καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ» (Λουκ. 10,20).
«Κύριος τῶν δυνάμεων»!
Σ᾿ αὐτὸν κατέφυγαν γενεὲς γενεῶν καὶ σώθηκαν· ὁ Ἰωσὴφ ὁ πάγκαλος, οἱ Τρεῖς Παῖδες ἐν καμίνῳ, ὁ Δανιὴλ στὸ λάκκο τῶν λεόντων, τὰ ἑκατομμύρια τῶνμαρτύρων καὶ τῶν ὁσίων.
«Κύριε τῶν δυνάμεων», τοῦ φώναζαν, «μεθ᾿ ἡμῶν γενοῦ…»· ἔλα μαζί μας, Χριστέ, ἂν καὶ εἴμαστε ἀνάξιοι καὶ ἁμαρτωλοί, ὅπως ἀκούσαμε ἀπόψε στὰ τροπάρια τοῦ Μεγάλου Κανόνος τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης –διαβάσαμε τὸ πρῶτο τέταρτο.
Εἴδατε πῶς μιλάει ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος·
Ὦ Κύριε, λέει, ἁμάρτησα «ὑπὲρ πάντα ἄνθρωπον», παραπάνω ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Ἂς καταφύγουμε, ἀγαπητοί μου, στὸν Κύριο κ᾽ ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί, ὅπως ὁ ναυαγὸς στὰ κύματα, ὅπως ὁ ἄρρωστος ποὺ τὸν ἀπέλπισαν οἱ γιατροί, ὅπως ἡ ἀπροστάτευτη χήρα καὶ τὸ ὀρφανό, ὅπως ὁ φτωχὸς ποὺ πεινάει.
«Κύριε τῶν δυνάμεων», ποὺ ἐξουσιάζεις τὰ ἔθνη, «μεθ᾽ ἡμῶν γενοῦ…».
Καὶ τότε, «εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ᾿ ἡμῶν;» (῾Ρωμ. 8,32).
«Γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, …ὅτι μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός» (Ἠσ. 8,9 καὶ Μέγ. Ἀπόδ.).
Σ᾽ αὐτὸν κατέφυγε κατ᾿ ἐπανάληψιν τὸ γένος μας, καὶ τὸ ἐλευθέρωσε. Δὲν ἔχουμε ἄλλον βοηθό·ἔρχονται στιγμὲς ποὺ οὔτε μάνα οὔτε πατέρας οὔτε ἄλλη δύναμις μπορεῖ νὰ βοηθήσῃ. Μία μόνο, ἐκείνη ποὺ λέει ὁ ψάλτης.
Τί σημαίνει τὸ «Δύναμις» ποὺ ψάλλουμε στὴ θεία λειτουργία μετὰ τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός»;
Κουράγιο! νὰ πιστέψουμε ὅτι ἡ μόνη δύναμις στὸν κόσμο εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός·ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ποὺ ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν Καθαρὰ Δευτέρα βράδυ 5-3-1984